Iobvltra nō addā: Nunqͥd a te deus expetit eamqꝛ diſplicuit tibi? Tu em̄ cepiſti loqui: et nonego. Ꝙ ſi quid noſti meliꝰ. loquere? Uiri ītelligentes loquant̉ mihi. ⁊ vir ſapiens audiatme. Iob aūt ſtulte locutꝰ eſt. ⁊ verba illiꝰ nonſonant diſciplinaꝫ. Pater mi: ꝓbet̉ iob vſqꝫad finē. Ne deſinas ab hoīe iniqͥtatis: qͥ addidit ſuꝑ pctā ſua blaſphemiā. Inter nos interim cōſtringat̉. ⁊ tunc ad iudiciuꝫ ꝓuocet ſerXXXVmonibus ſuis deum.Git̉ heliu hec rurſum locutꝰ ē. Nunquid equa videt̉ tibi tua cogitatio:vt diceres iuſtior deo ſuꝫ. Dixiſti em̄Nō tibi placet qd̓ rectū eſt: vel quid tibi ꝓderit ſi ego peccauero. Itaqꝫ ego rn̄debo ẜmōibus tuis. ⁊ amicis tuis tecū. Suſpice celuꝫ ⁊intuere. ⁊ contēplare ethera ꝙ altior te ſit. Sipeccaueris quid ei noceb̓. Et ſi multiplicatefuerint iniqͥtates tue: qͥd facies ꝯtra eū. Porro ſi iuſte egeris qͥd donabis ei: aut qͥd de manū tua accipiet: Homini qͥ ſil̓is tui ē nocebit īpietas tua ⁊ filiū hoīs adiuuabit iuſticia tuaPropt̓ multitudinē calūniatorū clamabunt⁊ eiulabunt ꝓpter vim brachij tyrannorum.Et nō dixit vbi eſt deus qui fecit me. qͥ deditcarmina in nocte. Qui docet nos ſuꝑ iumētaterre: ⁊ ſuꝑ volucres celi erudit nos. Ibi clamabūt ⁊ nō exaudiet ꝓpter ſuꝑbiam malorūNō ergo fruſtra audiet deꝰ et om̄ipotēs cauſas ſingulorū intuebit̉. Etiā cuꝫ dixeris. nonꝯſiderat: iudicare corā illo ⁊ expecta eū. Nūcem̄ nō infert furorē ſuuꝫ: nec vlciſcit̉ ſcelꝰ valde. Ergo iob fruſtra aꝑit os ſuum. ⁊ abſqꝫ ſcientia ꝟba multiplicat.XXXVIOdens qͦꝫ heliu hec locutꝰ ē. Suſtīeme paululuꝫ. ⁊ indicabo tibi. Adhucem̄ habeo qd̓ ꝓ deo loquar̄. Repetaꝫſcientiā mea a pͥncipio ⁊ oꝑatorē meū ꝓbaboiuſtū. Uere em̄ abſqꝫ mendacio ẜmōes mei:⁊ ꝑfecta ſcientia ꝓbabit̉ tibi. Deꝰ potētes nōabijcit cū ip̄e ſit potēs. ſꝫ nō ſaluat impios. etiudiciuꝫ pauꝑibꝰ tribuit. Non aufert a iuſtooculos ſuos. ⁊ reges in ſolio collocat in ꝑpetuuꝫ et illic erigunt̉. Et ſi fuerint in catenis etvinciant̉ funibꝰ pauꝑtatis indicabit eis oꝑaeorū et ſcelera eoꝝ: qꝛ violenti fuerūt. Reuelabit qͦꝫ aurē eorū vt corripiat. ⁊ loq̄tur vt reuertant̉ ab iniqͥtate. Si audierint et obſeruauerint cōplebunt dies ſuos in bono. ⁊ annosſuos in gloria. Si auteꝫ nō audierint: tranſibunt ꝑ gladiū. ⁊ cōſument̉ ī ſtulticia. Simulatores et callidi ꝓuocant irā dei. neqꝫ clamabunt cum vincti fuerint. Moriet̉ in tempeſtate anima eorū. ⁊ vita eorū int̓ effeminatosEripiet de anguſtia ſua pauꝑem et reuelabitin tribulatione aurē eius. Igit̉ ſaluabit te deore anguſto latiſſime ⁊ nō habente fundamētum ſubter ſe. Requies aūt mēſe tue erit plena pinguedīe. Cauſa tua quaſi impij iudicata eſt: cauſam iudiciūqꝫ recipies. Nō te ergoſuꝑet ira vt aliquē opprimas: nec multitudodonorū inclinet te. Depone magnitudinē tuam abſqꝫ tribulatione ⁊ om̄es robuſtos fortitudīe. Ne ꝓtrahas noctē. vt aſcendant populi pro eis. Caue ne declines ad iniquitatem.Hanc em̄ cepiſti ſeqͥ poſt miſeriā. Ecce deꝰ excelſus in fortitudine ſua ⁊ nullꝰ ei ſil̓is in legiſlatoribus. Quis poterit ſcrutari vias eius.aut quis audet ei dicere. oꝑatus es iniquitatem: Memēto ꝙ ignores opus eius de quocecinerunt viri. Omes homines vident euꝫ.vnuſquiſqꝫ intuer̉ ꝓcul. Ecce deus magnusvincē. Iciētiā nr̄am. Numerus annoruꝫ eiusineſtimabilis. Qui aufert ſtillas pluuie: et effundit imbres ad inſtar gurgitū qui de nubibus fluūt: que p̄texunt cūcte deſuꝑ. Si voluerit extendere nubes qͣſi tentoriū ſuum. et fulgurare lumine ſuo deſuꝑ: cardines qͦꝫ marisoꝑiet. Per hec em̄ iudicat ppl̓os. ⁊ dat eſcasmultis mortalibus. In manibus abſconditlucē. et p̄cipit ei vt rurſus adueniat. Annūciat de ea amico ſuo ꝙ poſſeſſio eiꝰ ſit: ⁊ ad eaꝫpoſſit aſcendere.XXXVIIUper hoc expauit cor meū. ⁊ emotūeſt de loco ſuo. Audiet auditioneꝫ interrore vocis eiꝰ et ſonū de ore illiusꝓcedentē. Subter om̄es celos ipſe cōſiderat.⁊ lumē illiꝰ ſuꝑ terminos terre. Poſt eū rugiet ſonitꝰ: tonabit voce magnitudīs ſue: ⁊ noninueſtigabit̉ cū audita fuerit vox eiꝰ. Tonabit deꝰ in voce ſua mirabiliter. qͥ facit magna⁊ inſcrutabilia. Qui p̄cipit niui vt deſcendatin terrā. ⁊ hyemis pluuijs ⁊ imbri fortitudīsſue. Qui in mauu omniū hoīm ſignat: vt nouerint ſinguli oꝑa ſua. Ingrediet̉ beſtia latibulū ſuū et in antro ſuo morabit̉. Ab interioribus egrediet̉ tempeſtas. ⁊ ab arcturo frigꝰflante deo ꝯcreſcit gelū: ⁊ rurſuꝫ latiſſime fundunt̉ aque. Frumētū deſiderat nubes et nubes ſpargūt lumē ſuū. Que luſtrāt cūcta percircūitū quocūqꝫ eas voluntas gubernantisduxerit ad om̄e qd̓ p̄cepit illis ſuꝑ faciē orbisterrarū. ſiue in vna tribu. ſiue in t̓ra ſua. ſiue īquoeūqꝫ loco miſericordie ſue eas iuſſerit inueniri. Auſculta hec iob: ſta ⁊ cōſidera mirabilia dei. Nūquid ſcis qn̄ p̄ceꝑit deꝰ pluuijsvt oſtēderēt lucē nubiū eiꝰ? Nūquid noſti ſemitas nubiū magnas. ⁊ ꝑfectas ſciētias? Nōne veſtimēta tua calida ſunt cuꝫ ꝑflata fueritterra auſtro? Tu forſitan cuꝫ eo fabricatꝰ escelos. qui ſolidiſſimi qͣſi ere fuſi ſunt. Oſtēdenobis qͥd dicamꝰ illi? Nos qͥppe inuoluimur