amas me cū animꝰ tuꝰ nō ſit mecū? Per tresvices mētitꝰ es mihi: ⁊ noluiſti dicere in quoſit maxima fortitudo tua. Cūqꝫ moleſta eſſetci ⁊ ꝑ multos dies iugiter adhereret: ſpaciuꝫad quietē nō tribuēs: defecit anima eiꝰ: ⁊ admortē vſqꝫ laſſata ē. Tūc aꝑiens veritatē reidixit ad ea. Ferrū nunqͣꝫ aſcēdit ſuper caputmeū qꝛ nazareꝰ: id ē. cōſecratꝰ dn̄o ſū de vtero mr̄is mee. Si raſum fuerit caput meūr ecedet a me fortitudo mea ⁊ deficiam: eroqꝫ ſicutceteri hoīes. Uidēſqꝫ illa ꝙ ꝯfeſſus ei eēt omnē animū ſuū: miſit ad pͥncipes philiſtinorū:ac mādauit. Aſcēdite adhuc ſemel: qꝛ nūc mihi aꝑuit cor ſuū. Qui aſcēder̄t: aſſumpta pecunia quā ꝓmiſerant. At illa dormire eū fec̄ſuper genua ſua ⁊ in ſinu ſuo reclinare caput.Uocauitqꝫ tonſorē: ⁊ raſit ſeptē crines eius:⁊ cepit abigere eū ⁊ a ſe repellere. Statim em̄d̓ eo fortitudo diſceſſit. Dixitqꝫ philiſtijm ſuper te ſampſon. Qui de ſomno cōſurgens dixit in aīo ſuo. Egrediar ſicut an̄ feci ⁊ me excutiā neſciens ꝙ receſſiſſet ab eo dn̄s. Quemcū apprehendiſſent philiſtijm: ſtatim eruerūtoculos eiꝰ: ⁊ duxerūt gazā vinctū catenis: etclauſum in carcere molere fecerūt. Iamqꝫ capilli eiꝰ renaſci ceperāt: ⁊ pͥncipes philiſtinorum cōuenerūt in vnū vt immolarēt hoſtiasmagnificas dagon deo ſuo ⁊ epularent̉ dicētes. Tradidit deꝰ nr̄ inimicū noſtrū ſamſon īmanus nr̄as. Qd̓ etiā ppl̓s videns laudabatdeum ſuū eadēqꝫ dicebat. Tradidit deus noſter aduerſariuꝫ nr̄m in manꝰ nr̄as: qͥ deleuitterrā nr̄am: ⁊ occidit pl̓imos. Letāteſqꝫ ꝑ cōuiuia ſumptꝭ iā epulis p̄ceperūt: vt vocaret̉ſamſon: ⁊ an̄ eos luderet. Qui adductꝰ d̓ carcere ludebat an̄ eos: fecerūtqꝫ eū ſtare int̓ duas colūnas. Qui dixit puero regenti greſſusſuos: Dimitte me vt tāgā colūnas quibꝰ oīsīminet domus: ⁊ recliner ſuꝑ eas ⁊ paululuꝫrequieſcā. Domꝰ autē erat plena virorum acml̓ierū: ⁊ erāt ibi oēs pͥncipes philiſtinoꝝ acd̓ tecto ⁊ ſolario circit̓ tria milia vtriuſqꝫ ſexꝰſpectantes ludentē ſamſon. At ille inuocatodn̄o ait. Dn̄e deꝰ meꝰ memento mei: ⁊ reddemihi nūc fortitudinē pͥſtinā deus meꝰ vt vlciſcar me de hoſtibꝰ meis: ⁊ ꝓ amiſſione duoꝝluminū vnā vltionē recipiā. Et apprehēdēsambas colūnas qͥbus innitebat̉ domus: alteramqꝫ earū dextera ⁊ alteram leua tenens aitMoriat̉ aīa mea cū philiſtijm. Concuſſiſqꝫfortiter colūnis: cecidit domꝰ ſuꝑ oēs principes ⁊ ceterā multitudinē q̄ ibi erat Multoqꝫplures int̓fecit moriēs: qͣꝫ an̄ viuꝰ occiderat.Deſcēdentes aūt fratres eiꝰ ⁊ vniu̓ſa cognatio: tulerūt corpus eius ⁊ ſepelierūt int̓ ſaraa⁊ eſthaol in ſepulcro pr̄is ſui manue: iudicaIudicumuitqꝫ iſrael viginti annis.XVIIUitqꝫ eo tꝑe vir quidā de mōte effraim noīe michas qͥ dixit mr̄i ſue MilUe centū argēteos qͦs ſuꝑaueras: ⁊ ſuper qͥbus me audiēte iuraueras: ecce ego habeo: ⁊ apud me ſunt. Cui illa rn̄dit. Bn̄dictꝰfiliꝰ meꝰ dn̄o. Reddidit gͦ eos mr̄i ſue: que dixerat ei. Cōſecraui ⁊ voui hͦ argentū dn̄o: vtde manu mea ſuſcipiat filiꝰ meꝰ ⁊ faciat ſculptile atqꝫ cōflatile: ⁊ nūc trado illd̓ tibi. Reddidit igit̉ eos mr̄i ſue. Que tulit ducētos argenteos: ⁊ dedit eos argētario: vt faceret exeis ſculptile atqꝫ cōflatile qd̓ fuit in domo miche. Qui ediculā quoqꝫ ī ea deo ſeꝑauit ⁊ fec̄ephot ⁊ theraphim. id ē. veſtē ſacerdotalē etidola. Impleuitqꝫ vniꝰ filiorū ſuorū manum⁊ factꝰ eſt ei ſacerdos. In diebus illis nō eratrex in iſrl̓: ſed vnuſquiſqꝫ qd̓ ſibi rectū videbat̉ hoc faciebat. Fuit quoqꝫ in tꝑe illo alteradoleſcens de bethleem iuda ex cognationeeiꝰ eratqꝫ ip̄e leuites ⁊ habitabat ibi. Egreſſuſqꝫ de ciuitate bethleem: ꝑegrinari voluitvbicūqꝫ ſibi cōmodū reꝑiſſet. Cūqꝫ veniſſetin montē effraim iter faciēs: ⁊ declinaſſet parumper in domo miche: int̓rogatꝰ ē ab eo vn̄veniſſet. Qui rn̄dit. Leuita ſum de bethleemiuda: ⁊ vado vt habitem vbi potuero ⁊ vtilemihi eē proſpexero. Dixitqꝫ micha. Maneapud me inqͥt ⁊ eſto mihi parēs ac ſacerdosdaboqꝫ tibi ꝑ annos ſingulos decē argēteosac veſtē duplicē: ⁊ que ad victū ſunt neceſſaria Acqͥeuit ⁊ māſit apud hoīeꝫ fuitqꝫ illi qͣſivnꝰ de filijs. Impleuitqꝫ micha manuꝫ eiuset habuit puerū ſacerdotē apud ſe: nunc ſciodicens ꝙ bn̄faciat mihi deꝰ habēti leuitici generis ſacerdotem.XVIIIN diebꝰ illis non erat rex in iſrael: ettribus dan q̄rebat poſſeſſionem ſibivt habitaret in ea. Uſqꝫ ad illū .n. diem̄ int̓ ceteras tribꝰ: ſortē nō acceꝑat: miſerūtgͦ filij danſtirpis ⁊ familie ſue qͥnqꝫ vir os fortiſſimos de ſaraa ⁊ eſthaol vt explorarēt terram ⁊ diligent̓ inſpicerēt. Dixerūtqꝫ eis Ite⁊ cōſiderate terrā. Qui cū ꝑgentes veniſſentin montē effraim ⁊ intraſſent domū miche requieuerūt ibi: ⁊ agnoſcētes vocē adoleſcentis leuite: vt enteſqꝫ illiꝰ diu̓ſorio: dixerūt adeū: Quis te huc adduxit? Quid h̓ agꝭ: Quāob cauſam hocc venire voluiſti? Qui reſpondit eis. Hec ⁊ hec p̄ſtitit mihi michas et memercede conduxit vt ſim ei ſacerdos. Rogauerūt aūt eū vt cōſuleret dn̄m ⁊ ſcire poſſentan̄ ꝓſpero itinere ꝑgrēt: ⁊ res hr̄et effectum:Qui rn̄dit eis. Ite cū pace. Dn̄s reſpicit viāvr̄am ⁊ iter quo ꝑgitis. Euntes igit̉ quinqꝫviri venerunt lais: videruntqꝫ ppl̓m habitan