dn̄o deo noſtro. Ꝙ ſi mactauerimus ea q̄ colunt egyptij coram eis lapidibus nos obruētUiā triū dierū ꝑgemus in ſolitudinem: ⁊ ſacrificabimus dn̄o deo noſtro ſicut p̄cepit nobis. Dixitqꝫ pharao. Ego dimittā vos vt ſacrificetis dn̄o deo vr̄o in deſerto: verū tn̄ longius ne abeatis. Rogate pro me. Et ait moyſes. Egreſſus a te orabo dn̄m: ⁊ recedet muſca a pharaone ⁊ a ſeruis ſuis ⁊ a populo eiuſcras. Uerū tn̄ noli vltra fallere: vt non dimittas populū ſacrificare dn̄o. Egreſſuſqꝫ moyſes a pharaone: orauit dn̄m. Qui fecit iuxtaverbū illius et abſtulit muſcas a pharaone ⁊a ſeruis ſuis ⁊ a ppl̓o eius. Nō ſuperfuit necvna quidē. Et ingrauatum ē cor pharaonisita vt nec hac quidē vice dimitteret ppl̓m.Ixit aūt dn̄s ad moyſen.IXd ¶ Ingredere ad pharaonem ⁊ loquere ad eum. Hec dicit dn̄s deꝰ hebreorum. Dimitte populū meū vt ſacrificet mihiQd̓ ſi adhuc rennuis et retines eos: ecce manus mea erit ſuꝑ agros: ⁊ ſuper equos: ⁊ aſinos: ⁊ camelos: ⁊ oues: ⁊ boues: peſtis valde grauis. Et faciet dn̄s mirabile inter poſſeſſiones iſrael ⁊ poſſeſſiones egyptiorum: vtnil omnino pereat ex his que pertinent ad filios iſrael. Cōſtituitqꝫ dominus tēpus dicēsCras faciet dn̄s verbum iſtud in terra. Fec̄ergo dn̄s verbū hoc altera die: ⁊ mortua ſūtomīa animantia egyptiorū. De animalibusvero filiorū iſrael nihil omnino perijt. Et miſit pharao ad videndum: nec erat qͥcqͣꝫ mortuū de his que poſſidebat iſrael. Ingrauatūqꝫ eſt cor pharaonis: ⁊ non dimiſit populuꝫ.Et dixit dn̄s ad moyſen ⁊ aaron. Tolle plenas manus cineris de camino ⁊ ſpargat illuꝫmoyſes in celum coram pharaone ſitqꝫ puluis ſuper omnē terram egypti. Erūt enim inhominibus ⁊ iumentis vlcera ⁊ veſice turgētes: in vniuerſa terra egypti. Tuleūrtqꝫ cinerem de camino ⁊ ſteterunt corā pharaone: etſparſit illū moyſes in celum. Factaqꝫ ſunt vlcera veſicarum turgentium in hominibus etiumentis: nec poterant malefici ſtare corammoyſe ꝓpter vlcera que in illis erāt: ⁊ in omni terra egypti. Indurauitqꝫ dn̄s cor pharaonis: ⁊ nō audiuit eos ſicut locutus eſt dn̄sad moyſen. Dixitqꝫ dn̄s ad moyſen. Maneconſurge ⁊ ſta coram pharaone: et dices adeum. Hec dicit dn̄s deus hebreoruꝫ. Dimitte populum meū vt ſacrificet mihi: qꝛ in hacvice mittam om̄es plagas meas ſuꝑ cor tuuꝫ⁊ ſuꝑ ſeruos tuos ⁊ ſuꝑ populū tuum: vt ſcias ꝙ non ſit ſimilis mei in omni terra. Nuncenim extendens manum: percutiā te ⁊ populum tuum peſte: peribiſqꝫ de terra. IdcircoExodusaūt poſui te vt oſtendā in te fortitudinē meā:⁊ narretur nomen meū in omni terra Adhucretines populū meū: ⁊ non vis eum dimittere? En pluam eras hac ipſa hora grandinemmultam nimis: qualis nō fuit in egypto a diequa fundata eſt vſqꝫ in p̄ſens tempus. Mitte ergo iam nūc ⁊ congrega iumēta tua ⁊ omnia que habes in agro. Homines em̄ ⁊ iumēta ⁊ vniuerſa que inuēta fuerint foris: nec cōgregata de agris cecideritqꝫ ſuꝑ ea grando:moriēt̉. Qui timuit verbū dn̄i de ẜuis pharaonis fecit confugere ſeruos ſuos ⁊ iumenta in domos: qui aūt neglexit ſermonem dn̄idimiſit ſeruos ſuos ⁊ iumēta in agris. Et dixit dn̄s ad moyſen. Extende manū tuā in celum: vt fiat grando in vniuerſa terra egypti.ſuper homines ⁊ iumenta. ⁊ ſuꝑ omnem herbam agri in terra egypti. Extenditqꝫ moyſesvirgā in celū ⁊ dn̄s dedit tonitrua ⁊ grandinem ac diſcurrentia fulgura ſuꝑ terrā. Pluitqꝫ dn̄s grandinē ſuꝑ terram egypti: ⁊ grando ⁊ ignis mixta ꝑiter ferebant̉. Tāteqꝫ fuit magnitudinis: qͣꝫta ante nunqͣꝫ apparuit invniuerſa terra egypti exquogens illa condita eſt. Et ꝑcuſſit grādo in omni terra egypticuncta que fuerunt in agris ab homine vſqꝫad iumentum. Cūctamqꝫ herbā agri percuſſit grando: ⁊ omne lignū regionis confregit.Tantū in terra ieſſen vbi erant filij iſrael: grādo non cecidit. Miſitqꝫ pharao et vocauitmoyſen ⁊ aaron dicens ad eos. Peccaui etiam nunc. Dn̄s iuſtus: ⁊ ego ⁊ populus meimpij. Orate dn̄m vt deſinanttonitrua dei ⁊grando: vt dimittam vos: ⁊ nequaqͣꝫ hic vltra maneatis. Ait moyſes. Eū egreſſus fuero de vrbe extēdā palmas meas ad dominū⁊ ceſſabunt tonitrua ⁊ grādo nō erit vt ſciasqꝛ dn̄i ē terrā. Noui aūt ꝙ et tu et ẜui tui necdum timeatis dn̄m deū. Linum ergo ⁊ hordeum leſum ē: eo ꝙ hordeum eſſet virens: ⁊ linum iam folliculos germinaret. Triticū aūt⁊ far nō ſunt leſa: quia ſcrotina erant. Egreſſuſqꝫ moyſes a pharaone ex vrbe: tetēdit manus ad dn̄m: ⁊ ceſſauerūt tonitrua ⁊ grandonec vltra ſtillauit pluuia ſuꝑ terraꝫ. Uidensaūt pharao ꝙ ceſſaſſet pluuia ⁊ grando ⁊ tonitrua: auxit pctm̄: ⁊ ingrauatū ē cor eiꝰ ⁊ ſeruorū illius ⁊ induratū nimis: nec dimiſit iſrl̓ſicut p̄ceperat dn̄s ꝑ manū moyſi.T dixit dn̄s ad moyſen. Ingredereead pharaonem. Ego enim indurauicor eius ⁊ ſeruorum illius vt faciamſigna mea hec in eo: et narres in auribus filijtui ⁊ nepotum tuorum: quotiens contriuerim egyptios et ſigna fecerim in eis: et ſciatis quia ego dn̄s. Introierunt ergo moyſes