ip̄is ita indignātur. ut ſic velint iacētes ꝑmanere/ ſꝫ huīlit̓ fidutialit̓ extēdūt manus ſuasad piam matrem. ut ſe releuet ex quō ꝑ ſe furgere nequeūt. In infinitū plus nos ſumus cari ⁊ dilecti diuine maieſtati que nos creauitredemit. ⁊ ꝑpetue ſaluare diſponit ꝙͣ vnꝙͣ aliqͣs filius ſue matri carnali extitit carus et dilectusrecurramꝰ ergo ad eā cū humilitate ⁊ ꝯfidētiapoſt lapſū ⁊ impoſſibile eſt ut dāpnemur. Nullus aūt p̄ſumat ꝙ velit aut poſſit ꝑ ſe ſurgere apeccatis aut peccata cauere hoc enī ſolius diuine eſt gratie. Caueat ergo quiſqꝫ a ſigno tāteſuꝑbie. Nam ꝓpter ipſā ſuꝑbiam ꝑmittit deusqn̄qꝫ cadere hominē in peccata. in que non cecīdiſſꝫ ſi humilit̓ et timorate ſe ad dn̄m̄ deū ſuum⁊ ꝯpaſſiue ad ꝓximū ſuū qui pͥus in ſimilia pec¶ De malarumcata cecidit habuiſſetcogitacōnum cauſis atqꝫ remedijs.Via tactū eſt ſuꝑius de gͣuibus ⁊ abhoīnādis temptacōibus cordis ſeu cogitacōnū.cū doctrinarū aliquaꝝ pro earūdem remedioānotacōe. Vt adhuc clarius poſſit intelligi qd̓dictū eſt. ⁊ ut facilius poſſint inueniri remediaſpūalia cōtra morbū ſpūalem tā peſtifeꝝ: expedit declarare aliqualit̓ cauſas quantū poſſibilefuerit ⁊ dn̄s donauerit ex quibꝫ ortum habeantqn̄ꝫ tam turpes cogicones. Primū itaqꝫ fieri