impugͣuerī ſic̄ debuiſſeꝫ ⁊ cū dei auxilio potuiſſeꝫ¶ Notandū aūt eſt ꝙ in hijs adueniret qd̓ abſit delectatio cū cōſenſu. hoc om̄ino ⁊ expreſſe etſpecificē eſſet ꝯfitendū. ⁊ ſi in oꝑacōe ꝓcede̓turtunc adhuc multo amplius. quia hoc foret grauius. Huic regule gn̓ali videtur addendū. ꝙ ſiꝑſonā deuota fuerit ex naturali quodāmō inclinacōne nimis prona ad aliquod peccatū ſeu vitium ſit hoc ira inuidia male loqui de alijs. autaliud quodcunqꝫ. ita ut qn̄ꝫ etiam cadat morliter. nullo mō propter hoc deſperet. ſed cordialiter de hoc doleat. ⁊ confiteatur huīliter. ⁊ ꝓpōnat in aīmo nunꝙͣ amplius ita velle peccare. ec̄ſi milleſies tūc vna die ceciderit aut vltra. nontamen ꝓpterea dānabitur. dumodo ſaltem ſurrexei̓t totiēs quotiēs cecidei̓t. An̄ caſum igit̉ cōgitet d̓inam iuſticiam. ſꝫ poſt caſū d̓inam mīamſemꝑ attendat. mīa enī dei tanta eſt. ut ſi homohr̄et oīa pccā mundi ſuꝑ ſe. ⁊ doleret ꝙ cum eistam bonū dn̄m deum ſuum ſuperbe offendiſſet.⁊ firmit̓ ꝓponeret amplius abſtinere. deus talēnunꝙͣ dampnaret. ymo habemus multa exempla de pluribꝫ ſanctis qui grauit̓ peccauerūt. ⁊poſt peccata ſua ꝓpter pͥmam ſuam. ⁊ maximādn̄i nr̄i dei dulcedinē ⁊ pietatē quā diligit hūanam naturam facti ſunt apud deū maiores ſāctiꝙͣ nōnulli ſancti qui nō ſic ceciderūt. Verūptū