nec etiā ignoras īimicoꝝ meorum inuiſibiliū inueteratam īuidiam et maliciam conͣ me. Et hecorādo dicat homo deuotius ut poterit / ſignandoqͦꝫ ſe interim ſepius ſigno ſancte crucis ⁊ aquabenedicta ſi affuerit ſe aſꝑgēdo. Hijs ꝑactis ſithomo ꝯtentus ⁊ non curet de eis āplius multūnec litiget vltra pro illa vice nimis cum eiſdemſꝫ cōtēpnat. ⁊ ſic citius euaneſcent a memoriaSuꝑ p̄miſſꝫ habemꝰ exēplum de quodā monacho in heremo qui talibꝫ turpibꝫ cogitacōnibꝫvexabatur. xx. annis / ⁊ nemini audebat aperiretēptacōnē hanc ꝓpt̓ eius abhominacōeꝫ. Tādētamē cuidā antiquo exꝑto prī eam non ore exverecūdia ſꝫ ſcripto detexit. Qui ridēs ayt ponemanū tuā ſuꝑ caput meū. qd̓ cū feciſſꝫ. ayt idempater. Suꝑ caput meū ego accipio totū iſtudpeccatū tuum ⁊ omne pōdus eius? non ergo tuāplius inde cōſciētiam aliquam habeas. Cumautem monachus ſuꝑ hoc miraretur ⁊ cauſamhuius quereret. Reſpōdit pater? querēdo. placuit ne vnꝙͣ tibi iſta turpis cogitatio. Abſit inquit ille. Nam maxime michi ſemꝑ diſplicuit/⁊ ayt ſāctus pater / maīfeſtū eſt ergo ꝙ tu eamnon agis? ſꝫ eā pateris ātiquo hoſte procurāte⁊ te ut deciꝑe tandē ꝑ deſꝑacōꝫ poſſꝫ ita fatigāteNūc gͦ fili mi audi cōſiliū meū. Et cū iteꝝ īuaſei̓ttalis turpis cogitacō dic. Tibi ⁊ ſuꝑ te īimice