Et eſt ꝓfecto maxima ſuꝑbiaōnūꝙͣ poſt habūdantē ſūpcōeꝫ cibi et potus deuocōem et lacrimas īmittit hoſtisut quis hanc gulā in ꝯſuetudinē ducat. quaſiip̄a deuocōem efficiatōnūꝙͣ hmōi deuocōem et lacrimas poſtgͣndē ⁊ īmoderatū ieiuniū īmittit. l̓ ut ſeqͣtur cerebri vacuitas. exinanicō capitis ⁊ tociꝰcorꝑis ꝑmaxima leſio fiatqꝫ poſtmodū talismelācolicus. t̓ſtis. iracūdus. vel ut ip̄e has abſtinēcias ieiunia. vigilias. in morem vendicetet ꝯſuetudiēm. ut in hac ſingularitate ſuꝑbiatſiue ut in malū p̄dcm̄ incidatōnūꝙͣ hortat̉ ut quis angelos vide̓ velitmiracula cupiat. optet reuelacōes habe̓et aliqn̄ pͥſtigijs fallacibus ſiue in ſompno ſiue in vigilia hec appare̓ facit. agēs hec oīa. velad decipiendū ſub effigie veritatis. vel ad ītroducendū in illū ſuꝑbiā Quāobrē hmōi deſideiaſuꝑ oīa deteſtari vitareqꝫ debet quiſqꝫ deuotꝰEa enim q̄ de hijs ꝑ alios geſta ſūt debēt ſibiadmodū ſufficere ſatīs itēqꝫ eſſe vtīqꝫ debꝫ. ſi īcelis mercedem accipiatōnūꝙͣ ingētem mirabilēqꝫ dulcediē̄m inemodū ⁊ ſil̓itudīeꝫ d̓uocōis īducit. ut ī hꝰmōi ſuauitate hoīs toͣ ꝯqͣeſcat fruicio: neqꝫ deūamare. neqꝫ ob aliud ſibi obſequi velit. niſi