⁊ aduerſus meā oracōnem ꝓcuratricē ꝯſtituitNō ego te certe ad hoc aduocaui. Scio enim qcorā te ſb̓ſiſtere nō poſſem. illi pocius miſericordic clemēti curie me ſubmiſi. illāqꝫ meam cōſtitui aduocatā. ȳmo ſuo penitus iudicō ſtare volo. ꝙͣuis ⁊ te etiam iuſticia mͥ decet eſſe ꝓpiciā ⁊amicā. Cur ita. cQuoniā tecū ſum vniꝰ ſētentieTu quidē odio habes pcc̄m. ⁊ ego nunc illudodi. Tu illud ꝑſequeis. hoc idem facio. de illopniām agens. puniens ⁊ vehemēter dolēs qꝛ illud vniꝙͣ admiſerim. aut ei tribuerim fidē. Itaquippe agēs. tuū o iuſticia exerceo officium. demeipſa iudiciū ſumēs. Tu itaqꝫ etiā pro meintercedes. Sed forſan mͥ dices. ꝙ longe citracōdignū in hac ꝑte de me. ſumo iudiciū. nō cōdigne ut merui mea vindicās peccata. Prochdolor iuſticia fateor ita eſſe vt aſſeris ſed hoc venit cōdonandū. quoniā non ſubeſt hoc viribusmeis. Neceſſitas aūt legem nō habet. Infirmitas quidē nica. pauꝑtas atqꝫ imbecillitas. nonme ſinūt ad ꝯdignū. l̓ etiā ad votū expugnae̓ac ꝑſequi peccata cū ſua familia. Sed ab inopevel parua ſolucō ſibi poſſibilis acceptāda eſt-⁊ ab operario debili labor remiſſus nō ſpernēdꝫEris itaqꝫ iuſticia. de mea poſſibilitate cōtentaqd̓ reliquū eſt tuā potenti virtute ſupplebis.15