ſermo habitus eſt hoſpitalis. nos orare docuit⁊ dicere pat̓ noſter ⁊cͣ vnde hec erit precipua⁊ ſpecīalior noſtra oracō. utpote omnium a deolegittime petēdoꝝ ꝯprehēſiua. eiqꝫ qui illā inſtituit accepcior; ac ꝑ hoc exaudibilior. Aliquociens aūt intermittēdus eſt luctus ⁊ dolor. ⁊ animi ſobria tn̄ ⁊ humilis leticia ſuſcipiēda. in qͣanima ſue pauꝑtatis aliꝙͣtulū oblita. ſuſpēdatur in diuinas laudes. ⁊ meditaret̉ magnaliadei ⁊ ſāctoꝝ ſuoꝝ. Huius vides exemplum inmagnis ſolēnitatibus domorum curialiū. quedū celebrant̉ aſſunt ⁊ pauꝑes exterius. nō vtiqꝫ cōtinue pro elemoſina quereloſe ꝓclamantes. ȳmo in ianuis morā faciētes. ſtudioſe q̄ ijluc fiūt oculis autqꝫ auribus explorant. de quibus inuicem cōferunt ⁊ nichilominꝰ poſt hec ēlemoſinam ꝑcipiunt. vides inſuper ⁊ alios aliquos in ſua paupertate. cū muſicis inſtrumētiſludentes. aut canentes. nunc cum muſa nunccū viella. nunc cum ſimbolo ⁊cͣ quibus congratulantur diuites ⁊ dn̄i ꝑ hoc eorum cōmēdabilem paciētiā coniciētes. dū eos in ſua ſimplicitate ⁊ humilitate vidēt equanimes ⁊ iocundonec eorum inuidētes ȳmo congaudentes eufortunijs. Sic̄ ⁊ in natiuitate filij regis. oēs debētexultare. oēsqꝫ cōfluere. Sꝫ ⁊ aliqn̄ adueniuntpauꝑes. grās ꝓ ſuſceptis elemoſinis reddituri