qꝛ peccatū meū nō pono retro meipſū negligēdo ꝑdiſſimulādo ſꝫ pocius oppono ꝯtra meipſū ꝯgnoſcendo ⁊ accuſādo. Ideo dico. tibi ſoli peccaui ⁊ malū corā te feci. Quid eſt tibi ſoli peccaui.. nōne peccaui nō ſolū tibi ſꝫ ꝓximo. Nōne peccatū feci nō ſolū ꝯtra te deū meū. ſꝫ eciā ꝯtra ꝓximū meū ſicut ⁊dauid qͣ hoc dicebat nō ſolū in te ſꝫ in barſabeeꝑ adulteriū ⁊ iniuriā ꝑ homicidium peccauerat.Sed hoc ideo dicitur qꝛ tu ſolus es qui das legisp̄ceptū ꝑ cuiꝰ preuaricacōēꝫ peccatur. vt iuſtificeris in ſermonibꝰ tuis. hoc eſt qͥ adeo iuſtus vl̓ verax es in verbis tuis q̄ precipis vt iuſtificeris ⁊vt iuſtꝰ ⁊ verax inueniaris. Et vincas cū iudicaris a ſuꝑes eos iniuſticīa qui te ex ſuꝑbiaiudicāt ꝯtra precepta tua murmurādo ⁊ te in eis qͣſirigoroſū ⁊ īiuſtū accuſādo. Nec ſic ego ſꝫ a te ſolūtāꝙͣ ad iuſtū iudicem ꝯfugio q̄ non habes in teqd̓ accuſetur ⁊ nōhabes qd̓ r̓prehēdacur ſꝫ ſol-exiſtis qui oēs iudicas Ita vincis vt in tui cōꝑatione nullꝰ iuſtꝰ aut verax reputetur dicendo cūꝓpheta. Oīs homo inēdax tu ſolus deꝰ verax Tuergo dn̄e q̄ in tua veritate dixiſti. Quacūqꝫ horapeccator ingeniuerit omniū iniqͥtatū eius nō recordabor. tu veraciter imple qd̓ ꝓmiſiſti. vt iuſtificeris in tuis ſermonibus ⁊ conuincas eos aquibus tāꝙͣ in miſericors iudicaris. tu ergo miſerere. tu miſerando iniquītatē meam. dele. tu eā