deniqꝫ poſt caritatē nichil ita ꝓficere videtur īoracōne quātum orantis humilitas. qui nō iniuſtificacōnibus ſuis proſternit ſe ante deū. ꝙͣuisintende̓ iuſtificationi ſue nō omittat. non tamēin ea. ſꝫ in liberalitate dei ſpem ſuā reponat. Hecaūt humilitas haberi putatur ab aliquibus totafacilitate qꝛ ſic verbo vel oratione ꝓfitentur eſſefaciend̓ ſub potentū manu dei. ſꝫ eam in affectu tr̄here ſūme difficultatis ⁊ ſolius d̓inimuneris exꝑiuntur. qn̄ ſuꝑbam ⁊ ſtultam humani cordis p̄ſumptionem ſatagūt euincere. o quotiens preſſaquotiens obruta pede ſancte deuotionis reſurgit citius hec peſtis ſuꝑbie. neqꝫ tamen efficatiusad normā humilitatis legittimā venit aliquis qͣſi accedit homo ad cor altū ⁊ exaltetur deus in cōſideratione iudicioꝝ ſuoꝝ. recogitando ꝙͣ terribilis eſt in ꝯſilijs ſuper filios hominū. qui cuiꝰ vultmiſeret̉. ⁊ quē vult indua̓t. apud quē nemo ſcitvtꝝ odio l̓ amoe̓ dignꝰ ſit. Artende tu q̄ ſuꝑbisqm̄ ex tua ꝯditionē totaliter infectus es. filius ire⁊ maſſa peccati. vtrum vero te tuus creator ⁊ iudex relīquat vas incōtumeliam. ꝙ poteſt ex iuſticia. vel an efficīat vas in honorē ꝓ ſola miſeicordiatu prorſus ignoras. ve aūt tibi ſi te non purificauerit vſqꝫ in finē. ſi ꝑ iuſticiam ſemota mīa teipſū diiudicet. etiā ſi quid gratie habes vel virtutis. qd̓ perfecto non a te ſed ab ipſo ſuſcepiſti.