ad ſe vel ad ca que infra eos ſūt praue cupiditatis ſemetipſos pondere declinare. Non eſtigitur natura que ineternum poſſet ſiue miſere ſiue bene viuendo ſubſiſtere. niſi q̄ poteſtde deo ipſius dei munere cogitare. Hec autemnaturā intellectualis in animabus eſt hominū et ſpiritibꝰ angeloꝝ. Deꝰ quippe cognoſcēdi ac diligendi ſe. nō niſi angelis atqꝫ hominibꝰ indidit facultatem. Quibꝰ propter arbitrij libertatem que maxime debuit intellectuali creature creatoris benignitate conferri. itacognoſcendi ac diligendi ſe facultatem voluntatemqꝫ donauit. vt eam vnuſquiſqꝫ et habere poſſet et perdere. Si quis tamen eam ſpōte perdiderit. ſuo eam deinceps arbitrio reſumere non valeret. vt illius eſſent ſancte cōgitacionis iicia gratuite dono bonitatis denuorenouandis quibus vellet infundere. cuiusfuit in ipſo creacionis exordio nullis precedētibus meritis. ſpiritus et corpora locis atqꝫaffectiōnibus ꝓ eo vt ipſe ſapiēs voluit cōgruis mirabiliter ordinari ¶ Angeli ergo atqꝫhomines pro eo quia racionales ſunt facti etnitatis ac beatitudinis donum. in ipſa natureſpiritalis creacione acceperūt. ita ſcilicet vtſi dilectionē creatoris ſui iugit̓ īheſiſſēt ſimul

e t2xaI nut̓Iiiiuisuſſiqis ed̓