pro nobis valeas īpetrare. Nec enī dubiūeſt ꝙ noſtra culpa iuſte dānabat quos cōſer-uat tue aduocatio ꝑietatis. Omirabilis erga nos miſericordia dei noſtri. qui ne aliasfugeremꝰ pro ſententia. non ſolū dignatuseſt ꝯmunicare ſe nobis in iudice. vt eſſet deꝰ⁊ homo ieſus xp̄s a quo debet ſentētia pro-mulgari. ſed voluit ipſe ſua viſcera mīe ma-trē ſuā dominā gratie noſtra inſtituere aduocata. Et ideo nō timēdū eſt quinmi ſe rearismiſeris ⁊ ad illā partē inclines ſentētiā quādefendis ⁊ nobis exhibeas gloriā quā cau-ſaris. Scio bene ꝙ poſt ſentētiā nō eſt appellatioad maiorē. qꝛ ⁊ ſi iudex ſit homo tuꝰ filiꝰeſt tn̄ ⁊ deꝰ filiꝰ dei patris. Nō enī video dn̄aqͦmodo aliqͥd tibi valeat denegare. ⁊ quī ꝑ teceleſtē patriā habeamꝰ. Hoc eſt enī qd̓ cupitdeꝰ nr̄ hͦ eſt qd̓ deſiderat hoc eſt ꝓ quo te matreꝯſtituit aduocatā Non ergo reſtat dn̄a. niſivt illos tuos miſericordes ocl̓os ad nos cō-uertas. Eya gͦ aduocata nr̄a illos tuos mi-ſericordes oculos ad nos ꝯuerte. Nō enimdubito ꝙ ſi nr̄as aſpexeris miſerias nō poterit tua miſeratio ſuū retardare officiū. Mi-rabiles nec nō ⁊ amabiles tuoꝝ radij ocl̓oꝝ.qͥbꝰ nos allicis ad amore ⁊ ad plena domina