cotidianū da. ⁊cͣ. quantū ad ſuauiſſimā fruitionē. Et exponendū eſt cōtidianū. id eſt cōtinuū. quia ſemꝑ ibi eſt dies Et exponendūeſt hodie prop̄ſentia q̄ nō habet p̄teritū ⁊ futurū. ſed eſt tota ſimul. qd̓ melius per p̄ſensnotat̉. Et dimitte nobis. ⁊cͣ. In quo petituraduentꝰ āni iubilei in quo oīa debita dimit-tūtur veris iudeis id eſt penitētibꝰ et ꝯfeſſis⁊ homo homini et deꝰ hoībꝰ talibꝰ vniuerſadelicta dimittet. Et ne nos inducas. ⁊cͣ. Inqua petit̉ illa pacis pulcritudo de qua dicit̉.Sedebit populꝰ meꝰ in pulcritudine pacisvbi nō eſt aplius ſathā nec malus occurſusSed libera nos a malo. quaſi diceret. Ducnos ad illū ſtatū. qui eſt oīm bonoꝝ aggre-gatione ꝑfectꝰ. ⁊ īpriuatione oīm maloꝝ io-cundus. Ubi vere liberati erimus a malo.Hec autem expoſito vltima multam admirationem et miram vel nimiam deuotionem.medularem exultationem. p̄lenam laudisper ſolutionem requirit. et in ea ſatis ſuntmiri et inenarrabiles contemplationis the-zauri ſed non ſufficio. nec ſum dignus eosdiſpenſare: nec ponere in os meuꝫ inmun-dum maxime cum regis aſſueriᵇ aulam in-gredi non valeam non vocatus. et ideo ſim-