mūdo qͣꝫtomagis cibatio tua. Si in vbo qd̓de ore tuo ꝓcedit reficimur ⁊ viuimꝰ. qͥd eſtte verbū eternū ore recipere. et cordis den-tibꝰ maſticare? Quomodo in te cordis pene-tralia nō liq̄ſcunt. Quomodo nō ſic cor meūdelectat̉ in te vt obliuiſcat̉ oīa p̄ter te? Sialiqͥd terrenū. īmo aliquaſimi litudo terrenitantū cor meū occupat aliquādo vt obliui-ſcatur tui: qͦmodo tua veriſſima p̄ſentia nonme tantū reficit ⁊ īebriat vt oīs mūdi obli-uiſcar et etiā mei Hūc gͦ pater celeſtis pa-nē noſtrū cōtidianū da nobis hodie. Da nobis hūc panē. vt ſemꝑ in p̄ſenti et ſemꝑ preſentialiter eū habeamꝰ. Sit ſemꝑ p̄ſens ſpiri tualiter hic cibꝰ ⁊ nūqͣꝫ ſciat p̄teritū vl̓ fu-tuꝝ. ſed hodie doces bone ieſu vt dicamus.Cur q̄ſo tantū feſtinas eſſe nobiſcū? Qua-re nō differs vſqꝫ crasꝰ Quid enī in nobisvides? Quid in nobis ſentis? Quid in no-bis agnoſcis. ꝙ in tantū noſtro es īebriatꝰamore. Quid nobiſcū lucraris. qͥd in nobisreperis. quē fructū de nobis habebis. ꝙ neſcis tardare? Sed ſic amor noſtri te vrget.vt differre neq̄as. quī ſtatī velis eſſe nobiſcūcū qͥbꝰ nullū habes lucrū? Nos aūt qͥ ſumꝰfetidiſſima ſanies. ⁊ īdigni etiā tua creatura