tiā potētiā ⁊ bonitatē. ⁊ ſcd̓m qd̓ viderit di-uerſa cōmittit officia ⁊ tribuit dignitates.Cogita gͦ pͥmo tu qͥ ꝯtēplacioni vacas. ꝙ deꝰpater tuus benigniſſimꝰ. ſciēs te ad oīa ī be-cilē. noluit te in periculoſis et difficilibꝰ acīplicatꝭ operibꝰ mī niſtrare. ſed ſua clemētiatanqͣꝫ īfirmū per ꝯtēplatiōis qui etē te voluitꝯſolari. Alios autē cernēs in caritate feruētes ⁊ fortiter radicatos voluit ſuꝑ periculoſa ⁊ difficilia ordinare. ſibi nichilominꝰ qͥetētribuēs poſt laborē. ⁊ ꝯſolationē nō modicāin labore. Si gͦ videris te ſpūalibꝰ inhererecęteros autē circa alia laborare. nō eos iudices: ſed ſapiētiā ⁊ bonitate dei in eis īſpice.Te autē īfirmū agnoſce: alioſqꝫ ꝯſidera eſſefortes. Quomodo enī fortē te reputare po-tes. qͥ ꝓpter nimiā tui īfirmitatē. lecti molliciē. id eſt ꝯtēplationis dulcedinē ſuſtinereno vales. ſꝫ ad modū arūdīs oī vēto moue-ris? Quid gͦ faceres. ſi te oporteret vna manū edificare. et alia hoſtes gͦladio effugare?Nēpe ſolo pauore deficeres. Lauda gͦ dn̄mdeū tuū qui potētes in arduis poſuit ⁊ ad-uerſis prudetes cautos fecit ſtudijs. clemētes bonoꝝ tēporaliū fecit diſtributores. Teautēne deficeres voluit qͥeſcere per ꝯtēpla-