M
cōpati aut tāti bn̄ficij īgratꝰ exiſtere? Autqͥd fructuoſiꝰ aut ſuauiꝰ qͣꝫ illiꝰ paſſionis excorde ꝯpaſſionē plenā gerere? Qd̓ bene nullus poteſt facere niſi qͥ īiurias paſſus vl̓ expetꝰ eſt. Aut dic michi ꝗͥd nobiliꝰ ē qͣꝫ aſſimi lari filio dei? Quomoſi nūc ei diſſimiles fue-rimꝰ ꝑ ꝯſolatiōes ⁊ honores erimꝰ ſibi ꝯfratres in regno dei. Minime. Quid enīabhominabiliꝰ qͣꝫ videre ꝓ me viliſſimo ſtercore:dei filiū in aſſūpta humanitate īiurias ⁊ op-probria ſuſtinere. mortē turpiſſimā ⁊ gͣuiſſi-mā tollerare. ⁊ ego velim abhoībꝰ honorari ⁊delicijs affluere. O homo ſtercꝰ ⁊ pluſqͣꝫ ſtercus. ꝓ īiuria qͣꝫ ſibi feceras ipſe ſemetipſumad talia iudicauit ipſe ſcꝫ actor ⁊ iudex ſuꝑſe reflexit iudicium amariſſimū. ⁊ tu adhuccorā eo. qͥ ſibi īiuriaris vis ꝑtrāſire īmunisᵍSaltē cora ocl̓is ſic ꝓ te afflicti p̄tēdo merorē ⁊ corde te offer ad ꝯſimilia paciēda et certe nō dubites ꝙ ex qͦ eſt ſufficiēter punitꝰ ſihͦ iteꝝ ſuſtinere volueris ⁊ toto appetierꝭ corde. nō ſuſtineb̓ hͦ: qꝛ nō vult vt ꝓ eadē īiuriabis paſſio īferat̉. Sꝫ qd̓ credis īiurias eſſein honorē ꝯuertet. ⁊ qd̓ credis tribulationēeſſe in ꝯſolatiōibꝰ mutari videbis: ⁊ vbi credis eſſe dānū reperies fructū ml̓tū. Et qͣꝫto