culpa nos penitꝰ reliqͥſſe ⁊ ad nichilū rede-giſſe. qd̓ idē eſt. qꝛ ſi penitꝰ nos relinq̄ret innichilū redigeremur aūt illā nequicia nō iniuſtificatione. ſed in pena ordinaſſe eternā.Hoc gͦ ſūme potētie et clementie fuit ꝙ nosiuſtificauit merito ſue paſſiōis q̄ ꝓcreata eſta neqͥcia nr̄a et merito neqͥcie nr̄e. Hec oīaīaudita ⁊ mirabilia ſūt diligēter ruminādaet oī admiratiōe digna ⁊ deficit ibi oīs ra-tio ⁊ ītellectꝰ et nō modicū ſuccēdit̉ affectus¶ Apparuit etiā ibi ſūma potētia ī reſurgēdo. Planū ē enī ꝙ a mortuis reſurgere ⁊ maxīe ꝑ ſe vl̓ mortuū reſuſcitar vtrūqꝫ ē īfinitepotētie ⁊ vtꝝqꝫ ibi fuit qꝛ ⁊ r̄ſurrexit ⁊ aliqͦsſecū ſuſcitauit qͥ vener̄t ī ſctāꝫ ciuitatē ⁊ ap-paruer̄t ml̓tꝭ. Sꝫ ⁊ hͦ fuit īmēſe clementieꝙ digͣtꝰ ē nō ſtatī reſurgere ſꝫ ꝓ fide nr̄a ali-quātulū differre ⁊ ꝓ nob̓ mortuꝰ ꝑmanere vtipſū fuiſſe verū hoīem crederemꝰ fideliter.Nec nimis diſtulit vt ⁊ ipſū eſſe deū verumcredamꝰ ⁊ alios ſuſcitauit vt ei redderēt te-ſtimoniū. Et ipſemet ꝑ qͣdraginta dies ad-huc apparēs ī ml̓tꝭ argumētꝭ vt ei crederemꝰdiſtulit ad celū aſcēdere cū oī dignatione ⁊feruēti dilectione noſtrā ſalutē operās ⁊ procurans. Nōenī ſuffecit ei mortalis ⁊ paſſi-