in hac vita ſumꝰ ſēꝑ vel qͣſi ſēꝑ tritico paleeadmiſcent̉: ideo ſēꝑ vētilaꝝ tenet in manu:ad ꝯtinue ꝑflandū ⁊ purgandū area ſuā. Inhoſtio cordis ſui ipſius ſtatuit verſatilē gla-diū: vt ipſū qͣſi dei paradiſū cuſtodiat dili-gēter. Quiſqꝫ cogitatꝰ in corde ſuo veſci vo-luerit ligno vite. hūc diligēter fouet ⁊ nutritqͥ vero ad lignū vetitū ſolū aſpectū direxe-rit: illū ſtatī a corde ſuo abſcidit. ¶ Nō ibiintroitꝰ colubri tortuoſi. nec muliebris cogitatio reperitur. Et ſi īueniat̉ cū vituperio ⁊qͦdā īpetu remouet̉. ſolūqꝫ ibi virilia nutriūt̉Hic vere p̄t diuine ꝯtēplationi adherere.purgato corde ⁊ mūdo corpore īcedit. Nō eileuat ocl̓os ad vana. aures ad īutilia vl̓ no-ciua. nō nares ad odorifera. nō guſtū ad dulcia. nō tactu ad mollia. ſꝫ totaliter īteriꝰ ⁊ exteriꝰ cū oī diligentia ſe cuſtodit. ⁊ dn̄ant̉ ſuiplenarie ſcd̓m ꝙ poteſt aſſequi in hac vita.Sicqꝫ ꝓpter ſui puritatē aptiſſimus fit adſuſceptionē diuinaꝝ irradiationū. Libēterin tā puro habitaculo habitat ſol iuſticie etfulget ī qͥbuſlibet agulis eiꝰ. In ītimis eiꝰreſplēdet claritas huiꝰ ſolis. qꝛ nec īpediēsīuenit nec reſiſtēs Eſplēdet ⁊ reſplēdet donecilid̓ cor purū abſorbeatur diuina claritate.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten