obediēs pr̄i. oī vilitati. abiectiōi et deriſuiſubiectꝰ ꝓ nob̓. paternū cū ſua deiectiōe re-qͥrēs honorē: vt ſic̄ qͣꝫtū exꝑte nr̄a erat. pctīsnrīs īhonoraueramꝰ eū. ſic ſeipſū īhonora-ret ignominioſe moriēdo ꝓ nob̓. Recogitatetiā ꝙ ſi xp̄s ſꝑ fuerit pauꝑ. ī cruce tn̄ pauperimꝰ fuit. cū expoliatꝰ nudus remāſit pēdēsin ligno. Recogitat etiā ꝙ ī cruce fuit ama-ritudine ⁊ doloribꝰ plenꝰ. qͥ āgeloꝝ dulcedo⁊ ſolatiū erat. Elōgata enī fuit ab eo oīs de-lectatio ⁊ ꝯſolatio tēporalis. Ex his gͦ ꝯſuigit animꝰ ad ſimilia faciēda. ⁊ iā ſe abſtra-here cupit ab oī appetitu honoris. ⁊ ab omīreꝝ paſſiōe. ac ab oī corporali ꝯſolatōe. Primo gͦ ītuēs xp̄m dn̄m ſuū abiectu ⁊ vilifica-tū nō iā tēporalē honorē appetit. ſꝫ toto corde deſiderat cū dn̄o ſuo oēm vilitatē abie-ctionē ⁊ deriſionē ſb̓i re. ī qͥbꝰ poſſit dn̄o ſuoaliqͣliter ꝯformari. honores tanqͣꝫ viliſſimūſtercꝰ abhorret. Iā nō deſiderat placere hoībꝰſed potius qͣꝫtū in ſe eſt oībꝰ diſplicere ⁊ aboībꝰ abhorreri. ſēꝑ tn̄ ad dei honorē. Et etiāſi īdifferenter eſſet vtrūqꝫ. vituperiū potiusappeteret qͣꝫ honorē. Sūt enī ei fetidiſſimeſanies. laudes ſui id eſt de ſeipſo. vnde ſolūdiuinas laudes reqͥrit. ibiqꝫ totus afflluit.