molliat duriciā cordis mei. Hru heu quoibo a ſpū tuoꝰ Quid faciā ex qͦ aīe mee vitāneſcio īueīre ⁊ erga me ſūma diffuſionē dīneclemētie: nō valeo deguſtareSedebo īſter-qͥlinio ⁊ mētꝭ mee ſaniē teſta radā. affligā mede cetero. nec aliqͣtenꝰ michi pctā donec inafflictiōe īueniā dn̄m meū afflictū. Mirūeſt certe. qͦmꝰ hō hꝫ patiētiā ī ſeipſo. videnstātā neqͥcia cordis ſui. et nō doleat. O corpeſſimū īmo diabolicū vſqꝫ qͦ reſiſtes largi-tati īmēſe. Quare magꝭ delectarꝭ ī vulneribꝰpctī qͣꝫ ī vulneribꝰ ieſu xp̄i. Quare magꝭ ꝯpateris ꝑue pūcture pedis tui. qͣꝫ gͣuiſſīe mortidn̄i tui ⁊ ītētiſſimodolori capitꝭ ſui vite aīetue xp̄iꝰ Ubi maior ī becillitas ⁊ inſania? Ohō nōne tibi videt̉ ꝙ illū plꝰ diligꝭ cui plꝰ cōpaterꝭ ī dolore? Et nūqͥd gͦ plꝰ diligis pedētuūqꝫ dn̄m tuū: qꝛ ſcꝫ iſti pedi plꝰ ꝯpaterꝭ īparua afflictiōe: ⁊ ī illū qͣſi cor tuū tēdis qͣꝫilli ſcꝫ dn̄o deo tuo ī maxīa aguſtia ⁊ dolore ⁊paꝝ aūt nichl̓ īclīat̉ cor tuū ad ipſūᵈ O cecitas īmēſa. Ꝙẜpētibꝰ deteriores qͥ īafflictiōeꝯp̄atiēdo capiti. totū corpꝰ ſuū exponūt fla-gello. Sꝫ certe videt̉ ꝙ tāqͣꝫ mēbra putridaia ſumus exciſia capite nr̄o ieſu xp̄o. qꝛ ipſovalnerato eiꝰ vulnera nō ſentimꝰ. Heu heudn̄e mī qͣre me feciſti. ſi nō debeo tibi eē ꝯiū-

&c