¶ Proſa quinta

iudiciū nec qͥcqͣꝫ eē ſenſibile. aut qm̄ ſibi notū ſit plura ſenſibꝰ et imaginationi eē ſubiecta inanem ꝯceptionem eſſe rōnis. que qd̓ ſenſibile ſit ac ſingulare q̄ſiqͦddam vniuerſale cōſideret. Ad hec ſi rō ꝯtra reſpōdeat ſe qͥdem ⁊ qd̓ ſenſibile ⁊ quod imaginabile ſit: invniuerſitatis rōne ꝯſpicere. illa ꝟo ad vniuerſitatiscognitionē aſpirare nō poſſe. qm̄ eoꝝ notio corꝑalesfiguras nō poſſit excedere. De reꝝ ꝟo cognitōne firmiori potius ꝑfectioriqꝫ iudicio eē credendū. In huinfmodi igit̉ lite nos qͥbus tam rationandi qͣꝫ imaginandi etiam ſentiendiqꝫ vis ineſt. nonne rationis potius cauſam probaremus.

Sil̓e ē ꝙ hūana ratio diuinā intelligentiā futura niſi vt ip̄a cognoſcit/ nō putat intueri. Nā ita diſſeris.Si qua certos ac neceſſarios hr̄e non videant̉ euentus: ea certo euentura p̄ſciri nequeāt. Haꝝ igit̉ rerūnll̓a ē preſcientia. quā ſi etiā in his eſſe credamus: nihil erit qd̓ nō ex neceſſitate ꝓueniat. Si igitur vti rōnis participes ſumus ita diuine iudiciū mētis habere poſſemus ſicut imagīationeꝫ ſenſuꝫqꝫ rōni cedereoportere iudicauimus. ſic diuine ſeſe mēti humanamſummittere rationem iuſtiſſimum cenſeremus

Quare in illius ſumme intelligētie cacumen ſi poſſumus erigamur. Illic enī ratio videbit qd̓ in ſe nō p̄t

n iiij