et Proſa duodecima

Non omne nanqꝫ mente depulit lumenObliuioſam corpus inuehens molemHeret profecto ſemen introrſum veriQuod excitatur ventilante doctrinaNam cur rogati ſponte recta cenſetisNi merſus alto viueret fomes cordeꝘ ſi Platōnis muſa/ perſonat verumQuod quiſqꝫ diſcit/ immemor recordatur

indum deus gubernat. et quibus gubernaculis.M

Mundum deus aubernat. et qꝛl ¶ ꝯmemoratUm ego. Platōni inqͣꝫ vehement̓ aſſentior.nam me hoꝝ iam ſcd̓o ꝯmemoras. Primū ꝙmemoriā corporea ꝯtagione: dehinc cū meroris molep̄ſſus amiſi. P. Tum illa. Si pͥora inqͥt reſpicias. neillud quidē longiꝰ aberit qͥn recorderis. qd̓ te duduꝫneſcire ꝯfeſſꝰ es B. Quid inquaꝫ? P. Quibꝰ ait illagub̓naculis mūdus regat̉. B. Hemī inquā me inſciciam meā fuiſſe ꝯfeſſum. Sꝫ quid afferas. licꝫ iam ꝓſpiciam/ planius tamē ex te audire deſidero.