LLibri tertij Proſa decima
P. Cuiꝰ diſcretionē rei ſic accipe Si hec oīa btītudinis mēbra forent: a ſe quoqꝫ inuicē diſcreparēt. Heceſt enī partiū natura / vt vnū corpus diuerſa ꝯponātB. Atqͥ hec oīa idem eſſe monſtrata ſunt. P. Hīmeigit̉ membra ſunt. Alioqͥn ex vno membro beatitudovidebit̉ eſſe coniuncta: qd̓ fieri nequit. G. Id quideꝫinquam dubiū nō eſt / ſed id qd̓ reſtat expecto
P. Ad bonū ꝟo cetera referri palā eſt. Idcirco eniꝫſufficiētia petit̉/ qm̄ bonū eē iudicat̉. Idcirco potētiaqm̄ id quoqꝫ eſſe credit̉ bonū. Idem de reuerētia claritudine. iocūditate ꝯiectare licet. Oīm igit̉ expetēdorū ſūma atqꝫ cā: bonū eſt. Qd̓ enī neqꝫ re neqꝫ ſil̓itudine vllū in ſe retinet bonū id expeti nullo mō p̄t. Cōtraqꝫ etiā q̄ natura bona nō ſunt: tn̄ ſi eſſe videant̉: qͣtvere bona ſint appetunt̉. Quo ſit vti ſūma cardo atꝫcauſa expetendoꝝ oīm bonitas eſſe iure credat̉.
Cuius ꝟo cā qͥd appetit̉/ id maxīe videt̉ optari Ueluti ſi ſalutis cauſa quiſpiā velit equitare. nō tā equitandi motū deſiderat qͣꝫ ſalutis effectū. Cuꝫ igit̉ oīa bonigr̄a petant̉: nō illa potiꝰ qͣꝫ bonū ip̄m deſiderat̉ ab oībus Sed ꝓpter qd̓ cetera optant̉: btītudinē eē ꝯceſſi