Proſa decima
Da pater auguſtam menti conſcendē ſedēDa fontem luſtrare boni. da luce repertaIn te conſpicuos animi defigere viſusDiſijce terrene nebulas et pondera molisAtqꝫ tuo ſplendore mica. tu nanqꝫ ſerenūTu requies tranquilla pijs. te cernē finisPrīcipiū. vector. dux. ſemita. t̓minꝰ idem.
¶ Proſa decima tertij li.Uoniā igit̉ que ſit imꝑfecti. que etiaꝫ ꝑfectiboni forma vidiſti. nūc demōſtrandum reor:quonā hec felicitatis ꝑfectio ꝯſtituta ſit. In quo illd̓pͥmū arbitror inqͥrendū. an aliqd̓ hmōi bonū (qͣle pauIoante definiſti) ī reꝝ natura poſſit exiſtē. ne nos preter rei ſubiecte veritatē: caſſa cogitationis imago decipiat? Sꝫ quin exiſtat ſitqꝫ hoc veluti qͥdaꝫ omniūfons bonoꝝ negari nequit. Omne enī qd̓ imꝑfectū eēdicit̉: id imminutione perfecti/ imꝑfectuꝫ eſſe ꝑhibet̉Quo fit vt ſi in quolibet genere imꝑfectū quid eē videat̉: in eo ꝑfectū quoqꝫ aliqͥd eſſe neceſſe ſit. Etenī ꝑfectione ſublata: vnde illud qd̓ imꝑfectū ꝑhibet̉ extiterit: ne fingi qͥdem p̄t. Neqꝫ enī ab diminutis incōſummatisqꝫ natura reꝝ cepit exordiū. ſꝫ ab integris abſolutisqꝫ ꝓcedens: ī hec extrema atqꝫ effeta dilabit̉. Ꝙ