Proſa tertia. Libri tertij.

Os quoqꝫ o terrena aīalia. tenui licet imagine veſtrū tn̄ principiū ſomniatis. verūqꝫ illū beatitudinis finē licet mīme perſpicaci. qualicūqꝫ tn̄ cogitatione proſpicitis. eo qꝫ vos et ad verūbonū naturalis ducit intentio et ab eodem multiplex error abducit. Cōſidera nāqꝫ an per ea quibus ſe hoīes adepturos beatitudinē putant. ad deſtinatū finē valeāt peruenire. Si enī vel pecuniavel hōres ceteraqꝫ tale quid afferunt. cui nihil bonorū abeſſe videatur. Nos quoqꝫ fateamur fierialiquos horū adeptiōe felices. Ꝙ ſi neqꝫ id valētefficere quod promittūt. bonisqꝫ pluribus carentnōne liquido falſa ī eis btītudīs ſpēs deprehēditur

Primū igitur te ipſuꝫ qui pauloāte diuitijs affluebas īterrogo. īter illas abundātiſſimas opes. nūquā ne aīmū tuū cōcepta ex qualibet iniuria cōfudit anxietas? B. Atqui inquaꝫ libero me fuiſſeaīo. quin aliquid ſemper āgerer reminiſci nequeoP. Nōne quia vel aberat qd̓ abeſſe nō velles. veladerat quod adeſſe noluiſſes? B. Ita ē inquā. P.Illius igitur preſentiā. huius abſentiaꝫ deſideratbas. B. Cōfiteor inquā. P. Eget vero inquit eoqd̓ quiſqꝫ deſiderat. B. Eget inquā. P. Qui vero eget aliquo. Nū eſt vſquequaqꝫ ſibi ipſe ſuffi-