Nū enī vident̉ errare hi: qui nihilo indigere nitunt̉Atqui nō eſt aliud quod eque ꝑficere btītudinē poſſit. qͣꝫ copioſus bonorū oīm ſtatus nec alieni egēs ſedſibi ipſe ſufficiens Nū vero labūtur hi: qui quod ſitoptimū: id etiā reuerētie cultu digniſſimū putēt; minime. Neqꝫ enī vile quiddaꝫ cōtēnendūqꝫ eſt. quod adipiſci oīm fere mortaliū laborat intentio. An in bonisnō eſt numerāda potētia? Quid igit̉? Num imbecillūac ſine viribus eſtimādū eſt: quod oībꝰ rebus cōſtateſſe p̄ſtantius; An claritudo nihilipēdēda ē. Sed ſequeſtrari nequit. qͥn oē quod excellētiſſimū ē. id etiāvideatur eſſe clariſſimū. Nā nō eſſe anxiā triſtēqꝫ beatitudinē. nec doloribus moleſtijsqꝫ ſubiectā: quid attinet dicere: quādo ī mīmis quoqꝫ rebus id appetiturqd̓ hr̄e fruiqꝫ delectat? Atqui hec ſūt q̄ adipiſci hoīnes volūt: eaqꝫ de cā diuitias. dignitates. regna. gloriā. voluptatesqꝫ deſiderant. ꝙ per hec ſibi ſufficientiā. reurētiā. potētiā. celebritatē. leticiā. credūt eē vēturā. Bonū ē igit̉ qd̓ tā diuerſis ſtudijs hoīes petūt.

iiij