proſa quarta
Sed o nefas. illi ꝟo de te tanti criminis fidē capiūt.atqꝫ hoc ip̄o videbimur affines fuiſſe maleficio. ꝙ tuis imbuti diſciplinis: tuis inſtituti moribꝰ ſumꝰ. Itanō eſt ſatis. nil mihi tuā ꝓfuiſſe reuerentiā. niſi vltrotu mea potius offenſione lacere
At vero hic etiaꝫ nr̄is malis cumulus accedit. ꝙ exiſtimatio plurimoꝝ nō reꝝ merita: ſꝫ fortune ſpectateuentuꝫ: eaqꝫ tm̄ iudicat eſſe prouiſa que felicitas cōmendauerit. Quo ſit vt exiſtimatio bona/ prima omniū deſerat infelices. Qui nūc populi rumores. qͣꝫdiſſone multiplicesqꝫ ſentētie: piget reminiſci. Hoc tm̄dixerim vltimā eſſe aduerſe fortune ſarcinā. ꝙ dū bonis aliqd̓ crimen affigit̉? que ꝑferunt meruiſſe credūtur. Et ego quideꝫ bonis oībus pulſus: dignitatibexutꝰ. exiſtimatione fedatus ob bn̄ficiū ſuppliciū tuli.