De reformationecari. Habeas etiā te qͥbuſdā ſignis admo-nitū: quibꝰ ad orationē exciteris: ne ex pi-gritia tua negligas: vt videlicetores qͦtiēste exire ꝯtingat. ſicut ſancti patres facereꝯſueuerūt. ẜm Hieronymū. Itē quando teapp̄hēdit tēptatio ne ſuccūbas: quādo de-exceſſu īcreparis: ⁊ de ꝯſimilibꝰ. Ora etiānōnūqͣꝫ pro defūctꝭ. qꝛ piū eſt. vt dū in eterna vita fuerint. ꝓ te orare nō negligāt. Clamāt ad nos quotidie. Miſeremini mei miſeremini mei. ⁊cͣ. Si quādo ꝟo diffidit tuaꝯſciētia ad deū orare. cōſcia ſuoꝝ exceſſuūarri pe illud genꝰ oratiōis qd̓ obſecratio dicitur. id eſt. roga aliquē ſanctoꝝ vt ꝓ te de-precet̉ clamādo. Sctā maria ora ꝓ me.¶ De reformatione volūtatis. priad. XXXVI.mo a culpa.Ictode reformatiōe ītellectꝰ ⁊ me-morie: ꝯſequent̉ agendū eſt de re-formatiōe volūtatis. Sed qꝛ nonſolū vires aīe ſunt deſtitute in lapſu primihoīs: ſed qꝛ heu multi per actuale peccatūſpoliati ſunt gratia dei ⁊ culpa ꝓpria deformati. Idcirco duplici indiget volūtatis reformatiōe. Prima: qua eis īfundat̉ gratia⁊ iuſtificatio. Scd̓a: qua pronitatis volun-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten