Quē fixivtuι

De reformationeexercitia tua tēdas. Finis enī exercitiorūtuoꝝ ad quē tēdere debes eſt: vt poſſis redi-re: et illi ſtatui vnde: vt dictū eſt: corruiſtiꝓpiqͣre. Sicut aūt viator qͥ finē vie ſue neſcit: ⁊ locū qͦ ꝑget nō ꝯſiderat vl̓ attēdit: freq̄nt̉ errat: ml̓tū laborat ⁊ paꝝ ꝓficit: Sic ſiī exercitijs tuis ſpūalibꝰ fine exercitioꝝ n̄attēdis vl̓ ꝯſideras: freq̄nt̉ ml̓tū laborabis⁊ a fine tuo eq̄ diſtabis. Sepe ꝑ ardua ī ieiunijs ⁊ vigilijs ⁊ ſimilibꝰ ml̓tū fatigaberiſet paꝝ ī vers ſpūalitate ꝓficies. Hic aūt finis tuꝰ: vt dictū eſt. debet eē vt ſtatui vn̄ corruiſti poſſis ꝓpinqͣre. Ut aūt de hͦ fine tuoenucleatiꝰ ſb̓ alijs vocabulis ītelligas: ſci-re debes: ꝙ duo ſūt tibi fines ī oībꝰ exerci-tijs tuis p̄figēdi. Unꝰ pͥncipalis ſeu vlti-matꝰ: ⁊ h̓ eſt caritas. Aliꝰ ſcd̓ariꝰ et diſpo-ſitiuꝰ: ſeu vltīa diſpoſitio ad finē prīcipalē⁊ h̓ eſt puritas cordis. Ad hec igit̉ duo: caritāte ſcꝫ: et cordis puritatē: debes in oībꝰexercitijs tuis oculū intētionis dirigere:eaqꝫ ſēꝑ fixa pre oculis habere. vt penes hͦcognoſcas quantū in tuis exercitijs ꝓfici-as vel deficias: qꝛ tantū ꝓficis quantū hispinquas: et tantū deficis quantū ab illisrecedis. Sicut verbigratia. Sagittarij ſignū aliquod ꝯſtituūt: penes qd̓ aduertunt