AlphabetumxvII

dā. requirat̉. Rn̄deo ꝙ gr̄a duobꝰ mōis pōtaccipi. Uno mō ꝓ qͦlibet bono ⁊ auxilio. et qn̄qꝫ minus ꝑfecto qd̓ ꝯtingit qn̄ deus nos perſuā inſpiratōem monet dicēs. fac hoc vel hocbonū ad talē gr̄am nō reqͥrit̉ diſpoſitō hoīs niſi cū venerit vt aſſentiat nutu diuino. tale bonū ꝓficiendo. Scd̓o mō accipit̉ gr̄a ꝓ iuſtificatōe feſtina. ad quā requirit diſpoſiuo hoīsqꝛ ſic̄ nulla forma introducit̉ niſi materia ſitdiſpoſita. vtꝫ in cera q̄ nō ſuſcipit imp̄ſſioneꝫet imaginē ſigilli niſi cera ſit prius diſpoſitaꝑ liq̄factōem. ſic gr̄a iuſtificatōis nō reciꝑit.niſi mens prius diſponat et vicijs purget̉. d̓pe. di. i. Alij e cōrra. ꝓpt̓ qd̓ yſa. lviij. Si abſtuleris de medio tui cathena .ſ. peccatoꝝ. ſequit̉. oriet̉ lux tua et dn̄s ſplendoribꝰ implebit aīam tuā. Scd̓o deꝰ pater penitentē dulcit̉ ſuſcipit et eū āplexat̉ ⁊ oſcl̓at ī ſignū ꝟe recōciliatōis. Nā amplexuſ et oſcula ſunt ſignapacis et amoris. Sic dū penitēs affectu ⁊ intellectu quaſi duobus brachijs deū attingitet deꝰ eū in mīa et gr̄a ſuſcipit. quaſi etiā duobus brachijs qͥd aliud qͣꝫ amoroſus et gratioſus amplexus duoꝝ et oſculū ſuauiſſimū etpaternū infigit̉ dū penitenti aꝑto corde et affectu. dulcedo diuine bn̄dictōis infundit̉. ⁊oēs virtutes aīe huiꝰ rore bn̄dictōis irrigant̉et recreant̉. Iſto oſculo ſuꝑbenedicto et amātiſſimo. magno deſiderio ⁊ frequenti ſuſpirioaīa ſponſa xp̄i appetere ſolet et vt iocundet̉ ⁊letet dicere illd̓. Can̄. i. Oſculet me oſculooris ſui. q. d. Amantiſſimꝰ ſpōſus meus ih̓sī cuiꝰ amore lāgueo. īmittat mihi gr̄aꝫ ⁊ miſericordiā quā totis viſceribꝰ cordis deſidero⁊ cōfortet me dulcedine ſue pietatis. et diuine bn̄dictōnis. et reuiuiſcā. Nam vt dicit cōmentator de imp̄ſſionibꝰ aeris. ad hoc ꝙ ymber ꝓueniat et terrā irrigat ⁊ fructificet. neceſſe eſt vt vapor et nebula deſcendat. Sic etiāvt benedictio celeſtis gr̄e nos fecūdet ī bonisfructibꝰ fructificet. recreet ⁊ cōfortet. neceſſeeſt vt cor aperiat̉. et affectus deuotꝰ. ex eo addeū aſcendat. ¶ Nlam ille affectus deuotus ēodor delectabilis. in quo deꝰ multū iocūdat̉et delectat̉. Gen̄. xxvij. Ecce odor filij mei ſicut odor agri pleni cui benedixit dn̄s. Volēsigit̉ bn̄dici a deo pr̄e celeſti. debet facere ſicutiacob qui ꝯſilio mr̄is ſue induit ſe veſtimentꝭodoriferis eſau fratris ſui. et accedens ad patrem cum pulmento qd̓ libent̓ comedebat. et

bn̄dictōem accepit. vtꝫ in epl̓a. ſic ꝯſilio ⁊ adiutorio mr̄is mīe induti veſtibꝰ eſau .i. hoīs celeſtis cuiꝰ veſtimentū eſt caritas. cū pulmento cōfecto ex floribus odoriferis virtutū. ⁊ accedamus ad deū. et illud pulmentū ei offeramus. ⁊ qͣꝫcito ſentit odorem iſtuꝫ ſuauiſſimūꝓuenientē. nō ſolū a veſtimentis caritatis. ſꝫetiā ab alijs virtutibꝰ ꝓculdubio ī ſignū veriamoris oſculo pacis nos ſuſcipit. et bn̄dictione celeſti benedicit. cōferendo nobis de roreceli .i. de altitudine deitatis gr̄am et de pinguedine terre digniſſima hūanitate xp̄i abundantiā miſerationū. ¶ Tercio deus pater penitentē honorabilit̓ ſuſcipit. eū dotando glorioſe. qꝛ dicit ſeruis ſuis et miniſtris. ſcꝫ angelis. afferte ſtolā primā .i. primā innocentiāquā ꝑ pcm̄ ꝑdidit. Stola em̄ ē veſtis innocētie qua aīa veſtit̉ in baptiſmo. et deſignat̉ percappā et camiſiā. quā infans poſt ſuſceptōemcriſmatis induit. Et date annulū in manu eiꝰid eſt fidē formatā. in ſignū vere d̓ſponſatōiſet calciamenta. id eſt ꝓmtitudinē bonoꝝ operum. Et adducite vitulū ſignatū .i. pingueꝫ.qd̓ ſignat obedientiā oīm creaturaꝝ que oīahō ꝑ pcm̄ amiſit. et ꝑ penitentiā reſtituunturDeus em̄ nō eſt ita vindicatiuꝰ ſicut multi qͦīiurianti nolūt dimittere. qꝛ leuiſſima recognitōe infinitā iniuriā dimittit. ⁊ iniuriantē admaiorē gr̄am ſuſcipit gaudent̓ facit ſicut bonꝰcolonꝰ vel agricola. qui illā terrā magꝭ amatque prius ſpinas habuit et poſtea meſſem fertilem ꝓducit. ¶ Sed queritur an deus plusdiligat peccatorē penitentē qͣꝫ iuſtū ſemꝑ bn̄facientē. Et videt̉ ꝙ ſic. iuxta illud. Luc. xv.Gaudiū eſt angelis dei ſuꝑ vno pct̄ore penitentiā agente. qͣꝫ ſuꝑ nonagintanouē iuſtis qͥnō indigēt penitentia. Exemplū etiā huiꝰ ꝑabole vbi filiꝰ ſenior. ſcꝫ iuſtꝰ bonꝰ laborator eccleſię. nō tantum gaudiū fecit patri ſicut iunior penitens. Dico ꝙ vt frequentiꝰ eſt veruꝫꝙ illi qui ſurgunt d̓ maximis peccatis per penitentiā poſtea cōꝑato ⁊ acqͥſito habitu oppoſito. plerumqꝫ fiūt feruentiores in virtutibuſeti n̄ diuina dilectōe. qͣꝫ iſti qui de paruis autnullis ſurrexerūt. ſed ſemꝑ ſteterūt. Sic̄ ptꝫnaturalit̓ ī ferro frigido ⁊ duro. nā quāto materia ⁊ ſubſtātia ē magꝭ frigida ⁊ cōtraria igniſi igne accendit ⁊ ignit̉. tanto calidior et feruentior efficit et calorē diutius ꝯſeruat. ferrūnāqꝫ ignitū feruentiꝰ eſt ligno. Eodeꝫ mō de