De elemoſynafo. xxxiiij.ſine iniuria/ gratus ſine triſticia/ pius ſine ſuperbia.¶ Primo igit̉ qui dat elemoſynā dꝫ hr̄e modum iu-ſtum. vt .ſ. det ſuū ⁊ nō alienū. Sicut enī aqua mūdalauat / ⁊ īmūda coinqͥnat: ſic elemoſyna mūda. q̄ .ſ. eſtſine pctō vſure vel rapine/ dantē mūdat pauperē la-uat/ ⁊ deum placat. Un̄ dr̄ ꝓuer. iii. Honora dn̄m detua ſubſtātia nō de aliena. qꝛ elemoſyna de alieno vtde rapina vſura/ vel de furto: dantē inficit/ ꝓximumledit/ ⁊ deū offendit. Un̄ in figura huiꝰ dr̄ Leuitici. ii.Omnis oblatio que offertur dn̄o abſqꝫ fermento eritſcilicet / vſure/ furti/ vel rapine/ vel cuiuſcunqꝫ acqui-ſitionis iniuſte.¶ Fcd̓o qui dat elemoſynā dꝫ habereſ modū gratū.vt .ſ. on̄dat pauꝑi letū vultū dulce verbū et proptammanū. Nā de leto vultū dicit apl̓s ſcd̓e coꝝ. xi. Hylarem eī datorē diligit deꝰ. De dulci ꝟbo dr̄ eccl̓iaſticiiiii. Reſpōde illl̓ .ſ. pauꝑi pacifice in māſuetudīe. Deprompta manu dr̄ ꝓuer. iii. Ne dicas amico tuo vade⁊ reuertere: cras dabo tibi. cum ſtatim poſſis dare.¶ Tertio qͥ dat elemoſynā dꝫ habere modū pium/ etſine oī ſuꝑbia vel p̄ſūptione. vt .ſ. dādo elemoſynamlaudē nō querat/ pauperē nō deſpiciat/ ſeip̄m ſine elemoſyna nō dimittat. Qui eī dat elemoſynā/ laudē vitet humanā. Nā dr̄ Mat. vi. Te aūt faciēte clemoſynam neſciat. ⁊c. Debet etiā qui dat elemoſynā nō ꝓpter hoc pauperē deſpicere. qꝛ dr̄ yſa. lviii. Et carnemtuā ne deſpexeris. Nec dꝫ ſeip̄ꝫ ſine elemoſyna dimittere: qui vult alijs miſericors eſſe. Dicit̉ eī eccl̓iaſticixxx. Miſerere aīe tue placēs deo Et aug. ī eucheridiōQui vult elemoſynā ordinate dare: a ſeip̄o dꝫ īcipereSicut eī nō deberet dici miſericors qͥ extraneis faceret mīam ⁊ mr̄i ꝓprie crudelis ⁊ īmiſericors eſſet: ſic