Prolo̓gus.roͣ. ii.¶ Prologus ſeu prefatio in libellum pre dicatoribꝰmaxime perutilem: qui communiter dieta ſalutis abomnibus nuncupatur.Ec eſt bia: ambulate ī ea⁊ nō declinetis ad dexterā neqꝫ ad ſiniſtrāEſa. xxx. Magnā mīam facit: qui errantiviā on̄dit. maxime de nocte in terra hoſtiū/ et tēporeguerraꝝ. Errantes ſunt pctōres. iuxta illud qd̓ dicit̉Ro. iii. Omnes enī peccauerūt. ⁊ egent gratia dei Etprime iohīs. i. Si dixerimus ꝙ pctm̄ non habemus:ipſi nos ſeducimꝰ/ ⁊ veritas ī nobis nō eſt. Cū igituroēs ſimus pctōres ergo oēs ſumus errātes. ſicut dicit̉yſa. liii. Oēs nos quaſi oues errauimus: vnuſquiſqꝫin viā ſuam declinauit. Nox eſt pctm̄ inſtarniuis frigidum .i. infrigidās dilectionē obſcurū .i. obſcuransrōem: ineptū faciēs ad bonā oꝑationē. Venit nox qn̄nemo poterit oꝑari. Terra hoſtiū: eſt mūdus. in quoprincipatur dyabolus. Ioh. xii. Nunc princeps mūdihuiꝰ eiicietur foras. Tēpus guerre: eſt tp̄s pn̄tis vitequia nūc caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄ ⁊ ſpūs aduer-ſus carnē. vt dr̄ Gal̓. v. Quia igitur oēs pctōres ⁊ er-rantes ſumꝰ: per ꝯſequēs extra viā veritatis imus. ⁊in nocte ⁊ in terra hoſtili/ ⁊ ī tp̄e guerre mortales ſumus ⁊ exiſtimꝰ. Ideo p̄dicator verbi diuini maximamīam facit errantibꝰ in tātis periculis cōſtitutis: qn̄viā ſalutis eis oſtēdit. Un̄ magnū meritū apud deuꝫ⁊ coronā acqͥrit. Ideo dr̄ iacobi. v. Qui ꝯuerti feceritpctōrem ab errore vie ſue: ſaluabit aīaꝫ eius a morte⁊ oꝑit multitudinē pctōꝝ. Officiū enī p̄dicātis verbūdei: ē ꝓprie errātes dirigere ⁊ ad viā ſalutis reuocareIn cuiꝰ perſona verbū dei ꝓmiſſuꝫ pctōribꝰ errātibꝰ