quadā amaritudīe fellis corrodit et mordetipſos abſentes. et verbis ſuis venenatis līguaqꝫ ſua vt gladius acutꝰ acuata laceratet dilaniat ſine miſericordia et ſine aliquaconpaſſione. Nec ponit fine verbis ſuis qͥaſaciari nequit eius vorax inuidia quī licetcrudas omnes carnes et totū ſanguinē eiꝰque deuorat quantū in eo eſt abſumpſeruntEt ꝙͣuis cōſciencia ſua ſibi clamet ꝙ taliaagendo neminē edificet et non in ꝙͣ audientes ſcandalizet non tamē adhuc ceſſat qn̄quantū tēpus patitur venena ſua totalitereffundat. Itē ſignū eſt nō fallax cū ſic malūloquēdo de abſentibus eos corrigere mīmecuret. Hoc autē ſciri poteſt ex eo quia pn̄tibus nō cōmittit vt abſentibus caritatiueea que ipſe inuide refert denūcient ymmo ꝑſepe poſtꝙͣ ad cor reuertit̉ timet ne id faciant et ſi factū foret nō equo animo ſuſtineret. Non quia doleat de alterius iniuriaet ſua propria culpa ſꝫ magis de ſua vilificacione ex detractionis nota. Nollet enim