DeSante
confirmare. vnde deſertus nomē: de quo vide in ſuo loco. exero exerui exertum .i. foras emittere: vel denudaremanifeſtare. vn̄ exerto tas frequen. inſero ris inſeui inſitū .i. plantare: ⁊ eſt ꝓprie inſerere plantare ꝑ īmiſſionē ramoꝝ ad inuicē. vn̄ Qui. in deremedijs amoris. Uenerit:inſitio fac ramū ramos adaptet. Inſero ris ſerui inſertūi. īmiſcere: īmittere: ⁊ ꝓprie violent̓. vn̄ īſerto tas frequē.inſero ris inſerui inſertū .i. īterponore: intermiſcere: īmittere: interſero ris interſeui interfitū .i. interplantare: vl̓ interſeminare. ꝓſero ris ꝓſerui ꝓſertū .i. ꝓcul emittere. preſero ris p̄ſerui p̄ſertū .i. ante emittere vel ſupra. obſero risobſeui obſitū .i. ꝯͣ vel vndiqꝫ ſeminare: vel plantare: vel regere. Lucanus: Obſita funera celant̉ purpura lana: obſero ris rui obſertum .i. ꝯtra ſerere: ꝯͣ mittere: cōmiſcere. Etnota ꝙ ſic̄ pꝫ ex p̄dictis noīa cōpoſita a ſero faciūt p̄teritū in rui ⁊ ſupinū in ſertū: ſed nō oīa faciūt in ſeui ſed illatm̄ q̄ hn̄t ſignificationē affinē ſignificationi ſui ſimplicisſicut q̄ dicunt̉ ꝓ plātare nā qͥ arbores plantat quodāmōſeminarū ꝯfert. Et hinc eſt ꝙ illa q̄ hn̄t ſignificationē oīnō extraneā a ſignificatione ſui ſimplicis faciunt p̄tm̄ inrui tm̄: ⁊ ſupinū tm̄ in ſertū: vt deſero ris deſerui deſertūdiſſero rui diſſertū: exſero rui ſertū: ꝓſero rui ſertū. Oīav̓o alia faciūt p̄teritū in ſeui ⁊ ſerui: ⁊ ſupinū in ſitū ⁊ ſertū: ⁊ cū dicunt̉ ꝓ plantare faciūt p̄teritū in ſeui ⁊ ſupinūin fitū. in alio v̓o ſenſu faciūt p̄teritū ī rui: ⁊ ſupinū in ſertū. Obſero tn̄ ꝓ ſerere ⁊ ꝓ tegere faciūt p̄tm̄ in ſeui ⁊ ſupinū in ſitū. Itē ſero ⁊ eius cōpoſita ab eo ẜm ꝙ faciūt p̄teritū in ſeui ⁊ ſupinū ī ſatū vel in ſitū neutra ſūt p̄ter obſero ſeui ꝓ tegere qd̓ eſt actiuū. Itē ſero ⁊ eius cōpoſitaẜm ꝙ faciūt p̄teritū in rui ⁊ ſupinū ī ſertū: actiua ſūt Itēoīa cōpoſita a ſero rui ſertū retinēt lr̄aturā ſui ſimplicisvbiqꝫ. Sil̓r cōpoſita a ſero ſeui ſatū: niſi ꝙ in ſupino mutant a ſimplicis in i. Itē ſero ⁊ eius cōpoſita in pn̄ti corhāc ſyllabā ſe: ſed in p̄terito eā ꝓdu. vn̄ Proſper: Qd̓ ſerimus metimus: qd̓ damꝰ accepimus. Itē vt dicit Priſ.in. x. li. ſeui ẜm analogiā ui in tū: ſetū debuit facere: ſꝫ differētie cā ſatū ꝓferri tradiderūt veteres. vide ēt in tertiaꝑte vbi agit̉ de p̄teritis ⁊ ſupinis verboꝝ tertie ꝯiugationis deſinentiū in ro. de hͦ habes ēt in ſatū.S ero ras in ſera re vide.S eron ſepulchrū vel idolū dr̄.Sero grece opidū: ⁊ dr̄ latīe ſerū. vn̄ h̓ ſeres retꝭ qͥdā ppl̓s.S erotinus. a ſerus rarū dr̄ ſerotinus nanū .i. tardus vl̓ tarde veniēs: vl̓ veſꝑtinꝰ. ⁊ dr̄ ſero Gene. xxx. ca. g. Factaqꝫſūt q̄ erant ſerotina laban: ⁊ q̄ pͥmi tꝑis iacob. ⁊ hinc ſerotino nas .i. tarde: ſerotinū facere. Et ſcias ꝙ tꝑaneus imber dr̄ in autūno vel in hyeme iactis ſeminibꝰ nutriēdisſerotinꝰ ad incremētū in vere vel in eſtate. ⁊ cor. penul. ſerotinus: cū ſit poſſeſſiuū deſinēs in tinus: ⁊ nō hꝫ ta ſuopͥmitiuo. nā ſi hr̄et ta ſuo pͥmitiuo ꝓduceret ti: vt veſpertinus a veſpera: matutinꝰ a matuta vt dicit Priſ.erpedo: a ẜpo pis dr̄ hͨ ẜpedo dinis .i. rubor cutis: cū mēbroꝝ extātia dictꝰ a ẜpēdo. qꝛ ſerꝑat ꝑ mēbra: ⁊ ꝓdu. pe.erpens. a ſerpo pis dr̄ ſerpens tis: qꝛ occultis ⁊ minutisſquamaꝝ niſibus ſerꝑat ⁊ reꝑat. Illa aūt q̄ qͣttuor pedibꝰnitunt̉ ſicut lacerti ⁊ ſtelliones: nō ſerpentes ſed reptiliadicunt̉. Serpentes aūt illa reptilia ſunt: q̄ ventre ⁊ corꝑereptant: quoꝝ tot venena quot genera: tot ꝑnicies quotſpēs: tot dolores quot colores hn̄t. vn̄ ſerpentinus na nūẜm Hug. vide de hͦ in reptile alioꝝ ſnīam. Et ſcias ꝙ ſerpens hꝫ qͣttuor naͣs. prima ē: ꝙ cū ſenuerit caligant oculieius: ⁊ ſi voluerit fieri nouus abſtinet ſe a cibo donec pellis relaxet̉: ⁊ ind̓ coartat ſe vt ſenectutē ſuā deponat. Secunda cū venerit aquā bibere in cubiculo ſuo venenū deponit: ⁊ ſic aquā inſatient̓ bibit: Tertia v̓o ē: ſi viderit hominē nudū timet: ſi viderit veſtitū inſilit ī eū. Quarta qn̄aliqͥs voluerit eū occidere totū corpus tradit ad penā: caput aūt ſuū cuſtodit. vn̄ dicit Pliniꝰ ꝙ ſi ſerpentis caputcū duobus euaſerit digitis nihilominus viuit. vn̄ totum
corpus obijcit ꝓ capite defendendo. Itē nota ꝙ ſicut habet̉ in lib. Nume. ca. xxj. Fecit moyſes ſerpentē eneuꝫ. ⁊poſuit ꝓ ligno quē cū ꝑcuſſi a ſerpentibus ignitis deſerti aſpicerent mox ſanabant̉. Sic ſpūalit̓ ꝑcuſſi a ſerpētevenenoſo diabolo aliqͣ tentatione ſiue moleſtia: aſpiciātin xp̄m ſerpentē calidū poſitū in palū vel̓ lignuꝫ crucis: ⁊ſanabunt̉ a quacūqꝫ ꝑcuſſura vl̓ infirmitate ſiue tribulatiōe: ⁊ dulcia eis erūt. vn̄ dn̄s in. iij. ca. Io. Sicut moyſesexaltauit ſerpentē in deſerto: ſic exaltari oportet filiū hominis .i. virginis marie. Et ponit duplicē finē ſiue vtilitatē ex medicina paſſioni? xp̄i .ſ. liberationē a malo. vn̄ dic̄Ut oīs qͥ credit in eo nō ꝑeat: ⁊ boni retributionē vn̄ ſubdit: ſed habeat vitā eternā. Iſte enī fuit duplex finis paſſionis xp̄i. Dicit aūt exaltari potiuſqͣꝫ crucifigi: vt innueret penalitatē ex amore dei ſūptā exaltationē mereri: qꝛẜm Augu. pena nō facit martyrē ſed cā. ⁊ eſt ſerpens generis incerti: vel vt qͥdā volūt cōis: ſicut ⁊ bidens.S erpentigena ne ge. cōis: penul. cor. a ſerpente genitꝰ. ⁊ cōponit̉ a ſerpens ⁊ genitus.S erpentulus li dimi. paruus ſerpens.Serpillū. a ſerpopis dr̄ hͦ ſerpillū li: q̄dā herba q̄ trifoliū ⁊plioliū dr̄. Uirg. in buccol̓. Allea ſerpillū contundit olēteſqꝫ herbas.S erpo pis pſi ptū ſerꝑe .i. latent̓ ire: vel corꝑe ⁊ ventre reꝑe.Serpo cōponit̉: vt ꝯſerpo pis .i. ſil̓ ſerꝑe: inſerpo pis. i. intro ſerꝑe. ꝑſerpopis .i. ꝓcul ſerꝑe: vel ꝓpe ſerpere: ⁊ ēt inante ſerꝑe. Serpo ⁊ eius cōpoſita ſunt neutra: ⁊ faciūt p̄teriiū in pſi: ⁊ ſupinū in ptū.S erra a ſeco cas dr̄ hͨ ſerra re nomē a ſono fictū .ſ. a ſtridore: cū pretenuis ferri lumina dentiū mordacitate reſecāsq̄ attingit: ſtridet. vn̄ ſerratus tā tū. i. ſerra ſectus. ⁊ ſerroras .i. ſerra ſecare. vn̄ ſerrās tis ge. oīs: Eſa. xlj. Ego poſuite qͣſi plauſtrū triturans nouū hn̄s roſtra ſerrantia.Serro ras in ſerra eſt.S errula le dimi. dr̄ parua ſerra.S ertatus ta tū in ſertū exponit̉.S ertulū li dimi. paruū. ſertūS ertū ſero ris ẜui or̄ hͦ ẜtū ti. i. corona de floribꝰ inſertis ⁊ꝯiūctis facta. vn̄ ſertatꝰ tā tū .i. ſerto ornatus vl̓ coronatꝰS eruitiolū li dimi. paruū ſeruitiū.S eruitioſus in ſertus eſt.S eruilis in ſeruus eſt.Seruio a ſeruus dr̄ ſeruio uis uīui ſeruire uitū: ⁊ cōponit̉:vt conſeruio uis .i. ſil̓ ſeruire. diſſeruio uis .i. diuerſis modis ſeruire: vl̓ offendere. deſeruio uis .i. valde vel deuoteſeruire vel offendere. inſeruio uis. id eſt valde ſeruire velobedire. Seruimus dominis tm̄: inſeruimus cuiuſqꝫ preceptis. reſeruio uis .i. iterum ſeruire vel a ſeruitio ceſſare.ſubſeruio uis .i. obedire vel ſatiſfacere: ꝯſonare: latent̓ vl̓pꝰ parū ẜuire. Seruio uis neutrū ē cū oībꝰ ſuis cōpoſitꝭ.Iruitus a ſeruus or̄ hͨ ſeruitus tutis. ⁊ eſt ſeruitus ꝯditioſeruiendi. Seruitiū v̓o ius vel actus ſeruiētiū. vl̓ munusEt ẜm Iſido. v. ethymo. Seruītus eſt maloꝝ hominū poſtrema pena: que liberis oī ſupplitio grauior eſt. Nā vbilibertas perit vna ibi pereūt ⁊ oīa. vn̄ qͥdā. Nō bn̄ ꝓ totolibertas vēdit̉ auro. Hoc celeſte bonū p̄terit orbis opesEt accipit̉ duobus modis ſeruitus .ſ. ꝓ latria: ⁊ ꝓ duliagrece: ⁊ hͦ eſt qd̓ deo ⁊ hoībus competit: ⁊ cor. ui. Hicnota ꝙ ſeruitꝰ introducta eſt ex pctō. Nā vt dicit Greg.in paſtorali: Liquet ꝙ oēs hoīes naͣ equales genuit. ſedvariāte meritoꝝ ordine alios alijs culpa poſtponit. Ipſaaūt diuerſitas q̄ acceſſit ex vitio diuino iudicio diſpenſante: vt qꝛ oīs hō eque ſtare nō valet: alter regat̉ ab altero. vn̄ cuncti qͥ preſunt nō in ſe ptātem debent ordinis: ſꝫqualitatē penſare ꝯditionis. nec preeſſe hoībus ſe gaudeant. ſed ꝓdeſſe. Antiquī enī patres noſtri nō reges hominū: ſed paſtores pecorū fuiſſe memorant̉: ſicut dicam intimor. vide ēt in rector.S erula le dimi. parua ſera.
C
S