Druckschrift 
Catholicon
Einzelbild herunterladen
 

ADeanteP

Thomas in india lancea tranſfigit̉. Philippꝰ in phrigiacrucifigit̉ ⁊ lapidat̉. Iacobꝰ minor hieroſolymīs ꝑticafullonis occidit̉. Bartholomeus in maiori india excoriatur: deinde decollat̉. Mattheus in ethiopia in altari lancea ꝑforat̉. Simon ⁊ iudas in perſia a pontificibꝰ idolorū tumultū ppl̓i interimunt̉ Mathias in iudea pro xp̄opatit̉. Lucas in bithimia obijt: Marcus alexādrie martyrium compleuit. Barnabas in ſalamīa cremat̉. Quartodecimo anno Claudiꝰ veneno interijt. Nero ſucceſſit.matrē euiſcerat Sororē ſtuprat. Romā ī duodecim partibus incēdit. Senecā interficit. Ranas apud lateranuꝫeuomit. Petrū crucifigit. Paulū decollat. Imꝑat annistredecim menſibꝰ ſeptē: a lupis deuorat̉. Uide in numerus. Uolo etiā te ſcire ꝙ ſicut dicit hiero. cōtra iouinianū in pͥmo li. inter duodecim vnꝰ eligit̉: vt capite cōſtituto ſciſmatis tolleret̉ occaſio Sed cur nō Iohannes quielectus eſt virgo? Etati delatū eſt: qꝛ Petrus ſenior ē neadhuc adoleſcēs ⁊ pene puer ꝓgreſſe etatis hoībꝰ preferret̉: ⁊ magiſter bonuꝫ qͥ occaſionē iurgij debebat auferrediſtipulis: ⁊ dixerat eis Pacē meā do vobis: pacē meaꝫrelinquo vobis: ⁊ qͥ volueritⁱ inter vos maīor eē minimꝰomniū fiat: ne in adoleſcentē quē dilexerat cām preberevideret̉ inuidie. Ut aūt ſciamꝰ tūc puerū fuiſſe Iohannēmanifeſtiſſime docēt eccleſiaſtice hiſtorie ꝙ vſqꝫ ad Traīani imperiū vixerit .i. poſt paſſionē dn̄i āno ſexageſimooctauo dormierit: qd̓ nos in libro de illuſtribꝰ viris breuiter p̄ſtrinximus Ambroſiꝰ etiā dicit ſuꝑ Lucā: Myſticū eſt ꝙ Maria cōmendat̉ Iohāni inter ceteros iunioriqd̓ nō ocioſis auribꝰ debemꝰ accipere: periculoſa eſt enīmulieribꝰ copula adoleſcētis ⁊ ſpēs iuuētutis. Itē ſciasꝙ Porphiriꝰ arguit Matheū ⁊ apl̓os qͥ ſecuti ſunt cōtinuo xp̄m: vt dicit Hieronymꝰ in Mattheū. Arguit inqͥtPorphiriꝰ ⁊ iulianꝰ auguſtꝰ vl̓ imperitiā hiſtoriographimētientis: vel ſtultitiā eoꝝ qͥ ſtatim ſecuti ſunt ſaluatorēqͣſi irrōnabiliter quōlibet vocantē hominē ſint ſecuti: cūtātas virtutes tātaqꝫ ſigna p̄ceſſerint q̄ apl̓os anteqͣꝫ crederēt vidiſſe nō dubiū eſt. Certe fulgor ipſe ⁊ maieſtasdiuinitatis occulte: q̄ etiaꝫ in humana facie relucebat exxp̄o ad ſe videntes trahere poterat aſpectu. Si enī in magnete lapide ⁊ ſucinis hec eſſe vis dicit̉ vt anulos ⁊ ſtipulam ⁊ feſtucas ſibi copulēt: qͣnto magis dn̄s creaturarūoīum ad ſe attrahere poterat qd̓ volebat. Greg. aūt dicitNulla xp̄m facere adhuc miracula Petrꝰ ⁊ Andreas viderāt: ⁊ tn̄ ad vnū dn̄i p̄ceptū hoc qd̓ videbant̉ poſſidereobliti ſunt: qͣnta nos eius miracula videmus? quot flagellis affligimur: quantis minarū aſperitatibꝰ deterremur:⁊ tn̄ vocantē ſequi cōtemnimus.A poſtrophe phes accētuat̉ in fine. Dicit̉ etiā apoſtrophaphe ⁊ tūc nō acuit̉ in fine: ⁊ eſt apoſtrophe trāſitꝰ regreſſus reuerſio ẜm Pap̄. De hoc require ſupra in qͣrta parte in tractatu de coloribus rhetoricis.A poſtrophus. Trophos qd̓ eſt ꝯuerſio componit̉ cū apoquod eſt de vel re: ⁊ dicit̉ hic apoſtrophus virgula vel regula quaſi pars circuli dextra ad ſummā litterā poſita inhis dictionibus in fine tribunal ⁊ pirrin: qͣ nota oſtēdit̉deeſſe in ſermone vltima vocalis: vt tribunal ꝓ tribunale: pirrin ꝓ pirrine: ⁊ ad hoc on̄dendū ibi ponit̉: vel iō vtibi denotet̉ accentꝰ debere poni in fine: vel iō vt ibi denotet̉ vltima ꝯſonās cuius ſubtracta eſt vocalis recuruari⁊ apoſtrophari .i. ꝯuerti ⁊ reuerti ad p̄cedentē vocalē: vn̄apoſtrophus dicit̉: ⁊ cor. ſtro.A potheca: Theca cōponit̉ cū apo qd̓ ē re: ⁊ dr̄ hͨ apothecace .i. repoſitoriū vel recōditoriū: ⁊ qꝛ in his hoīes elaboratas fruges reponūt: vn̄ hic apothecariꝰ rij qͥ cuſtodit apothecā: vl̓ mercator. Uel aphothecariꝰ ria riū ad aphothecā ꝑtinēs: ⁊ ꝓdu. penul. aphotheca: chiroteca: enteca.A pozima vis coactaruꝫ herbarū: ⁊ cōponit̉ ab apo ⁊ zimaquod eſt vis: ⁊ cor. penul. Macer: Uis potius ſeminumvel aporima ꝓderit huius.

A pparitiuū verbum: eſt verbū definens in co: vt vellico: nutrico: albico. De hoc dixi in tertia parte in tractatu de ſpeciebus verborum.A p̄paritor: ab appareo res deriuat̉ hic apparitor toris .i. ſeruiens: qꝛ appareat ⁊ videat̉ vt p̄ſto ſit ad obſequiū. Uelapparitores vocamus eos qui apparere faciebāt reos inconſpectu iudicum.A ppello las laui cōponit̉ ex ad ⁊ pello las qd̓ eſt vocare: etmutat̉ d in pͦ: vn̄ appellatiuus uauū: ⁊ ē appellare aduocare. Itē appellare .i. ad aliū iudicē vocare: vl̓ audiētiā alterius iudicis poſtulare. Et vt dicit Bern̄. in. iij. li. de cōſideratiōe. Appellaſſe iniq̄ iniquū eſt. Iniq̄ ⁊ impune iniqrū appellationū fomes. Iniqͣ aūt oīs appellatio ad quamiuſticie inopia non coegit appellare: non vt graues: ſed ſigraueris licet.A ppello lis appuli cōponit̉ ex ad ⁊ pello lis: ⁊ mutat̉ d in ꝑ⁊ eſt appellare ad portū venire vel impellere .i. applicare.Un̄ Terētiꝰ. Poſtqͣꝫ poeta animū ſuū ad ſcribēdū appulit .i. applicuit. Poteſt etiā apello apuli apulſum componi ex a ⁊ pello: ⁊ tunc ſcribit̉ per vnum pͦ. et eſt apello obaliquo pello vel amoueo. Unde apulſus ab vrbe .i. amotus. Eſaie. xxviij. Ablactatos a lacte apulſos abvberibusid eſt amotos.Appendix: ab appēdo dis dicit̉ hic ⁊ hͨ ⁊ hͦ appēdix cis qd̓alicui appēdendo adheret: vn̄ appēdix dicit̉ manſiuncula q̄ magne domui adheret ſcꝫ q̄ appēdit̉ parieti: nō hn̄stectū diuīſum in duo latera: vnde hoc appēdiciū cij idē: ⁊appendicius cia ciū.A ppendo: Pēdis cōponit̉ cū ad ⁊ dicit̉ appēdodis: ⁊ mutat̉ d in ꝑ. i. ſuſpēdere vel librare: pōderare: vnde hic appenſor ſoris: ⁊ appenſorius ria rium.A ppeto tis tiui habet p̄teritū ⁊ ſupinū ad modū qͣrte: ⁊ cōponit̉ ex ad ⁊ peto: ⁊ mutat̉ d in pͦ: ⁊ eſt appetere deſiderare acqͥrere: vn̄ qic appetitꝰ tus tui penl̓. ꝓdu. in ntō: ⁊ hicet. hec appetibilis ⁊ hoc le: ⁊ hic appetitor penul. ꝓducta.A pplaudo: plaudo cōponit̉ cū ad ⁊ mutato d̓ in pͦ dicit̉ applaudo dis plauſi .i. alicui plauſum facere: ⁊ inde hec applauda de: vel applauda de i. ſorbiciūcula ex paleis factacirca quam pueri ſolebāt applaudere. Uel applauda etiam dicitur furfur.A pplauda de in applaudo vide.A ppodio as aui .i. innitor: ex ad ⁊ podio as mutatad in p.Uide in podio as.Appono nis ſui ſitū ex ad ⁊ pononis: ⁊ mutat̉ d in p: ⁊ eſtapponere adiungere addere: ⁊ inde appoſitꝰ tatū: ⁊ ꝑ ſyncopam apoſtus ſta ſtum .i. peruerſus ⁊ contrarius: vndeapoſte aduerbium.A ppoſitio onis q̄dā figura de qͣ ſupra in qͣrta parte vbi egide allotheca: ca. de ſyntheſi.A ppoſtus in appono eſt.A pprecior aris atus ſum: exiſtimare: p̄cium determinare ⁊componitur ex ad ⁊ precior aris: ⁊ eſt deponens: antiquitamen precio precias: ⁊ apprecio apprecias in actiuo genere declinabāt. Tacharie. xj. Decorum precium quo atpreciatus ſum ab eis.A pprehendo dis di ſum ex ad et prendo dis.A pprime. Prime componitur cum ad: ⁊ mutatad in pͦ dicit̉ apprime per geminū ꝑ. i. valde: vel ſunt due partes poſite pro vna ⁊ teneatur d: ⁊ dicatur ad prime: ⁊ debet ſenper media produci ẜm HPug. Macer. Apprime ſumptiszedoar obſtare venenis. Affirmant ⁊cͣ. In legenda etiambeati Auguſtini inuenitur hoc vocabulum apprime. xtvide qꝛ Hugui: vult ꝙ ſi ſi vna pars vel due poſite ꝓ vnatunc retinetur d. Priſcianus autem in tractatu de aduebijs dicit ꝙ apprime eſt pars compoſita. Dicit enī ꝙ prime ponitur aduerbialiter: quod oſtendit Terentius quicompoſitū ab eo in andria protulit. Nam id arbitror apprime in vita vtile: ſicut dixi ſupra in tertia parte vbi egde aduerbijs.

A