DeAante
A nathome .i. apertio ſuperius inciſa: ab ana ſurſum ⁊ thomos ſectio. ⁊ accentuat̉ in fine.A natinus na nū penul. ꝓdu. in anas atis vide.Anceps: caput cōponit̉ cū am qd̓ ē circū: ⁊ dr̄ anceps pitis mutatam in n: ⁊ ē oīs ge. Bernardꝰ in cāticis ẜmōelxj. Anceps enī ē ⁊ caducū terrenū oē: ⁊ ē ꝓpͥe anceps resq̄ hꝫ duo capita vn̄ ⁊ anceps d̓r̄ hō qū dubitat vtꝝ de duobus vnū facere debeat: ⁊ anceps fauor qui hꝫ ſe ad duotm̄. vn̄ gladiꝰ dr̄ anceps: qꝛ ledit ex v̓traqꝫ ꝑte. vn̄ ꝓph̓agladij ancipites in manibus eoꝝ ⁊ Apl̓us ad Hebre. iiij.Penetrabilior oī gladio ancipiti: penul. cor. ⁊ fine r: ſicutin penul. de capite non eſt r. eſt ergo ꝓprie anceps dubitans de duobus: ſed dubius eſt in vno vel pluribus.Anceſa vaſa circūpicta ⁊ celata ab am .i. circū ⁊ cedo is ⁊ ꝓducit penultimam.Anchille a chille qd̓ eſt labrū ⁊ am qd̓ ē circū cōponit̉ hocanchille lis ſcutū rotūdū qd̓ cecidit a celo: Numa ſacrificāte: qꝛ circūcirca labrū ⁊ marginem hꝫ: ⁊ tunc aſpirat̉in media ſyllaba: ⁊ ꝑ duo l ſcribit̉ ſicut chille. vl̓ pōt deriuari ab ancido dis ſcutū rotūdū qͣſi anciſum .i. circūciſūQui. Idqꝫ anchille vocāt qd̓ ab oī ꝑte rotundū. Quaqꝫnotus oculis angulus oīs abeſt. vel dicit̉ ancile ab am ⁊cedo dis quaſi anciſum .i. rotundū: ⁊ ſic nō aſpirat̉ ⁊ pervnū l ſcribit̉: ſemꝑ tn̄ penl̓. ꝓdu. Greciſ. Amqꝫ notat circū probat hoc ancile rotundum.Ancido dis di. i. circūcirca corrodere: ⁊ cōpouit̉ ab am qd̓eſt circū ⁊ cedo dis di: mutatam in n: ⁊ ꝓducit ci.Ancille lis in anchille videAncilla le componit̉ ab am: qd̓ eſt circū: ⁊ cilleo les qd̓ eſtmouere: qꝛ circūcirca mouet̉ ad ſeruitiū vel ab ana qd̓ ēſurſū ⁊ cilleo qd̓ ē moueo vel ſuſtineo eo ꝙ ancilla ſit ſuſtentamētū dn̄e: vel ab ancon qd̓ eſt curuū. vn̄ ancon dr̄apud grecos cubitꝰ: qꝛ curuat̉: vn̄ hͨ ancilla le: qꝛ curuat̉ad ſeruiciū: vel qꝛ ſit cubitus vel ſuſtentamētū domine.Ancillaris ab ancilla dr̄ hic ⁊ hec ancillaris ⁊ hͦ re .i. res ancille: vel pertinens ad ancillā: poſſeſſiuū.Ancillo ab ancilla dr̄ ancillo las .i. miniſtrare verbū actiuūvel ſeruire ⁊ tūc eſt neutrū: ⁊ in eodē ſenſu inuenit̉ ancillor aris. vn̄ verbalia. Ancillo conponit̉ vt coancillo las:Ancillula le diminu. parua ancilla: ⁊ cor. penul.Anclabris ab anclo anclas hͨ anclabris bris .i. mēſa diuīsofficijs aptata: cuius etiam vaſa anclabria dicuntur.Anclidia die .i. rota hauritoria vl̓ ſentina. ⁊ dr̄ ab anclo as.Anclo anclas claui v̓bū actiuū .i. furari vel haurire. ⁊ ē cōpoſitū ab am ⁊ cleo cles ꝓ abſorbere: vl̓ a clepo pis ꝓ furari. vnde verbalia anclator trix tio anclabilis ⁊ anclabiliter aduer. Anclo componit̉: vt exanclo clas: ſimiliter ꝓhaurire: vn̄ verbalia.Incon grece latine curuū. vn̄ ancon apud grecos dicit̉ cubitus qꝛ curuat̉. ⁊ quedam ciuitas ancononis ab ancōgreco qd̓ latine dicit̉ curuū: qꝛ cōcauitatē quandā hꝫ inportu. vn̄ anconites dicit̉ apud grecos: apud noꝫ anconitanus: mutatas in a longā ⁊ addita nus.Anconites ⁊ anconitanus .i. de ancona. vide in ancon.Ancora re dr̄ ab angogis: vel dr̄ ab am qd̓ ē circū ⁊ cirosqd̓ eſt manus: inde ancora quoddā īſtrumētū nautarūad retinēdas naues qͣſi circū manuta qꝛ hꝫ vndiqꝫ vncosad capiēdas arenas vel lapides in ſimilitudinē manuū.Itē ancora ē quedā nota q̄ apponit̉ in libris. ⁊ ē ſuꝑior⁊ inferior. ancora ſuperior eſt nota ſic facta ⁊ ponit̉ vbires magna oīno eſt. ancora inferior ſic fit ⁊ ponit̉ vbialiqͥd viliſſime vel incōuenienter denūciatū eſt.Ancoro ras .i. ancoras ligare ⁊ firmare: ⁊ deriuat̉ ab ācorare. ⁊ cōponit̉ ancoro cū ex ⁊ dr̄ exancoro ras. vel cōponipōt ab ancora re ⁊ ex: ⁊ cor. co.Ancuba be i. ſuccuba ſubintroducta ab am qd̓ eſt circū: ⁊cubo bas: ⁊ cor. cu.Ancus ancon dicit̉ curuū. vn̄ ancon dicit̉ cubitꝰ apud grecos: qꝛ curuat̉. vn̄ ancus ci dictus eſt qͥdā rex romanus
qꝛ brachia habuit curua. Itē ab ancon curuū dr̄ ancꝰ cacū .i. curuus qd̓ ꝓprie dr̄ de eis qͥ habēt adunca brachiavel dr̄ ancus ca eū ab ancilla le.Andegauis fe. ge. indecli. ꝓpriū nomē cuiuſdā ciuitatis ē⁊ cor. pe. vn̄ qͥdā: Sic ē andegauis auiū de ſtercore dictaAndreas interpretat̉ decorus ſiue reſplēdēs vel virilis abandros qd̓ eſt vir qꝛ viriliter xp̄o adheſit. Fuit aūt decorus in pura vita: reſplendens in ſapienti doctrina: virilisin conſtanti pena.Androa: gēma argēti nitorē hꝫ: ⁊ dr̄ nomē ei eſſe impoſitūꝙ aīoꝝ impetus vel iracūdias domare ⁊ refrenare dicitAndrogenus: genet grece: latine mulier. ⁊ componit̉ cū andron vel andros qd̓ ē vir: ⁊ dr̄ androgenus nanū: vir ⁊mulier inſimul ſcꝫ qͥ hꝫ vtrūqꝫ ſexū Idē de hermaphrodta: ⁊ penul. ꝓdu. ſcꝫ ge. vnde de hoc vide ibidē.Androma tis: gēma miri coloris ⁊ odoris. vn̄ ⁊ nomen hꝫAndron ſiue andros interp̄tat̉ vir. vide de hͦ in androgenAndroneū nei: ab andron dr̄. ⁊ ē locus domicilij: vbi multi viri habitāt: ſicut geneteū tei dicit̉ locus vbi multe mulieres conueniunt.Anelia lie. i. pugna fe. ge. ⁊ dicit̉ ab anelus.Anhelitus tus tui maſ. ge. penl̓. cor. i. incitatio ſpūs vel flatus. ⁊ dicit̉ ab anelus. vel dic ẜm Priſ. ꝙ a ꝓdu. in e productā inuenit̉ conuerti vt alius anelitus: vel ab halitusper h anhelitus ẜm quoſdam.Anellus li dimi. paruus anulus.Anelus. alo alas cōponit̉ cū am vel ana qd̓ eſt ſurſuꝫ: ⁊ ſitanelus lalū. vn̄ quidā vitioſe aſpirāt e in anelus .i. anxiꝰvn̄ hic anelitus tus: ⁊ aneloſus ſa ſuꝫ ⁊ anelo las anxiariẜm Hu. Priſ. tn̄ vult ꝙ anhelo as aſpiret̉ ſicut dictū eſtſupra in prima parte in ca. de ſyllaba: ⁊ ſic videt̉ cōpoſitūex am ⁊ halo halas.Anfibolus .i. veſtis equi villoſa ſicut eſt ſclauina q̄ circūcludit̉: ⁊ cor. penul. etiā pōt ſcribi ſic: amphibolus.Anfora re fe. ge. penl̓. cor. i. cōca cōponit̉ ab am: qd̓ eſt circū: ⁊ foros qd̓ ē ferre: qꝛ inde leuet̉: vtpote ex vtraqꝫ ꝑtemanuta: hͨ a figura ſua grece dr̄ diota: qꝛ eius geminatevideant̉ aures imitari: a dia qd̓ eſt duo ⁊ ota qd̓ ē aurisAnfora ꝓ lagena etiā ſumit̉. vn̄ ꝙ Lucas dicit anforaꝫ:Matheus appellauit lagenā: ⁊ pōt ſcribi ꝑ f ⁊ pern: velper ph ⁊ per m.Anfractus. ab anfringo gis dr̄ h̓ anfractus ctus ctui .i. circūfractio. Anfractꝰ etiā dicunt̉ vie ⁊ loca aſpera: ⁊ diuerticl̓is plena ⁊ circūfractiōibꝰ ⁊ ruinis. anfractꝰ ēt dicūt̉fouee ⁊ ꝯcauatiōes vn̄ anfraetuoſus ſa ſū. ⁊ cōparat̉. vn̄anfractuoſe ſius ſiſſime aduerbiū. ⁊ hͨ āfractuoſitas tatꝭAnfringo gi egis ctū cōponit̉ ex am ⁊ frāgo gis: mutato niin n̄ ⁊ a in i: ⁊ eſt anfringere circūquaqꝫ frangere.Angaria. ab ango gis dr̄ hec angaria rie penul. cor. i. cōpulſio: iniuſta coactio. vn̄ angario rias .i. cōpellere: vl̓ iniuſtecogere. vn̄ ī paſſiōe dn̄i: Et angariauerūt ſimonē quēdāvt tolleret crucē ieſu. vn̄ verbalia: angariator trix: ⁊ hͦ angarius rij: pedellus: cōpulſor: iniuſtus exactor ẜm Hug.Papi. dicit: Angaria publica officia dicunt̉.Angelus. ab agyos dr̄ h̓ angelus li: qd̓ latine ſonat nūctꝰꝰhebraice amal vel amolaoth. ⁊ merito ab agyos dicuntangeli eo ꝙ ſint ſine terra ⁊ celeſtes. ⁊ ab angelus angelicus ca cū poſſeſſiuū. ⁊ angeli dicunt̉ quidā heretici qͥ angelos colūt. Et ſcias ꝙ ẜm Dioniſyū nouē ſunt ordinesangeloꝝ: ⁊ tres ſunt hierarchie: in qͣlibet hierarchia ſunttres ordines In pͥma hierarchia ſunt ſeraphin cherubi⁊ throni: in media ſunt dn̄ationes virtutes ptātes. in lettia aūt hierarchia ſunt principatus archangeli ⁊ angel.Et vide miniſtros qͥ ſunt ſub vno rege: quidam operantīmediate circa ꝑſonā regis quaſi cubicularij ⁊ aſſeſſores⁊ hͦ cōpetit pͥme hierarchie reſpectu dei. Quidā v̓o hn̄iofficia ad regimen regni in cōi nō deputati huic vel ſlū xuincie: vt dn̄i regalis curie: ⁊ principes militie ⁊ iudicescurie: ⁊ his ſil̓es ſunt ordines ſcd̓e hierarchie. Quida vo
A
AA