AnſelmiLiber
on: cōpēdioſe eū poſſe mouere: ne taliiūgat̉ ſingulari familiaritate: aliter ꝟonullo mō de aliquo quicqͣꝫ aduerſi loqͥdebeo Ꝙ noceat detractio. ⁊ ꝓſit bonū audire.Eterū ſed nocet multis de quolibet malū dicere: ſic pl̓ibus ſolꝫꝓdeſſe d̓ alijs bona audire. Nācū bona de aliqͦ referūtur: hi qͥ boni ſūt:eius facta emulant̉: eoqꝫ ꝑpenſiꝰ in ſuabonitate ꝑſeuerare nitūtur: qͣ alij eiꝰ bonitatis ſectatores laudant̉ Si aūt penitentes fuerint: ſtudioſius ſuā penitētiāvt boni efficiant̉ ꝑagūt: qͣꝫto gl̓ioſioresbonos eē malis ſedula relatōe ꝑcipiuntPorro ſi mali fuerīt erubeſcūt: qͥ de aliis bona referri audiāt: a qͥbus ſemetipſos vacuos eſſe cōſiderāt: tantoqꝫ facilius ad penitētiā reuocantur qͣꝫto pl̓es ⁊forte debiliores ſe bona oꝑari eis referūtur. Sic igit̉ om̄i chriſtiano cōſuetudīeſēꝑ bona de alijs eſtimare bona loqͥ nihil mali credere: nihilqꝫ proferre.¶ De ſcientia volūtate ⁊ vſu actionis.Um in oībus accidētibus nr̄isCſūmoꝑe querēdū ſit vt boni ſuymus alioqͥn beati eē poterimusQuerēdū eſt quibus potiꝰ vtenduꝫ ſitvt boni efficiamur. Tria ita ꝙ mihi eē vident̉: q̄ neceſſaria ſūt volēti effici bonꝰ.ſcꝫ. ſcia. volūtas. ⁊ vſus. Nā niſi qͥs habeat ſcīam bonū faciēdū nequaqͣꝫ bonūvnde ſalutē cōſequat̉ oꝑari poterit. ⁊ ſihabet ſciētiā: ſꝫ volūtatē oꝑandi nō habuerit bonꝰ nullo mō eſt. Ꝙ ſi boni agnitōem ⁊ volūtatem oꝑandi habuerit:nec tamē eius vſum oꝑe cōpleuerit cuꝫpoſſit: bonus nequaqꝫ erit.¶ Exemplum cithariſte.T ſi is qui cythariſta eē debuerit cythara nō cogͦuit qͣliter cytharedus erit: ſi etiā inſtrumentū illud nō agnouerit: ⁊ ſi agͦuerit: tāgere illud noluerit: qͣliter cytharedus eritSi āt illd̓ agͦuerit ⁊ tetigerit: ſꝫ eiꝰ vſum22
habere cōtempſerit: nūqͣꝫ ꝓpter ꝯgnitōnem ⁊ volūtatē ſine vſu huius artꝭ peritus erit. Taliter nāqꝫ licet qͥs habeat ſcientiā bn̄ viuēdi ⁊ volūtatē: nequaqͣꝫ bonus erit: niſi etiā boni oꝑis vſum tenuerit iuxta ſuaꝫ poſſibilitatem.¶Sil̓itudo inter deſides ⁊ peccantes.Unt aūt quedā ſāctarū ſcripturarū ignari: ⁊ dū aliqͥd de eis ꝙpoſſent ad efficaciam ſui retinere audiūt ꝯtēpnendo dicūt. Ad qͥd iſtd̓tantillū tenebo nō ex re tā ꝑua ſapiensero. Cū gͦ mihi laborē imponā: dimittāquieſcā: viuā: vt pot̓o: qꝛ fruſtra ſapientie ampliꝰ ſtudebo: nō enī oēs peribuntqͥ ſapientes nō ſūt. Hec ⁊ his ſimilia piger ſibi ꝓponit: nec ꝑcipit qꝛ antiquushoſtis ad interitū eius talia ſibi ſuggerit: qͣtenus in oī vita ſua nulli intendatvtilitati: ſed in negligētia ⁊ corꝑe ſꝑ viuat vt periat. Amplius qͦꝫ ſatis inqͥt ſūtſapiētes in mūdo ſatis ſcriptores: ſatisqͥ habēt peritiā artiū: nō eſt opꝰ vt egome diſcēdo fatigē. Propterea puriciaꝫexiui: iā ſenectuti appropinqͦ: nec iā poſſeꝫ ad magnā ſciētie fructū venire: ſi mōincipio laborare: ſic ſecū piger: tractat ⁊in ſui corꝑis deſidia ꝑſeuerat. Sil̓i mōnō nunqͣꝫ peccator irretitur: ne ad boneoꝑationis exercitiū aliqn̄ exurgat. Solent enī ꝯtingere: vt is qͥ luxurie inqͥnamento fedat̉: interdū ſemetip̄m cogͦſcat⁊ facti ſui peniteat: ſꝫ cū iteꝝ temptatioaduenerit ⁊ locus peccandi affuere d̓t.Quare iuſtā voluptateꝫ ꝑderem: ſatisetiā admittere potero: ſicut ⁊ ml̓tas alias feci: ⁊ cū in futuro ſatiatus fuero: oīainſimil̓ ꝯfitebor: ⁊ ſic bonꝰ efficiar. Satiabor igit̉ donec deo de om̄ībus ſatiſfaciam: ⁊ tunc tm̄ ieiunabo: tūc tot afflictōnibꝰ: tot ꝟberibꝰ corpꝰ caſtigabo: tm̄ elemoſynis ⁊ perſimonijs ſtudebo: vt ī menon remaneat dignuꝫ ſupplicio. Cū enīadhuc illa ⁊ illa in me reſtāt ſine cōfeſſion cur me ab hac fola cōpeſcerem dele