¶ De ſimilitudinibus:
B hac tamē ſapiētia quā extremā poſuimꝰ ſpūſſctūs dona ſuadinumerare ꝑ ꝓph̓am incipit: ⁊vſqꝫ ad timorē a quo cepimꝰ aſcenderedinūerādo aſcēdit. Un̄ nōdū qꝛ nob̓ inuuit deſcēdendo quō ex eiſdē donis cōſtruat ī nob̓ edificiū aſcēdēdo. Hoc igit̉edificio ita cōpoſito ſctūs ī eo ſpūs reſidet totāqꝫ familiā domꝰ interiorꝭ .i. oēsaīe ſēſꝰ regit ⁊ ad obſeqͥuꝫ ſui diſponit¶ De qualitatibus anime ⁊ moribus.Inc aīe qualitates que priꝰ erātinſtabiles iam in bonos redigitmores. Mores qͥppe qualitatesſūt aīe in habitu iā redacte: nō enī tuncmores dicūtur cū cito adueniūt: citoqꝫrecedūt: ſꝫ cū in anima ſtabiles exiſtūt¶ Quid mores boni ⁊ mali ſunt.Oꝝ aūt moꝝ alij boni alij veromali. Boni igit̉ virtutes: maliāt vitiā dicūt̉ ¶ De ꝟtute ⁊ vitōIrtutes aūt bona exterius oꝑavitia ꝟo pariunt mala. Non tn̄qͦtiens agit̉ opꝰ virtutis ⁊ vitijꝟtus ip̄a vel vitiū ꝓpͥe dr̄ hr̄i: tūc enī primū ꝓpe habētur cū ex cōſuetudīe poſſident. vn̄ ⁊ hoīes iuſti vel vitioſi dicunt̉Cū aūt ꝑfecte habent̉ licet ip̄a oīno ſintdiſſil̓ia: haud tn̄ diſſimilia ſꝑ habēt oꝑaDe ſapīa ⁊ ſtl̓ticia qn̄qꝫ ī eodē ꝯuēiētiaUedā eī ex ip̄is vt ſapīa ꝑfectaatqꝫ ſtulticis eadē faciūt plerū-qꝫ fieri oꝑa. Sicut enī ꝑfecte ſapiens dimittere non vult qͥn agat qd̓ ſibi bonū videt̉. Sic ⁊ ille qͥ ꝑfecte ē ſtultus: veꝝ hoc ideo ille facit qꝛ ſcit bonuꝫnō eſſe vt ille dimittat. Stultus vero qꝛſic putat. Eſt aūt alius medius nec itaſapiens qͥn metuat falli: nec ita ſtultus:vt ī malo qd̓ cepit ꝑſeuerare velit. Hocgͦ ꝙ ſibi videt̉ ꝑſepe dimittit qꝛ magꝭ qͣꝫſibi alterius credit conſilium.¶ De odio ⁊ amore peccati. ijTem ꝑfectū peccati odiū ꝑfectꝰ¶qꝫ amor eiuſdē. Idē pleꝝqꝫ opꝰ
exhibet exterius. Sicut enim qui perfecte odit ī ſe peccatum nō curat qͥs illudagͦuerit. Sic ⁊ qui idē delictū in ſe ꝑfecte diligit. Ueꝝ hec ille vt ſibi deus indulgeat iſte ꝟo ꝓ ſua hoc facit impudētia. Alius ꝟo medius: qͥ nec ita peccatūodit vt hec om̄s velit ſcire: nec rurſꝰ ſicamat vt ⁊ velit neſcire. hic igit̉ ⁊ pl̓ibꝰillud abſcondit ⁊ vni tn̄ ꝑ cōfeſſionē patefacit. ¶ De humilitate ⁊ ſuꝑbia.Urſus ꝑfecta humilitas ꝑfectaqꝫ ſuꝑbia oꝑa q̄dā habent ſil̓iaSicut eī ꝑfecte humilis cū peccat vult vt eius p̄latus ſuā diſtricte puniat culpam. Sic ⁊ valde ſuꝑbus verūhec ille ꝑ eiuſdē culpe remiſſiōe. iſte ꝟovult pati ꝓ indignatōe: dedignat̉ nāqꝫvt p̄latus ſui miſertus: vel ad modicuꝫſibi ꝑcat: īmo magis vt ſuaꝫ īmoderatepuniat culpā deſiderat. Eſt aūt aliꝰ medius qͥ nec oīno diſtricte puniri: nec ſuāſibi culpā vult ex toto donari. Hic itaqꝫcū aliqn̄ peccat ꝑtim puniri: ꝑtimqꝫ dimitti ſuam ſibi culpam deſiderat.¶ De tribus verecundie generibus.Ria enī ſūt verecūdie genera:ſeque ⁊ ip̄a oꝑant̉ exterius diuerſa. Alia nāqꝫ eſt corā deo tantūalia ꝟo tm̄ corā hoībꝰ. Alia aūt ꝑtim corā deo: ꝑtim corā hoībus. Uerecundianāqꝫ corā deo eſt tm̄: cū qꝛ ſumꝰ qͣles nōeē decet: erubeſcimꝰ oīaqꝫ peccata ſi nōalijs obeent corā hoībus fateremur Uerecūdia ꝟo corā hoībꝰ tm̄ eſt cū qꝛ agͦſcimus qͣles nos eē debemꝰ verecūdamurnr̄aqꝫ delicta ⁊ vni detegere ꝑ cōfeſſionē erubeſcimꝰ. Uerecūdia āt ꝑtim corādeo: ꝑtiꝫ corā hoībus ē: vt cū nec ita denr̄is pctīs corā d̓o erubeſcimꝰ: vt ea cōrā hoībꝰ fateri valemꝰ: nec vl̓ rurſus corā hoībꝰ vt ea vl̓ vni ꝑ cōfeſſionē detegere erubeſcamꝰ. Que itaqꝫ ꝟecundiaeſt tm̄ corā hoībus ē bona. Que ꝟo ꝑtim corā d̓o ꝑtim corā hoībꝰ ē melior. q̄āt corā d̓o tm̄ optima ē: hͨ enī poſtrems