De ſimilitudinibus
des timentiū ⁊ alia q̄ ad edificatōnē domus ꝑtinerēt cenouexijs ſurſū in mōtēportari ſi inqͣꝫ illi ꝑtitores inſtrumētumillud ita acciꝑent: vt vterqꝫ ſibi dorſumaut faciē vel dorſa q̄ tenderēt facies ꝟovn̄ ꝓcedere vellēt: ⁊ dū ſic ire ꝯpetēter:nec neqͥrent ꝟbis litigare inciꝑent de litigio ad pugnos ⁊ capillos venirēt deinde ad arma. Rogo qͥd deberet aliqͥsp̄teriēs ſi ſic eos hac de cā pugnātes inueniret vtiqꝫ ꝙ inſaniret. In nobis igitur hͨ oīa cōſideremꝰ: qui talē habitudinē in fraterna caritate tenere debemꝰ vtſic qͣſi qͣndā cenouexiā ſpūalē. Nobisenī in excelſo mōte in celeſti ſcꝫ pr̄ia domū nobis edificare ſatagere debemus:q̄ ſola virtutū oꝑatōe cōſtruit̉: ad quāhumilitatis gradibꝰ aſcēdit̉. Que neceſſe ē vt fiāt ꝑ innocētiā bn̄ficiū p̄latōnū ſcꝫ vt quēlibet mihip̄i p̄ferā cū hͨ aliis freq̄nter exhibeo: ⁊ ſi mihi exhibita n̄fuerit patiēter tollero. Gradus ꝑgendein mōtem virtutū ad domū celeſtis patrie mihi cōgruos facio: ⁊ cenouexiā bn̄porto. ſi āt alijs hͨ impēdere detrecto qͣſi deorſū cōtra dorſū verto dū illū ꝑgentem ⁊ qͣſi an̄cedētē ſubſe qͥ deberē facieꝫilli vertēdo. At ſi mihi hec qͣſi ꝑ debitūfieri q̄ro ⁊ ille qd̓ poſtulo facit qͣꝫuis nōlibēter quō exigo qͣſi faciē cōtra faciemin ſubiectione cenouexie fert̉. Cū veroexigo ⁊ ille qd̓ exigit̉ denegat: quō illd̓ꝑ exactōem irrito terga ꝟtimus ad locūad quē ire debemꝰ: ⁊ facies vnde ꝓcedimus. Sic iſtis tribꝰ mōis qͥ cenouexiāꝑtare ſatagit plerūqꝫ lites ⁊ diſcordiasſuſtinebit facieꝫ gͦ hͦ eſt intētōnē ſꝑ habeamus ſuꝑ innocētiā bn̄ficiū p̄lationumvt illa oībus impēdamus: ⁊ a nullo eadē reqͥramus. hoc enī eſt terga verteread illa vicꝫ pn̄tia ⁊ labētia facias ꝟo adfutura ⁊ perpetualia. ⁊cͣ.¶ Sil̓itudo inter qͣlitates corꝑis ⁊ aīe.Icut qͣlitates corꝑee: ſic etiā genera ſūt duo qͣlitates aīe. Qualitas
qͥppe corꝑis aliqn̄ ſubitanea: aliqn̄ veroeſt cōtinua. Subitanea vt cuꝫ repētinainfirmitate nigreſcit vel verecūdia rubeſcit: ſꝫ mox hac ⁊ illa trāſeūte ad calorē priſtinū hō redit. Cōtinua vt cū aſſiduā patit̉ infirmitateꝫ: q̄ ſibi cōtinuumparit pallorē Sic aīe qͣlitas aliqn̄ ſubitanea aliqn̄ ꝟo cōtinua. Subitanea vt cūirruēte ſubita tēptatōe ſubito ī pctō nigreſcit ſed ſtatim ꝑ cōfeſſionē ⁊ penitētiā ad pͥorē pulcritudīem reddit. Continua: vt cū aſſidue in peccato iacet ꝑ qd̓⁊ aſſidue an̄ deuꝫ deformis apꝑet. Hecāt genera duo qͣlitatis anīe genera ſuntduo indignitatis ſue. Que indignus ēſed ſubitaneā qͣlitatē habet non ideo tn̄ad iudiciū ſibi aſſumūt xp̄i corpꝰ ⁊ ſanguinē. Qui ꝟo ẜm cōtinuā indignꝰ exiſtit ille ad iudiciū ea ſibi aſſumunt¶De cordis immūdicijs.Ouerit qͦꝫ qͥſnā diſcutere intendit infirmitatē tria eſſe genera īmūdicie cordis. Primū nanqꝫgenus ē amor nō amādoꝝ veluti luxurie ⁊ ſimiliū. Scd̓m ꝟo eſt odiuꝫ eoꝝ q̄odio nō debēt haberi ſicut eſt odiū aliene ꝓſꝑitatis. Tercium āt nec amor necodium ſed q̄dā cogitatōis vanitas: vtcū cogitamꝰ vn̄ iſte veniat vel qͦ vadat¶ Similitudo inter corꝑis infirmitateſ⁊ anime.Urſus attendēdū duo eē genera infirmitatis. Quedā enī ſūtXcorꝑis: q̄dā vero aīe Corꝑis nāqꝫ infirmitas aliqn̄ eſt qͣſi natural̓: aliqn̄eē qͣſi caſualis. Quaſi natural̓ nāqꝫ ē vtfiſcus ab ip̄a hoīs infātia ſibi continuꝰ.Caſualis vero eſt vt febris: que vigorerepentino vel alio caſu accidit homini.hoc vtiqꝫ qꝛ occaſione accidit extrinſeca facilius curari poteſt vna medicina.Illa vero quaſi naturaliter adheret homini ī vna repētina curari ſꝫ cū freq̄ntimedicīa p̄t minui ⁊ alleuiari dōec facilius valeat portari. Itaqꝫ vitioꝝ q̄ ſt̓ aīe