Druckschrift 
Opera : Daran: Gaunilo: Pro insipiente. Honorius <Augustodunensis>: De imagine mundi. Libri I-II. Mit Beigaben von Petrus Danhauser u. Johannes Löffelholz.
Einzelbild herunterladen
 

De ſimilitudinibus

des timentiū alia ad edificatōnē domus ꝑtinerēt cenouexijs ſurſū in mōtēportari ſi inqͣꝫ illi ꝑtitores inſtrumētumillud ita acciꝑent: vt vterqꝫ ſibi dorſumaut faciē vel dorſa tenderēt facies ꝟovn̄ ꝓcedere vellēt: ſic ire ꝯpetēter:nec neqͥrent ꝟbis litigare inciꝑent de litigio ad pugnos capillos venirēt deinde ad arma. Rogo qͥd deberet aliqͥsp̄teriēs ſi ſic eos hac de pugnātes inueniret vtiqꝫ inſaniret. In nobis igitur oīa cōſideremꝰ: qui talē habitudi in fraterna caritate tenere debemꝰ vtſic qͣſi qͣndā cenouexiā ſpūalē. Nobisenī in excelſo mōte in celeſti ſcꝫ pr̄ia do nobis edificare ſatagere debemus: ſola virtutū oꝑatōe cōſtruit̉: ad quāhumilitatis gradibꝰ aſcēdit̉. Que neceſſe ē vt fiāt innocētiā bn̄ficiū p̄latō ſcꝫ vt quēlibet mihip̄i p̄ferā aliis freq̄nter exhibeo: ſi mihi exhibitafuerit patiēter tollero. Gradus ꝑgendein mōtem virtutū ad domū celeſtis patrie mihi cōgruos facio: cenouexiā bn̄porto. ſi āt alijs impēdere detrectoſi deorſū cōtra dorſū verto illū ꝑgentem qͣſi an̄cedētē ſubſe deberē facieꝫilli vertēdo. At ſi mihi hec qͣſi debitūfieri q̄ro ille qd̓ poſtulo facit qͣꝫuislibēter quō exigo qͣſi faciē cōtra faciemin ſubiectione cenouexie fert̉. veroexigo ille qd̓ exigit̉ denegat: quō illd̓ exactōem irrito terga ꝟtimus ad locūad quē ire debemꝰ: facies vnde ꝓcedimus. Sic iſtis tribꝰ mōis cenouexiāꝑtare ſatagit plerūqꝫ lites diſcordiasſuſtinebit facieꝫ eſt intētōnē ſꝑ habeamus ſuꝑ innocētiā bn̄ficiū p̄lationumvt illa oībus impēdamus: a nullo ea reqͥramus. hoc enī eſt terga verteread illa vicꝫ pn̄tia labētia facias ꝟo adfutura perpetualia. ⁊cͣ. Sil̓itudo inter qͣlitates corꝑis aīe.Icut qͣlitates corꝑee: ſic etiā genera ſūt duo qͣlitates aīe. Qualitas

qͥppe corꝑis aliqn̄ ſubitanea: aliqn̄ veroeſt cōtinua. Subitanea vt cuꝫ repētinainfirmitate nigreſcit vel verecūdia rubeſcit: ſꝫ mox hac illa trāſeūte ad calo priſtinū redit. Cōtinua vt aſſiduā patit̉ infirmitateꝫ: ſibi cōtinuumparit pallorē Sic aīe qͣlitas aliqn̄ ſubitanea aliqn̄ ꝟo cōtinua. Subitanea vtirruēte ſubita tēptatōe ſubito ī pctō nigreſcit ſed ſtatim cōfeſſionē penitētiā ad pͥorē pulcritudīem reddit. Continua: vt aſſidue in peccato iacet qd̓ aſſidue an̄ deuꝫ deformis apꝑet. Hecāt genera duo qͣlitatis anīe genera ſuntduo indignitatis ſue. Que indignus ēſed ſubitaneā qͣlitatē habet non ideo tn̄ad iudiciū ſibi aſſumūt xp̄i corpꝰ ſanguinē. Qui ꝟo ẜm cōtinuā indignꝰ exiſtit ille ad iudiciū ea ſibi aſſumuntDe cordis immūdicijs.Ouerit qͦꝫ qͥſnā diſcutere intendit infirmitatē tria eſſe genera īmūdicie cordis. Primū nanqꝫgenus ē amor amādoꝝ veluti luxurie ſimiliū. Scd̓m ꝟo eſt odiuꝫ eoꝝodio debēt haberi ſicut eſt odiū aliene ꝓſꝑitatis. Tercium āt nec amor necodium ſed q̄dā cogitatōis vanitas: vt cogitamꝰ vn̄ iſte veniat vel vadat Similitudo inter corꝑis infirmitateſ anime.Urſus attendēdū duo genera infirmitatis. Quedā enī ſūtXcorꝑis: q̄dā vero aīe Corꝑisqꝫ infirmitas aliqn̄ eſt qͣſi natural̓: aliqn̄ qͣſi caſualis. Quaſi natural̓ nāqꝫ ē vtfiſcus ab ip̄a hoīs infātia ſibi continuꝰ.Caſualis vero eſt vt febris: que vigorerepentino vel alio caſu accidit homini.hoc vtiqꝫ qꝛ occaſione accidit extrinſeca facilius curari poteſt vna medicina.Illa vero quaſi naturaliter adheret homini ī vna repētina curari ſꝫ freq̄ntimedicīa p̄t minui alleuiari dōec facilius valeat portari. Itaqꝫ vitioꝝ ſt̓ aīe