Proſologion

nia ſinxtin illo.¶ Capitulū. XIX.Ed ſi per eternitatem tuā fuiſti:et es: et eris: ⁊ fuiſſe nō eſt futuꝝeſſe: ⁊ eſſe nō eſt fuiſſe vel futurūeſſe: quo eternitas tua tota ē ſemꝑ? Ande eternitate tua nihil p̄terit? vt iaꝫ nonſit nec aliquid futurū eſt: quaſi nō dumſit? Nō ergo fuiſti heri: aut erꝭ cras. Sꝫheri ⁊ hodie ⁊ cras es: īmo nec heri: nechodie: nec cras es. Sed ſimpliciter esextra omne tempꝰ. Nā nihil aliud ē heri: ⁊ hodie ⁊ cras: quā in tꝑe: tu autē licꝫnihil ſit ſine te: non es tamen in loco auttempore ſed oīa ſunt in te: nihil em̄ te cōtinet: ſed tu contines oīa.¶ Ꝙ ſit an̄ ⁊ vltra oīa etiā eterna. XX.U ergo imples ⁊ complecteristomnia: tu es ante ⁊ vltra oīa Etquideꝫ ante oīa es: quia anteqͣꝫfierent tu es Ultra oīa vero quomō es?Qualiter em̄ ęs vltra ea que finē nō habebūt. An quia illa ſine te nullatenꝰ eſſepoſſūt? Tu autē nullo modo minus es:etiā ſi illa redeāt in nihilū Sic̄ em̄ quodammo es vltra illa. An etiā quia illa cōgitari poſſūt habere finē tu vero nequaqꝫ? Nā ſic illa quidē habent finē quodamo: tu vero nullo mō? Et certe qd̓ nullomō habet finē: vltra illud eſt: qd̓ aliquomo finitur. ¶ An hoc quoqꝫ mō tranſisoīa etiaꝫ eterna quia tua et illorū eternitas tota tibi p̄ſens eſt? cū illa nondū habeant de ſua eternitate qd̓ venturū eſt: ſicut iā non habent quod p̄teritū eſt? Sicqͥppe ſemꝑ es vltra illa: cuꝫ ſemꝑ ibi ſisp̄ſens: ſeu cū illud ſemꝑ ſit tibi preſensad quod illa nōdum peruenerūt.¶ An hoc ſit ſeculū ſeculi ſiue ſecula ſeculorum.¶ Capitulū. XXI.N ergo hoc eſt ſeculū ſeculi ſiueſecula ſeculoruꝫ? Sicut em̄ ſeculorū tempoꝝ cōtinet oīa tēporalia: ſic tua eternitas cōtinet etiam ip̄a ſecula temporti. Quod ſeculū quideꝫ eſtpropter indiuiſibilē vnitatē: ſecula vero

propter interminabilē immēſitatem. Etquāuis ita ſis magnꝰ domīe vt oīa ſintte plena ⁊ ſint in te: ſic tamē es ſine om̄iſpacio vt nec mediū nec dimidiū nec vlla pars ſit in te.¶ Ꝙ ſolus ſit quod eſt ⁊ qui ē. XXII.U ſolꝰ ergo domīe es quod es:et tu es qui es. Nā quod aliud ēitAin toto ⁊ aliud in partibus: et inqͦ aliqͥd eſt mutabile nō oīno ē qd̓ eſt Etqd̓ incepit a nō eſſe: ⁊ p̄t cogitari nō eē etniſi ꝑ aliud ſubſiſtat redit ī nō eſſe: ⁊ qd̓habet fuiſſe: quod iam nō eſt: ⁊ futurumeſſe: quod non dum eſt id nō eſt ꝓprie etabſolutē. Tu vero es quod es: quia qͥcquid aliquādo aūt aliquo mō es. hoc totus et ſemper es. Et tu es qui proprie etſimpliciter es: quia nec habes fuiſſe autfuturū eſſe: ſed tantuꝫ p̄ſens eſſe nec potes cogitari aliquādo nō eſſe. ISed vita es: ⁊ lux: ⁊ ſapiētia ⁊ beatitudo: ⁊ eternitas ⁊ multa huiuſmodi bona ⁊ tamennon es niſi vnū ⁊ ſummuꝫ bonū cū tibiomnino ſufficiens: nullo indigens: quoomnia indigent vt ſint: ⁊ vt bene ſūt.¶ Ꝙ hoc bonū ſit pariter pater ⁊ filiuset ſpūſſanctus ⁊ hoc ſit vnum nęceſſariūqd̓ eſt om̄e ⁊ totū ⁊ ſolū bonū. XXIII.Oe bonuꝫ es tu deus pater hocIheſt verbum tuum id eſt filius tuus. Etenim non poteſt aliud qͣꝫquod es aūt aliquid maius vel minꝰ teeſſe in verbo quo teipſū dicis: qm̄ verbūtuum ſic eſt verum quomo tu verax. Etidcirco eſt ipſa veritas ſicut tu non aliaqͣꝫ tu: ⁊ ſic es tu ſimplex vt de te non poſſit naſci aliud: quā quod tu ēs. Hoc ipſum eſt amor vnus: ⁊ cōmunis tibi ⁊ filio tuo id ē ſāctuſſpūs: ab vtroqꝫ procedens. Nā idem amor nō eſt impar tibi a filio tuo: quia tm̄ amas te ⁊ illū: ⁊ ille te ⁊ ſeip̄ꝫ: quātꝰ es tu ⁊ ille nec ē aliuda te ⁊ ab illo quod diſpar nō eſt tibi: ⁊ illi nec de ſūma ſimplicitate poteſt procedere aliud qua quod eſt de quo ꝓcedit.

f iiij