Proſologion

¶ Ꝙ ſit ante et vltra omnia etiam eterna.¶ Capitulū. XX.¶ An hoc ſit ſeculū ſeculi ſiue ſecula ſeculorum.¶ Capitulū. XXI.¶ Ꝙ ſolus ſit ꝙ eſt et qui eſt. XXII.¶ Ꝙ hoc bonum ſit pariter pater ⁊ filius et ſpūſſāctus ⁊ hoc ſit vnum neceſſariū ꝙ eſt oē ⁊ totū ⁊ ſolū bonū. XXIII.¶ Tomectatio quale ⁊ qͣꝫtum ſil̓ hoc bonum.¶ Capitulū. XXIIII.¶Que ⁊ quanta bona ſint fruentibusⁱ¶ Capitulū. XXV.eo.¶ In hoc ſit gaudium ꝙ promittit dominus.¶ Capitulū. XXVI.¶ Incipit proſologion liber Reuerēdipatris Anſelmi abbatis beccēſis Archiepiſcopi Cātuariēſis ordīs ſctī bn̄dicti.Na nunc homūcio fuge paululū occupationes tuas abſcōde temodicū a tumultuoſis coxIgitationibꝰ tuis Abite nūconeroſas curas ⁊ pꝰ pone laborioſas diſſcenſiōes tuas. Uaca aliquātulū deo ⁊requieſce aliquātulū in eo Intra ī cubiculū mētis tue exclude oīa preter deū ⁊q̄ te viuēt ad querendum eum ⁊ clauſooſtio quere eum Dic nunc totū cor meūdic nunc deo. Quero vultū tuū. vultuꝫtuū dn̄o requiro ¶ Eya nūc ergo tu domine deus meus doce cor meū vbi et qͦmō te querat vbi ⁊ quomō te inueniat.Domine ſi nō es hic vbi te querā abſentem. Si ergo vbiqꝫ es cur nō video preſentē. Sed certe hitas lucē in acceſſibilem. Et vbi eſt lux inacceſſibilis? aut qͦmō accedant ad lucē inacceſſibilē? Autquis me ducet aut inducet in illā vt videā te in illa? ¶ Deinde quibus ſignisqua facie te querā. Nunquā te vidi dn̄edeus meus nō noui faciē tuā. Quid faciet altiſſime dn̄e quid iſte tuus longin

quꝰ exul? Quid faciet ſeruꝰ tuꝰ anxiusamore tui; ⁊ longe ꝓiectus a facie tua?Anhelat videre te. ⁊ nimis abeſt illi facies tua: Accedere ad te deſiderat. et inacceſſibilis eſt habitatio tua: Inueuirete cupit ⁊ neſcit locum tuū. Dominꝰ meus es ⁊ deꝰ meꝰ et nūqͣꝫ te vidi In me feciſti ⁊ refeciſti ⁊ oīa mea bōa tu mihi cōtuliſti ⁊ nō duꝫ noui te. ¶¶ Deniqꝫ ad tevidēdū factus ſuꝫ et nō dum feti ꝓpterquod factus ſū O miſera ſors hominiscū hoc perdidit qd̓ ad factus eſt. Odurus ⁊ dirus caſus ille. Heu quid perdit⁊ quid inuēnit? quid abſceſſit? ⁊ quid remanſit? Perdidit beatitudinē ad quamfactꝰ eſt ⁊ inuenit miſeriam propter quāfactus non eſt. Abſceſſit: ſine quo infelix eſt ⁊ remanſit quod per ſe nō niſi miſerum eſt. ¶ Manducabat tunc homopanem angelorū quem nūc eſurit manducat nunc panē dolorum quē tunc neſciebat: heu publicus luctus hominum:vniuerſalis planctus filiorum ade. Illeructabat ſaturitate: nos ſuſpiramus eſurie. Ille abūd ab at nos mēdicamus. Ille feliciter tenebat ⁊ miſere deſeruit: nosinfeliciter egemꝰ: ⁊ miſerabiliter deſideramus ⁊ heu vacui remanemus. ¶ Curnon nob̓ cuſtodiuit cū facile poſſet quotam grauiter caremus? Quare ſic nob̓obẜuauit lucē ⁊ obduxit nos tenebris?Ut quid abſtulit nobis vitam ⁊ inflexitmortem? Erūnoſi vnde ſumꝰ expulſi quo ſumus impulſi? Unde precipitati? quo obruti? A patria in exiliū a viſione dei in cecitatem noſtrā. A Iocunditate imnortalitatis: in amaritudinē ethorroreꝫ mortis. Miſera mutatio dequāto bono in quātum malum. Grauedāpnum grauis dolor graue totū. Sedheu me miſerū vnum de alijs miſeris filij eue: elōgatis a deo: quid incepiꝰ quideffeci? Quo tendebaꝫ? quo deueni. Adqͥd aſpirabam in quibus ſuſpiro? Queſiui bona: et ecce turbatio. Tendebaꝫ in