Proſologion

Oſt quaopūſculū quoddā velud exemplū meditādi de ratione fidei cogentibus me precibꝰquorūdam fratrū in perſona alicuiꝰ tacite ſecum rationādo que neſciat īueſtigandis edidi conſiderās illud eſſe multorū concatenatōe contextū argumētorum cepi mecū querere ſi forte poſſet inueniri vnuꝫ argumētū quod nullo alioad ſe probādum ꝙ ſe ſolo indigeret ⁊ ſolum ad aſtruēdum quia deus vere eſt ⁊quia eſt ſūmum bonum nullo alio indigens ⁊ quo omnia indigent vt ſint ⁊ bene ſint ⁊ quecunqꝫ credimꝰ de diuina ſb̓ſtācia ſufficeret. ¶ Ad quod cū ſepę ſtudioſeqꝫ cogitatōes ꝯuerterē atqꝫ aliquādo mihi videret̉ iam capi poſſe ꝙ querebam aliquando mētis aciem oīno fugeret tādem deſperās volui ceſſare velutabinquiſitōe rei quā inuenir: eēt impoſſibile. Sed cū illā cogitatōem ne mentēmeam fruſtra occupādo ab alijs in quibus proficere poſſēt impediret penitꝰ ame vellem excludere tūc magis ac magis volēti ⁊ diffidenti ſe cepit cū importunitate quadā ingerere. ¶ Quadā igitur die cū vehemēter eius importunitati reſiſtēdo fatigarer in ip̄o cogitationūcōflictu ſic ſe obtulit quod deſperauerāvt ſtudioſe cogitatōem āplecterer qͣꝫ ſolicitus repellebā. Eſtimās igitur quodme gaudebā inueniſſe ſi ſcriptū eſſet alicui legenti placiturū. De hoc ipſo ⁊ quibuſdam alijs ſub perſona conātis erigere mentem ſuam ad contēplādum deuꝫet querētis intelligere quod credit ſubditum ſcripſi opuſculum. ¶ Et qm̄ neciſtud nec illud cuius ſupra memini dignum liber nomine aut cui auctoris p̄poneretur nomen iudicabam nec tamen ſine aliquo titulo quo alique in cuius manus venirent quodammō ad ſe legēdūinuitarēt dimittenda putabaꝫ vnicuiqꝫ

dedi titulū vt prius exemplū meditādide ratione fidei ⁊ ſequēs fides querensintellectū diceretur. ¶ Sed cū iaꝫ a pluribus in hijs titulis vtrūqꝫ trāſſūptū eſſet coegerūt me plures ⁊ maxime. Reuerendꝰ archiep̄us lugdunēſis hugo noīefūgēs in gallia legatōe apl̓ica precepitauctoritate vt nomē meū illis preſcriberem. Quod vt aptius fieret illud quidēmonologion id eſt ſoliloquiū iſtud vero ꝓſologion id eſt alloquiū nominaui.¶ Explicit prohemiū.Incipiunt capitula. ¶ Ca. I.Xcitatio mētꝭ ad ꝯtēplādi deū.2eꝘ vere ſit deꝰ. ¶ ¶ Capitulū. II.Ꝙ n̄ poſſit cogitari nō eē. III.¶ Quomo inſipiēs dixit ī corde ſuo qd̓cogitari non poteſt. ¶ Capitulū. IIII.¶ Ꝙ deꝰ ſit quicquid meliꝰ eſt eſſe quānon eſſe ⁊ ſolus exiſtēs per ſe oīa alia facit de nihilo.¶ Capitulū. V.¶ Quō ſit ſēſibilis cū nō ſit corpꝰ. VI.¶ Quō ſit op̄s cū multa nō poſſit. VII¶ Quō ſit miſericors ⁊ īpaſſibil̓. VIII:¶ Quō totꝰ iuſtꝰ ⁊ ſūme iuſtꝰ parcat malis ⁊ qd̓ iuſte miſereat̉ malis.IX.¶ Quō iuſte puniat ⁊ iuſte ꝑcat mal̓. X¶ Quō vniuerſe vie dn̄i miſericordiaet veritas ⁊ tamē iuſtus dominꝰ in omnibus vijs ſuis. ¶ Capitulū. XI.¶ Ꝙ deus ſit ip̄a vita qua viuit et ſic d̓ſimilibus.¶ Capitulū. XII.¶ Quō ſolꝰ ſit in circūſcriptꝰ ⁊ eternuscū alij ſpūs ſint incircūſcripti ⁊ eterni.¶ Quō ⁊ cur videt̉ ⁊ nō videt̉ (XIII.dęus a querētibus eum. .XIIII.¶ Ꝙ maior ſit qͣꝫ cogitari poſſit.. XV.¶ Ꝙ hec ſit lux īacceſſibilis qͣꝫ inhabi¶ Ꝙ ī deo ſit armonia. (tat. XVI.odor: ſapor: leuitas: pulchritudo ſuo ineffabili modo. ¶Capitulū. XVII.¶ Ꝙ in deo nec ineternitate eiꝰ q̄ ip̄e ē¶ Ꝙn̄ ſit ī loco (mille ſit ꝑtes. XVIIIaut tēpore ſed omnia ſint ī illo. .XIX.