et peccato originali-
ſet quoquō. Erat tamē in eo natura dequa propagandus erat nec eius ſed deipoteſtate. Nam ⁊ ſi vſqꝫ ad virginē matrem in parētibus ⁊ volūtas ſeminauitet natura germinauit vt ip̄a virgo partim naturali partim volūtario curſu adſuum eſſe ab adam produceretur. ſicutomnes alij: in illa tamē nec volūtas creature prolem ſeminauit nec natura germinauit ſed ſpirituſſāctus ⁊ virtus altiſſimi de virgine muliere virum mirabiliter procreauit. De alijs gͦ erat in adamid eſt in eius poteſtate vt de illo eſſent:de iſto vero nō erat in illo vt aliquo modo eſſet ſicut non erat in limo: vnde virprimus factus eſt vt de illo eſſet mirabiliter: neqꝫ in viro vt eua: de illo quem admodum facta ē: eſſet. Sed nec in aliquoeorum in quibus fuit ab adā vſqꝫ ad mariaꝫ erat vt eſſet: fuit tn̄ in illis qꝛ erat ineis. Unde ip̄e aſſumēdꝰ erat quēadmodū erat ī limo vnde primꝰ hō factꝰ eſt: ⁊ī eo vnde eua facta ē nō ī volūtate creature aut ptāte: ſed ſola diuīa virtute: ſediſte tanto mirabilius et maiori gratia qͣꝫto illi puri hoīes hic homo deus factusē Ualde itaqꝫ diuerſo mō iſte erat ī adāquādo peccauit: qͣꝫ erant illi qui volūtario ⁊ naturali curſu ꝓcreātur. Illos ergo quodāmō fecit adā quos ꝑ acceptāptātem hūana volūtas ſeminādo ⁊ natura germinādo procreat. Iſtū vero nōniſi deus fecit qͣꝫuis de adā quia nō peradaꝫ ſed per ſe velut de ſuo genere: adevero. Quid ergo cōueniētius ad oſtendendā magnitudinē bonitatis dei ⁊ adplenitudinē gratie ade cōcedebat quaꝫſic tradiderat ꝓpagādi naturā: vt quorū eſſe in illius ptāte ſic erat vt ꝙ ille naturaliter erat hoc illi ꝑ illū eſſēt ita quoqꝫ in eius eſſet arbitrij libertate vt qualis erat ip̄e ī iuſticia ⁊ fellcitate tales eosꝓpagaret: hoc igit̉ illi datū eſt. Qm̄ itaqꝫ in tāte gratie celſitudine poſitus quebona ſibi ⁊ illis ſeruāda acceperat ſpon
te deſeruit. idcirco filij ꝑdiderūt que pater illis (cū ſeruādo dare poſſet nō ẜuādo) abſtulit. Hec mihi ſufficere videturratio cur ad infātes pctm̄ ⁊ mala deſcēdāt ade: ſi diligēter remota noſtra volūtate que ſepe ⁊ multū impedit mentē abintellectu rectitudinis ip̄a pura iuſticiacōſideret̉ Qualiter aūt peccatum idemmihi videatur ad eos deſcēdere paucisexpediā. Eſt pctm̄ a natura vt dixi ⁊ eſtpeccatū a perſona Itaqꝫ qd̓ eſt a perſōapoteſt dici ꝑſonale: qd̓ aūt a natura na:turale quod dicit̉ originale ⁊ ſicut ꝑſōale tranſit ad naturam ita naturale ad ꝑſonam hoc mō quod adam comedebathoc natura exigebat: quia vt hec exigeret ſic creata erat. Quod vero de lignovetito comedit nō hec volūtas naturalis ſed ꝑſonalis ade propria fecit: qd̓ tamen egit perſona non fecit ſine natura.Perſona em̄ erat quod dicebatur adaꝫnatura qd̓ homo: fecit igit̉ perſona peccatricem naturā quia vbi adā peccauithomo peccauit Siquidē nō quia homoerat: vt vetitū preſumeret: impulſus eſt:ſed propria volūtate (quā non exegit natura ſed perſona ꝯcepit) attractus ē. Similiter fit in infātibus econuerſo. Nempe ꝙ in illis non eſt iuſticia quā deberethabere nō hec fecit illorū volūtas perſonalis ſicut in adā: ſed egeſtas naturalisquā ip̄a natura accepit ab adā. In adānāqꝫ extra quē de illa nihil erat: ē nudata iuſticia quā habebat: ⁊ ea ſemper niſiadiuta careret hac ratione quia naturaſubſiſtit in perſonis ⁊ ꝑſone non ſunt ſine natura fecit natura ꝑſonas infātiumpeccatrices Sic ſpoliauit perſona naturam bono iuſticie ī adam ⁊ natura egēsfacta: omnes perſōas quas ipſa de ſe ꝓcreat eadem egeſtate peccatrices ⁊ iniuſtas facit. hoc modo trāſit peccatū adeperſonale in omnes qui de illo naturaliter propagātur ⁊ eſt in illis originale ſiue naturale. Uerum patet: magnam eē
e ij