Druckschrift 
Opera : Daran: Gaunilo: Pro insipiente. Honorius <Augustodunensis>: De imagine mundi. Libri I-II. Mit Beigaben von Petrus Danhauser u. Johannes Löffelholz.
Einzelbild herunterladen
 

Cur deus homo

cit ſolūmō reddere qd̓ ablatū ē. ſꝫ ꝓcōtumelia illata plus habet redde̓ qͣꝫ abſtulit. Sic̄ ledit ſalutē alteriꝰ ſufficit ſi ſalutē reſtituit niſi illata doloris iniuria recōpenẜ aliqͥd ita honorēalicuiꝰ violat ſufficit honorē redde̓.ſi ſuꝑ exhonoratōis factā moleſtiaꝫaliqͥd qd̓ placeat illi queꝫ exhonorauitreſtauret. hoc qͦꝫ attēdēdū aliqͥsqd̓ īiuſte abſtulit ſoluit dꝫ dare qd̓ abab illo poſſet exigi ſi alienū rapuiſſet. Sic debet oīs peccat honoreꝫquē rapit deo ſoluere et eſt ſatiſfactioquā oīs pctor debet deo facere. BIn his oībꝰ qm̄ ratōeꝫ ſeqͥ ꝓpoſuimusqͣꝫuis aliquātulū me terreas nil habeoqd̓ poſſim dicere cōtra. Utrū ſola mīa ſine debiti ſolutōedeceat deū pctā dimitte̓. XII. AEdeaꝰ et videāꝰ vtꝝ ſola mīaſn̄ ſolutōe ablati ſibi honorisdeceat deū petā dimitte̓ BNon video cur deceat A Sic dimittere pctm̄ ē alid̓ qͣꝫ punire: et qm̄recte ordinare pctm̄ ſine ſatiſfactiōeē niſi punire ſi punit̉ inordinatū dimittit̉. B Rationabile ē qd̓ dicis.A Deū vero decet aliqͥd in ſuo regno īordinatū dimitte̓. B Si aliqͥd alid̓ volo dice̓ timeo peccare. AIgit̉ decet deū pctm̄ ſic īpunitū dimittere. B Ita ſeqͥtur. A Eſtet alid̓ qd̓ ſeqͥtur. Si pctm̄ ſic dimittit̉īpunitū: qꝛ ſil̓r erit apud deū peccāti et peccāti: qd̓ d̓o ꝯuenit B Nonpoſſū negare. A Uide et. Iuſticiā hoīm nemo nēſcit eſſe ſb̓ lege: vt ẜmeiꝰ qͣntitatē mēſurā retributōis a deo recōpenſet̉. B Ita credimus.ASi at̓ pctm̄ nec ſoluit̉ nec punit̉ nulli legi ſb̓iacꝫ B poſſū alit̓ ītellige̓ ALiberior igit̉ ē oīs īiuſticia ſi ſola mīadimittit̉: qͣꝫ iuſticia qd̓ valde īcōueniēsvidet̉. Ad etiā extēdit̉ hͨͦ īcōueniētiavt īiuſticiād̓o ſil̓e faciat qꝛ ſic̄ deꝰ nulli legi ſb̓iacꝫ ita īiuſticia B Neq̄o re

ſiſte̓ rōi tue ſꝫ deꝰ nob̓ p̄cipiat onīo dimitte̓ peccātibꝰ in nos: videt̉ r̄pugnarevt nob̓ p̄cipiat qd̓ ip̄m face̓ decet.A Nulla ī ē r̄pugnācia qꝛ deꝰ p̄cipit nob̓ vt p̄ſūamꝰ qd̓ ſoliꝰ dei ē. Adnullū ꝑtinet vīdictā face̓ niſi ad illūdn̄s ē oīm. t̓rene ptātes rc̄e faciūt: ip̄e facit deꝰ a ad ip̄m ſt̓ ordīateB Remouiſti r̄pugnātiā quā putabāineſſe: ſꝫ ē alid̓ ad qd̓ tuū volo hr̄e rn̄ſū. deꝰ ſic ſit lib̓: vt nulliꝰ legꝭ ſb̓iaceat iudito ſit ita beīgnꝰ vt nihil beīgnicogitari q̄at: nil ſit rcm̄ aūt decēs niſiqd̓ ip̄e vult: mirū videt̉ ſi dicimꝰ qꝛ nullatenꝰ vult aūt ei licet īiuriā ſuā dimitte̓ a etiā his qͣs alijs facimꝰ ſolemꝰīdulgētiā pete̓ A Ueꝝ ē qd̓ dicꝭ lib̓tate volūtatē beīgnitate illiꝰ ſꝫ ſic easdebemꝰ rōnabilit̓ ītellige̓ vt dignitati iꝰ videamur r̄pugnare: lib̓tas ē niſiad qd̓ expedit aut decꝫ nec beīgnitasdicēda ē aliqͥd deo īdecēs oꝑet̉. Qd̓at̓ dr̄ qꝛ vult iuſtū ē qd̓ vult iuſtū ē: ita ītelligēdū ē vt ſi deꝰ velit qd̓libet īcōueniēs iuſtū ſit qꝛ ip̄e vultſeqͥt̉ ſi deꝰ vult mētiri iuſtū mētiri: ſꝫpotiꝰ deū illū non. neqͣqͣꝫ pt̓ vellemētiri volūtas niſi ī corrupta ē ꝟitasīmo d̓ſerēdo ꝟitate corrupta ē.dr̄ ſi deꝰ vult mētiri ē alid̓ qͣꝫ ſi deꝰ ē talis nature velit mētiri idcirco ſeqͥt̉iuſtū mēdaciū: niſi ita ītelligat̉ ſic̄de duobꝰ īpoſſibilibꝰ dicimꝰ ſi ē: illd̓ ē:qꝛ nec nec illd̓ ē: vt ſi qͥs dicat: ſi aqͣ ēſicca ignis ē humidꝰ: neutꝝ veꝝe.Itaqꝫ de ill̓ tm̄ ē veꝝ dice̓ ſi deꝰ vultiuſtū ē: deū velle ē īcōueniēs: Sivult deꝰ vt pluat iuſtū eſt vt pluat et ſivult vt aliqͥs occidat̉ iuſtū ē vt occidat̉: qua ꝓpt̓ ſi decet deū aliqͥd īiuſteaūt īordinate face̓ ꝑtinet ad eiꝰ lib̓ta ac benignitatē ac volūtatē peccātē ſoluit deo qd̓ abſtulit īpunitū dimitteB Oīa mihi aufers putabā tibi poſſe obici Uide adhuc cur deū deceat face̓ B Libēt auſculto qͥcqͥt dicꝭ