¶ DeSanteE
¶accn̄tia v̓o partiū or̄onis fiūt ſoloeciſmi tot modis quotſunt accn̄tia ꝑtiū or̄onis: vt dardanꝰ ꝓ dardaneꝰ ꝓpriuꝫꝓ appellatiuo. Itē. Urbē quā ſtatuo vr̄a ē: ꝓ vrbs. Iteꝫſub lucē ꝓ an̄ lucē ⁊c̄. Soloeciſmꝰ in ꝓſa. in poemate ſcema noīat: vt dic̄ Gonatus. ⁊ ītelligo in ꝓſa. i. in ſermonerudiū: in poemate .i. ẜmone ſapiētū. vide in barbariſmꝰ.olon interp̄tat̉ totū vel multu.olor. a ſolꝰ dr̄ ſolor laris .i. p̄bere ſolatiū: alloꝗ vnuꝫ ⁊ derelictū: ꝗ enī ſolat̉ ſoli ſe applicat dū loquit̉: ⁊ ſolicitudinē leuat alloꝗo ſuo. vn̄ hͦ ſolamen minis .i. ſolatiū. Aurora. Solamē mr̄is ācora ſpeſqꝫ pr̄is: ⁊ hīc ſolatiū tij. Et cōponit̉ ſolor cū cō: ⁊ dr̄ ꝯſolor laris. vn̄ h̓ ⁊ hͨ cōſolabilis ⁊hͦ le. ⁊ ꝯſolabiliter ⁊ hͦ ꝯſolabilitas tatis. ⁊ ꝯſolās lantis.oīs ge. ⁊ ꝯſolatoriꝰ ria. riū. Itē cū d̓ ⁊ dr̄ deſolor laris. Solor ⁊ eiꝰ ꝯpoſita ſūt deponē. lꝫ antiꝗ fecerīt ſolo las. actm̄vn̄ p̄dicta v̓ba ſepe īueniūt̉ adhuc poſita in paſſiua ſignificatōe ⁊ ꝓd. ſo. Hora. ī ep̄i. Inſtruit̉ exēplis īopē: ſolaturolſticialis. in ſolſticiū exponitur.¶ Cegenū.olſticiū. ſol ꝯponit̉ cū ſto. ſtas: ⁊ dr̄ hͦ ſolſticiū cū .i. ſtatioſolis. vn̄ h̓ ⁊ hͦ ſolſticialis ⁊ hͦ le. res ſolſticij: vl̓ ꝑtinensad ſolſticiū. Solſticiuꝫ ē maxīa diei artificialis ⁊ noctisineqͣlitas: ſiue īgreſſus ſolis in capricornū vl̓ in cancrū.Et ſūt duo ſolſticia .ſ. eſtiuale ⁊ hyemale. ⁊ cū xp̄s natusfuit: ꝯtingebat ſolſticiū hyemale in natiuitate creatoris:⁊ tūc īcipiebāt dies creſcere. ⁊ ſolſticiū eſtiuale in natiuitate ſcī Ioānis baptiſte: qd̓ ē. 8. kal̓s. Iulij: ⁊ tunc īcipiebāt dies decreſcere. vn̄ ipſe dic̄. Ip̄m oꝫ creſcere: me aūtminui. Nūc aūt retroceſſerunt ſolſticia ⁊ eꝗnoctia. x. diebus: ⁊ hͦ ꝑ errorē nr̄i cōpoti: qꝛ damꝰ āno ſolari p̄ter ſexcētoſſexagintaꝗnqꝫ dies ⁊ ſex horas octo momēta q̄ ſūtꝗnta pars vniꝰ hore ⁊ ita in ꝗnqꝫ ānis erramꝰ vna hora⁊ ſic ī cētū vigīti ānis erramꝰ vna die. ⁊ niſi error iſte corrigat̉: feſta hyemalia forte adhuc. erūt eſtiualia ⁊ econuerſo. Ubi aūt ſit locꝰ ſolſticioꝝ nūc iſtis v̓ſibꝰ on̄diturSolſticiū decimo xp̄ꝫ preit atqꝫ Ioāneꝫ: ⁊ ēt qͣſi vna diepl̓s ⁊ vt dic̄ Rabanꝰ ſuꝑ illd̓ Exodi. Menſis iſte vobispͥncipiū mēſiū. Primū eꝗuoctiū fuit. 12. Ral̓s Aplis. aitenī ꝙ ꝗntodecimo kal̓s aplis ꝗ apud hebreos Niſan difuit pͥª dies ſecl̓i ⁊ duodecīo kal̓s eiuſd̓ fuit qͣrta dies: qꝛcū ſol ⁊ luna ꝯditi ſūt: tūc pͥmū eꝗuoctiū fuit: ſol .n. ī oriēte ⁊ luna ī occidēte ſperā mūdi ex equo diuidebāt. Tꝑeaūt nr̄o ſolſticia ſūt. x. diebꝰ ⁊ plꝰ an̄ diē natiuitatis xp̄i ⁊ioānis bap. ſole exn̄te ī capricorno ⁊ ī cancro: ⁊ eꝗuoctiaſūt. x. diebꝰ ⁊ plꝰ an̄ feſtū crucis: qd̓ ē. 8. kal̓ octob̓. ⁊ anteidus martij ſole exn̄te ī piſcibꝰ ⁊ ī v̓gine. vn̄ ꝗdam. Solſticiū decīo xp̄ꝫ p̄it atqꝫ ioānē ⁊c̄. vt dictū ē. Et totidē ſequit̉ ꝑinoctia nūciꝰ hoꝝ. ⁊ ītellige nūciꝰ .i. annūciatio. Etſcias ꝙ dr̄ ſolſticiū ſtatio ſolis: non ꝙ ſolē aliqn̄ ſtare ſitcredibile tanqͣꝫ ad horā vl̓ punctū nō moueat̉: niſi fortemiraculoſe: ſꝫ qꝛ tūc ſol ſiue ī celi ſui altiſſimis eleuatus:vltra ſcādere nō valet: īmo retrogrado curſu ſine moread īferiora reuertit̉ ſiue quo ad ima dep̄ſſus vltra nō valet deſcēdere: ſꝫ rurſuꝫ aſcēdēdo incunctanter repetit altiora ⁊ ita ſemꝑ diſcurrendo ſtat inter duos limites: necvnū ſupergreditur nec alij ſubinfertur.olū. a ſol dr̄ hͦ ſolū li i. terra: qꝛ ſoli pateat. vn̄ hͦ ſolū: īferior ꝑs pedis: qꝛ eo terre veſtigia īprimimꝰ: ⁊ qꝛ terra firma ē ad ſuſtinēdū. Iō ſolū dr̄ ꝗcꝗd ſuſtinet alid̓ vt aqͣ ēſolū nauis ⁊ piſciū. Aer ē ſolū auiū. Celum ē ſolū deoꝝ ⁊ſtellaꝝ: ⁊ hīc ſolū dr̄ pedis: qꝛ totā molē corꝑis portat: ⁊cor. ſo. vn̄ Auianꝰ. Aſtu vīcit hō cūcta creata ſolo. ſꝫ ſolla. lū. pͥª ꝓdu. vn̄ v̓ſus. Fixū pone ſolū breuē: lōgū mobiolūmō aduer. qͣꝫtitatis .i. tm̄mō: ⁊ (le ſolū. vide ī tellꝰ.ꝯponit̉ a ſolꝰ la. lū. ⁊ mō. vl̓ ſunt duę ꝑtes poſite ꝓ vna ⁊grauatur penl̓. ſiue mo.I oluouis. o. ī i. ſolui: ⁊ i. in tū. ſolutū. ⁊ ē ſoluere: enodare: li
berare. vn̄ h̓ ſolutor toris. ⁊ h̓ ⁊ hͨ ſolubilis ⁊ hͦ le. vn̄ hſolubilitas. Soluo ꝯpōit̉ vt abſoluo is .i. a vīculo ⁊ īpedmēto ſoluere vl̓ lib̓are. vn̄ abſolutꝰ ta. tū. diſſoluo uis. i.diuerſis modis ſoluere. vn̄ diſſolutus ta. tū. vn̄ diſſolutetiꝰ. ſime. aduer. exoluo is .i. extra vīcula ſoluere ⁊ mittere. ꝑſoluo uis .i. ꝑfecte ſoluere: vel reddere debitū. abſoluo is. ꝯͣ ſoluere. reſoluo is. iteꝝ ſoluere: vl̓ retro ligamendeducēdo ſoluere ⁊ ſeꝑare. Soluo ⁊ eiꝰ cōpoſita actiuaſunt: ⁊ faciūt p̄teritū in ui. ſil̓: ⁊ ſupinū in lutū.F olꝰ la. lū. i. ſine alio: ſingularis. vn̄ ſolitariꝰ ria. riū. i. ſingilaris. vn̄ heremite dicunt̉ ſolitarij: qꝛ ſoli in heremitarioꝯmorant̉. Itē a ſoleo les. vl̓ a ſolitꝰ hꝫ deriuari ſolitariria. riū. ⁊ tūc ſolitariꝰ .i. aſſuetꝰ. vl̓ ſolꝰ pōt deriuari a ſoluo uis. ꝗ .n. ſolꝰ ē qͣſi ſolutꝰ ⁊ ſeꝑatꝰ ē ab alijs: ⁊ ꝓdu. ſo. vijꝗdā. Nō facias ſolus qd̓ fugit oīs hō.S olutor toris. eſt ille ꝗ ſoluit ⁊ dr̄ a ſoluo uis.§ oma .i. corpus. inde cōponitur ſomotopeia peie.F ōnio nis. ī ſomnꝰ exponit̉. Fōnito tās. ī ſōniū expōit̉§ omniū. a ſomnꝰ dr̄ hͦ ſomniū ni. id qd̓ vr̄ in ſomno. Enoͣ. ꝙ ſōniū qn̄ꝫ largē accipit̉: ita ꝙ ſit genꝰ oīuꝫ ſomniorū. Aliqn̄ v̓o accipit̉ ꝓ ſpē ſōnij. Sunt enī ꝗn̄qꝫ ſpēs vemōi ſōniādi: qͣꝝ due nihil ſignificāt .ſ. fantaſma ſiue viſū ⁊ īſōniū: ſꝫ tres aliꝗd ſignificāt .ſ. oraculū: viſio ⁊ ſomniū. Et ē īſōniū quotiēs ex aliqͣ cogitatōe ⁊ cū cura p̄cedēte naſcit̉ aliqd̓ ſōniū. ⁊ ꝯpōit̉ ab ī ⁊ ſōnꝰ: qꝛ tm̄ ē ī ſomnō ⁊ ꝑiter euolat ⁊ euaneſcit cū ſōno. Sꝫ cetera q̄ aliꝗtſignificāt ēt ī ſōno ſubſiſtūt ī ſua ſignificatōe: aut a ſua ſignificatōe. Fāiaſma ſiue viſū ē: cū aliꝗs ī pͥnº ſōnij vidꝫformas diuerſas ⁊ varias ⁊ aliēas a naͣ reꝝ. in hͦ gn̄e cōtinet̉ ep̄ialtes: de quo dixi ī ſuo loco. Et no. ꝙ tribꝰ mōisaliꝗd futurū a creatore denūciat̉: aliqn̄ aut ꝑ monitōeꝫalicꝰ honeſte ꝑſone: ſic̄ ſui ipſiꝰ: vl̓ angeli: vl̓ ſacerdotis d̓nob̓ denūciat: ꝗd ſit euēturū: ⁊ ꝗd no. ⁊ hͦ dr̄ oraculū: ſic⁊ āgelo mediāte d̓nūciatū ē Ioſeph. Surge ⁊ accipe purū ⁊ mr̄eꝫ eiꝰ ⁊c̄. Aliqn̄ aūt ita videt̉ dormiēti ꝯtingerepn̄ti: vt eueniet in futuro. ⁊ iſtd̓ appellat̉ viſio. Aliqn̄ d̓sfuturū denūciat: vel ꝑ ſil̓e vl̓ ꝑ ꝯͣriū. ꝑ ſil̓e vt Petro nolēti p̄dicare gētibꝰ ꝑ ſil̓e d̓s ītimauit. Uidebat .n. ꝑ ſōniivas plenū reptilibꝰ ⁊ dicebat̉ ſibi. Macta ⁊ māduca.jreptilia ītellexit gētiles. ꝑ mactare īterfectionē ſeu mortificationē vitioꝝ: ꝑ māducare īcorporationē fidei. Peꝯͣriū v̓o vt de Ioſeph cui macillēte vacce ī pratis apꝑure opimis: qd̓ fuit future famis īdiciū. Sil̓r ſepe fletꝰ inſōno ſignificat gaudiū: ⁊ ecōuerſo. Et hͦ ſpēs ſōniādi q̄ ꝑ̄ſil̓e vel ꝯͣriū futura īdicat: ſōniū nuncupat̉. ita dic̄ Hug.Greg. āt in li. dial̓. 4. ita dic̄. Sex modis tāgūt aīuꝫ imagines ſōnioꝝ. Aliqn̄ .n. ſōnia vētris plenitudīe vl̓ inanitate. aliqn̄ v̓o illuſiōe ſil̓ ⁊ cogitatōe. aliqn̄ reuelatōe: aliqn̄aūt cogitatōe ⁊ reuelatōe ſil̓ generant̉. Sꝫ duo q̄ pͥus deximꝰ oēs exꝑimēto cognoſcimꝰ. ſubiūcta aūt qͣtuor ī ſacre ſcripture paginis īuenimꝰ. Sōnia etenī niſi plerūqꝫab occulto hoſte ꝑ illuſionē fierēt: neqͣqͣꝫ vir ſapiēs hꝰ īdicaret dicēs. Multos .n. errare fecerūt ſōnia ⁊ exciderūt ſꝑantes ī illis. Rurſū niſi aliqn̄ ſil̓ ⁊ cogitatōe ⁊ illūſiōe ꝓcederēt: vir ſapiēs mīme dixiſſet: multas curas ſequūt̉ ſōnia: ⁊ niſi aliqn̄ ſōnia ex myſterio orirent̉ reuelatōes. Ioſeph p̄ferēdū ſe fr̄ibꝰ ſōnio nō videret: nec Harie ſpōſuꝫ vt ablato puero ī egyptū fugeret: ꝑ ſōniū agelus admoneret. Rurſū niſi aliqn̄ ſōnia cogitatōe ſil̓ ⁊ reuelatōe ꝓcederēt: neqͣqͣꝫ Dan̄. ꝓph̓a Nabuchodonoſorviſionē dn̄i diſſerēs a radice cogitatiōis īchoaſſet dicesTu rex cogitare cepiſti in ſtratu tuo ꝗd eēt futuruꝫ poſtte: ⁊ ꝗ reuelat myſteria: on̄dit tibi q̄ vētura ſūt. ⁊ paulopoſt. Uidebas ⁊ ecce quaſi ſtatua vna grādis. ſtatua illemagna ⁊ ſtatura ſublimis ſtabat ꝯͣ te ⁊c̄. Ganiel itaqꝫ duſōniū adimplēdū reuerēter īſinuat: ⁊ ex qͣ ortū ſit cogita
FF