Druckschrift 
Catholicon
Seite
275r
Einzelbild herunterladen
 

DeCSanteO

lis annis: vel a ſolido das .i. firmo: qꝛ ſolidum ꝓpter religionē mutari nō debeat. vn̄ dicimus ꝙ p̄dicta vocabulanō debēt ſcribi niſi ꝑ vnū l. ⁊ duo n. ⁊ nūqͣꝫ ꝑ m. ⁊ pͦ. errātdq ſcribunt ſollempnis ⁊ ſollempnitas: ꝑ mp. ⁊ duo l. ẜꝫHua. Quidā tn̄ dicūt ꝙ ſolēnis ꝯponit̉ a ſolers ⁊ ānus.vn̄ ſolēnis qͣſi ſolers annꝰ vel ſolers in anno: vel ſolēnisqͣſi ſolus in āno: qꝛ ſemel ē in āno: Et ēt ſolēnis tūc ſcribitur ⁊ ꝑ vnū l. ⁊ duo n. ⁊ ꝓdu. pͥmā. vn̄ Hora. in ep̄i. Inſanire putas ſolēnia nꝫ rides. Pap̄. v̓o dic̄ ſolēnitas a ſcīspr̄ ita ſuſcepta vt mutari ob religionē nō debeat.§ olennico ęas. in ſolennis eſt.§ olennitas in ſolennis exponitur.Foleo les. ſolitus ſuꝫ. neutropaſſiuū. vn̄ ſolitꝰ ta. tuꝫ .i. frequēs aſſuetꝰ: aſſiduꝰ: vſitatꝰ. ⁊ ꝯponit̉. vt īſolitus ta. tū. i.nō ſolitꝰ. Itē a ſoleo dr̄ ſoleſco īchoa. ⁊ ꝯponit̉: vt aſſoleles. aſſolitꝰ ſuꝫ .i. valde vl̓ iuxta ſolere. vn̄ aſſolitꝰ ta. tū. i.valde ſolitꝰ: ⁊ aſſoleſco ſcis. abſoleo les .i. diſſueſcere ⁊ aſolito ceſſare. Cōſoleo les. Diſſoleo les. ambo ꝓ diſſueſcere. Inſoleo les .i. valde ſolere vl̓ al̓r ꝯtinere qͣꝫ alij vl̓ alijqͣꝫ ſolitū ſuꝑbire demētē eē vel fieri vn̄ īſolens lētis. ⁊ inſoleſco ſcis. inchoa. Perſoleo les .i. valde ſolere: aſſiduare aſſiduū eē. vn̄ ꝑſolēter .i. aſſidue aduer. ⁊ hͨ perſolētiotie. ⁊ ꝑſolus la. lū. i. aſſiduꝰ. Soleo ⁊ eius ꝯpoſita neutropaſſiua ſunt. ⁊ ita neutra: ⁊ cor. ſo. Qui. de arte. Tarda ſolet magnis rebꝰ ineſſe fides. Sꝫ ſol ſolis hi ſoles ꝓd. hācſyllabā ſo. vn̄ v̓ſus. Qui rē noſſe ſoles dic ſolē gignere ſoFoleola le. dimi. ꝑua ſolea: ⁊ cor. penul. Cles.Foleroras. in ſolea vide ⁊ cor. hāc ſyllabaꝫ ſo§ olers. Solon̄ ꝯponit̉ cū ars. ⁊ dr̄ h̓ ⁊ hͨ ⁊ hͦ. ſolers ſolertis .i. ſapiēs: īgenioſus: ſagax: cautꝰ: qͣſi oī arte bona īſtructꝰ: ⁊ dr̄ ſic qͣſi totꝰ vel ml̓tꝰ in arte ⁊ cōparat̉ ſolers tior.tiſſimꝰ. ⁊ dꝫ ſcribi ꝑ vnū l. Et īde hͨ ſolertia tie .i. ſollicitudo. vigilātia: aſtutia: ſagacitas: īduſtria: ⁊ ꝓdu. ſo. vn̄ quidā. Exiguo pulcrā ducit ſolertia vitā .i. ſapiēs ⁊ cautꝰ hōẜꝫ v̓o Pap̄. Solers dr̄ qͣſi ſollicitꝰ in arte ⁊ vtilis.Folertia tie. in ſolers vide.Folicito. ſolon ꝯponit̉ cū cito citas: ⁊ dr̄ ſolicito tas .i. ꝑſuadere: ex ſuo loco mouere: quaſi ex toto ⁊ multū citare. ⁊ꝯmouere. vn̄ ſolicitꝰ ta. tū. i. curioſus: anxiꝰ: ⁊ ꝯmotus. Etꝯparat̉ ſolicitꝰ tior. ſimꝰ. vn̄ ſolicite citiꝰ. ſime. aduer. ⁊ hſolicitudo nis .i. curioſitas: āxitas. vn̄ ſolicitudinariꝰ ria.riū. ⁊ eſt ſolicito actiuū cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis. Et ſcribuntur p̄dicta ꝑ vnū l. ⁊ ꝓdu. ſo. vn̄ Qui. Res ē ſoliciti plenatimoris amor. ⁊ cor. penul. ſolicito tās. tm̄ qꝛ tenet naͣmhuiꝰ ſupi. citū. deſcēdētis a cieo es. ſcd̓e ꝯiugationis ſicutrecito: ſuſcito. oſcito. Hic attēde ꝙ ē ſolicitudo ꝓuidētieſpūalis. ⁊ hͨ p̄cipit̉ ꝓuerb. 6. Uade ad formicā opiger ⁊ꝯſidera vias eiꝰ ⁊ diſce ſapīam. ⁊ ad Roma. ſolicitudinenō pigri. Itē ſolicitudo tꝑalis neceſſitatis: ⁊ hͨ eſt tolerabilis. Gen̄. 3. in ſudore vultꝰ tui veſceris pane tuo: Itē eſtſolicitudo ſuꝑfluitatis ⁊ curioſitatis: ⁊ hoc ꝓuenit ex timore inordinato terrenoꝝ ⁊ diffidētia eternoꝝ. De quaꝓuer .ii. expectatio ſolicitoꝝ ꝑibit. ⁊ Matth̓. 13. Solicitudo ſecl̓i ſuffocat v̓bū dei. Prima ē cōmendabilis: ſcd̓atolerabilis: ſꝫ tertia vituꝑabilis. vide in ꝓuidentia.F olicitudinarius in ſolicito eſt.F olicitudo dinis in ſolicito tas. vide.§olidarius ria. riū. in ſolido exponit̉.Folidamē minis. in ſolido das. eſt. ⁊ ꝓdu. da.§ olido. a ſolū dr̄ ſolidodas .i. firmare: ītegrare. vn̄ hͦ. ſolidamē minis. penul. ꝓdu. ⁊ hoc ſolidamentū ti. ⁊ ſolidusda. dū. i. īteger: firmꝰ qͣſi ſolo datꝰ. ⁊ cōꝑat̉. vn̄ ſolide diꝰ.diſſime. aduer. ⁊ hec ſoliditas tātis. ⁊ qn̄qꝫ ſyncopat̉ ⁊ diſolidus da. dū. ⁊ ꝑ ꝯpoſitiōeꝫ īſolidꝰ da. dū. ⁊ ꝯparat̉. Itēa ſolidodas. dr̄ ſolidus di. qd̓dā pondus. ⁊ dr̄ ſolidus: qꝛnihil illi deeſſe videt̉. Solidū v̓o ītegrū ⁊ totū veteres

Z 75dicebāt. Ip̄m vel ipſe quoqꝫ numiſma a numa vocat̉: vl̓numiſma qꝛ noībꝰ pͥncipuꝫ ⁊ effigie ſignet̉. Ab initio v̓ovnū numiſma vnꝰ argēteꝰ erat ſolidꝰ. Apd̓ latinos alionoīe ſextula dr̄: qꝛ vncia ꝯpleat̉. 6. ſolidis. Hūc vulgꝰ aureū ſolidū vocat: cuiꝰ tertiā ꝑtē dixerūt termiſſem: qꝛ ſolidū faciat termiſſis. Et nota ꝙ ꝓ illo pōdere dicēdū eſtſolidꝰ ⁊ nō ſoldꝰ: niſi ſyncopet̉ in ſyllaba. vn̄ ſolidariꝰ ria.riū. ad ſolidū ꝑtinēs: vel ſ ſolidū accipiens vel ꝓ ſolidisſeruiēs. Solido ꝯponit̉ vt ꝯſolido das. reſolido das. ⁊ ēactiuū cū oībꝰ ſuis cōpoſitis: ⁊ cor. ſo.§ olifuga ge. pe. cor. qd̓dā aīal: qꝛ fugiat diē vt dicūt muſeraneꝰ ꝗ ē aranee forma: ⁊ vr̄ ꝯponi a ſol ⁊ fugio fugis§ oliloquium quij. generis neutri .i. ſolidariū eloquiū .ſ. cūnoſipſi nobis ad interrogata reſpōdemus. vnde quidaꝫliber Aug. dictus eſt ſoliloquium. Et videtur ꝯponi a ſolus vel ſolitarius ⁊ loquium.F olima. Dieroſolyma dicta eſt corrupte a poetis ſolima.vnde ſolimus ma. mum. Iuuena. Interpres legum ſolimorum ⁊ magnus ſacerdos.F oliſequiū vel ſolſequiū quedā herba .ſ. heliotropiū: qꝛ ſeꝯuertēdo ſequitur ſolē. nā cū ſole oriēte: ⁊ occidente flores aperit vel claudit.Folitarius a ſolitꝰ dr̄ ſolitariꝰ ria. riū .i. ꝯſuetus: ⁊ hͨ ſolicitudo .i. ꝯſuetudo. vn̄ ſolitudinariꝰ ria. riū. Itē ſolitariuspōt deriuari a ſolus. vide in ſolus ⁊ in thomas.I olitudinariꝰ ria. riū .i. ꝯſuetꝰ ⁊ dr̄ a ſolitꝰ. Itē ⁊ ſolitudīariꝰ .i. ſolitariꝰ a ſolitudo. vide in ſolitariꝰ: ⁊ tūc dr̄ a ſolus.F olitudo. a ſolꝰ dr̄ hec ſolitudo dinis .i. ſingularitas: deſertum: ſolitaria manſio ſiue locus carēs frequētia hoīuꝫI olitus ta. tū. in ſoleo les. eſt. Cris. cōponit̉.I oliuagus ga. gū. pe. cor. ꝗ ſolus vagat̉: a ſolus ⁊ vagor ga§ olium. a ſedeodes. dr̄ hoc ſoliū lij. regia ſedes: qͣſi ſediuꝫa ſedendo: vel ſoliuꝫ dr̄ quaſi ſolidū: qꝛ de ſolidis lignisfiat vel dr̄ a ſolus quaſi ſolius ſedes.ole q̄dam ciuitas inter greciam ⁊ barbariam.Foloeciſmꝰ dr̄ a ſolōe ciuitate vel ppl̓o illiꝰ ciuitatis ꝗ exvrbe ſolōe ꝓfecti: cū apud atheniēſes commorarent̉ vtilloꝝ linguā diſcere vellēt: ſuā pariter ⁊ illoꝝ linguā corrūpebāt. vn̄ ⁊ libuit atheniēſibꝰ vt illud vitiuꝫ ſoloeciſmus vocaret̉: vel a ſolōe ciuitate dr̄ ſoloenſis: ſoloenſe: ⁊h̓ ⁊ hec ſoloecenſis ⁊ hoc ſe. ⁊ ꝯponit̉ cū mos moris: ⁊ dih̓ ſoloeciſmꝰ mi. qͣſi mos ⁊ ꝯſuetudo ſoloecenſiuꝫ. Cumenim ſoloecēſes in ꝯfinio grecie ⁊ barbarie ſiti eēt partim barbaroꝝ more partim grecoꝝ loquētes linguā habebāt ꝯfuſam. Cum eniꝫ vtranqꝫ vellēt ſibi defendere:vtrāqꝫ corrūpebant. Hi cū romā venirēt vt linguā latinam addiſcerēt eā maxime corrūpebant. vn̄ inoleuit cōſuetudo: vt qd̓libet vitiū in or̄one diceret̉ ſoloeciſmus:qͣſi mos ⁊ ꝯſuetudo ſoloecenſiuꝫ ⁊ eſt ſoloeciſmꝰ figuravel vitiū qd̓ cōſiſtit in cōpetēti iunctura dictionū. Aſoloeciſmꝰ dr̄ ſoloeciſticꝰ ca. cū. ⁊ ſoloecizozas .i. ſoloeciſtice loꝗ ⁊ ſoloeciſtico cās. in eodē ſenſu: ⁊ deriuat̉ a ſolōeciſticꝰ ca. cū. Itē nota ꝙ ſicut dic̄ Bonatus: ſoloeciſmuseſt vitiū in textu partis or̄onis ꝯͣ regulas artis grāmatice factū. Inter barbariſmū. ⁊ ſoloe. hoc ītereſt: qꝛ ſoloeciſmꝰ diſcrepātes aut incōſequētes īter ſe dictiones hꝫBarbariſmus aūt in ſingulis v̓bis fit aut ſcriptis aūt ꝓnunciatis. vn̄ barbariſmꝰ fit in dictōe: ſoloeciſmꝰ in orone. vn̄ ꝗdā. Eſt barbariſmꝰ cū dico dn̄a dn̄s. Eſt ſoloeciſmus vir mea ſponſa meꝰ. Soloeciſmꝰ fit duobꝰ modis:aut ꝑ ꝑtes or̄onis: aut ꝑ accn̄tia ꝑtiū or̄onis. Per partesor̄onis fiūt ſoloeciſmi cū vna ꝑs or̄onis ponit̉ pro alia.Toruū repēte clamat: ꝓ torue. h̓ nomē ꝓ aduer. ponit̉.Fit ēt in eadē ꝑte or̄onis hͦ vitiū cū ipſa ꝑ ſe nō in ſuo loco neqꝫ vt ꝯuenit ponit̉: vt cui tm̄ licuit de re pro in re: ⁊apud amicū eo: ꝓ ad amicū: ⁊ foris ex eo pro foras. Per

I 3