¶ DeOanteB
210
minem contingere interdixit: ſed vt melius per obedientie meritum homo bene conditus creſceret: dignumfuerat: vt hunc etiam a bono prohiberet: quatenus tanto verius hoc qd̓ ageret v̓tus eēt: qͣꝫto a bono ceſſans auctori ſuo ſe ſubditu humiliꝰ exhiberet. ¶ Sꝫ ſciēdū eſtꝙ illic dr̄. Ex oī ligno paradiſi edite: de ligno āt ſcīe boni⁊ maline tetigeritis. ꝗ .n. ab vno quolibꝫ bono ſubiectosvetat nec̄e ē vt multa ꝯcedat: ne obediētis mēs funditꝰītereat: ſi a bonis oībꝰ penitꝰ repulſa ieiunet. Oēs āt paradiſi arbores ad eſuꝫ dn̄s ꝯceſſit: tm̄ ab vna ꝓhibuit: vtcreaturā ſuā quā nolebat extīgui: ſꝫ ꝓuehi: tāto faciliꝰ abvno reſtringeret qͣꝫto ad cūcta latiꝰ relaxaret. ¶ De voto obediētie reꝗͥre in votū. Iteꝫ quō oēs creature īſenſibiles deo obediāt dcm̄ eſt in mare. Uide ēt ī rector. Itēſcias ꝙ btūs Bern̄. dic̄ ī. 4o ſer. Canti. Audi filia ⁊ vide⁊c̄. Uidere deſideras: ſꝫ audi pͥus. gradꝰ ē auditꝰ ad viſūpīde audi ⁊ īclina aurā tuā: vt ꝑ auditꝰ obediētiā ad gloriaꝫ ꝑuenias viſiōis. ¶ Hic pōt q̄ri an religioſus teneat̉abedire p̄lato p̄cipiēti: vl̓ cōiter oībꝰ: vl̓ ſibi ſoli ſpāl̓r: vtſi ꝗd ſciat ei cōrigēdū dicat̉. Ad hͦ dn̄t ꝗdā ꝙ p̄lato nō ēobediēdū ꝯͣ p̄ceptū diuinū: ẜm illd̓ Act. 4. Obedire nosoꝫ magis deo qͣꝫ hoībꝰ. Et iō qn̄ p̄latꝰ p̄cipit. vt ſibi dicat̉qd̓ ꝗs ſciuerit corrigēdū: ītelligēdū eſt ſane p̄ceptū ſaluoordine correptiōis fraterne: ſiue p̄ceptū ſit cōiter ad oēsſiue ad aliquē ſpāl̓r. Sed ſi p̄latꝰ p̄ciꝑet ꝯͣ hūc ordineꝫ adeo īſtitutū. ⁊ ip̄e peccaret p̄cipiēs ⁊ ei obediēs: qͣſi ꝯͣ p̄ceptū dn̄i agētes. vn̄ nō eēt ei obediēdū. qꝛ p̄latꝰ n̄ ē iudexoccultoꝝ: ſꝫ ſolus deꝰ. vn̄ nō hꝫ ptātē p̄cipiēdi aliꝗd ſuꝑoccultis niſi inqͣꝫtū ꝑ aliqͣ īdicia manifeſtent̉: puta ꝑ īfamiā vl̓ aliqͣs ſuſpitiōēs. In ꝗbꝰ caſibꝰ pōt p̄latꝰ p̄ciꝑe eodē mō: ſic̄ ⁊ iudex ſecularis vl̓ eccl̓iaſticꝰ pōt exigere iuramētū de v̓itate dicēda. ⁊ iſtiꝰ opīonis fuit frater Thomas. De hͦ ēt vide ī corripio. ¶ Hic nota ꝙ ex duobꝰ caſibꝰ pōt ꝯtingere ꝙ ſubditꝰ ſuꝑiori ſuo nō tenet̉ obedireUno mō ꝑꝑ p̄ceptū maioris: vn̄ ſubditꝰ n̄ tenet̉ obedireīpctō mortali vl̓ veniali. Alio mō ſi ſuꝑior aliꝗd p̄cipiatīferiori ī quo ei nō ſubdat̉. vt ī occultis dicēdis vt dixi¶ Hic ēt nota ꝙ in cōmēdatiōe obediētie dic̄ q̄dā glo.ſuꝑ illd̓ Iſa. 20. ca. Uade ⁊ ſolue ſaccū d̓ lūbis tuis. ⁊ calciamēta tua tolle d̓ pedibꝰ tuis. ⁊ fec̄ ſic. Iſaias vadēs nudus et diſcalciatꝰ. Mira īꝗt obediētia ſolo cilicio īduebat̉ vir nobiliſſimꝰ vt hebrei tradūt. cꝰ filiā Manaſſesrex accepit ī ꝯiugiū n̄ erubuit nudꝰ īcedere: nihil hōeſtiꝰO beditionis. ī obedio dis. vide. (iudicās qͣꝫ dn̄o obedir̄.O belus. belos ꝑ appoſitionē o. lr̄e obelos dr̄ ſagitta. vn̄ h̓obelꝰ li. latine penl̓. ꝓdu. dr̄ q̄dā v̓gula iacēs ſic fcāapponit̉ ī v̓bis vl̓ ſentētijs ſuꝑflue iteratis: vl̓ ī his locisvbi lectio aliqͣ fallacia: vl̓ falſitate notata ē: vt qͣſi ſagitta iugulet ſuꝑflua ⁊ falſa ꝯfodiat obelus. Aſtericꝰ ē aliov̓gula ſic fcā ⁊ponit̉ in his de ꝗbꝰ dubitāt an tollidebeāt: vl̓ apponi. E ab obelus dr̄ obelo las ſagittare vl̓ſagitta percutere. vel tali virgula denotare cōſignare vl̓reſtituere. De hoc etiā vide ſupra in aſtericus.O beo. ex ob. ⁊ eo ꝯponit̉ obeo obis obiui. qd̓ pl̓a ſignificatnā obire i. ꝯͣ ire. ⁊ obire .i. circū ire. ⁊ obire .i. ꝑficere. ⁊ obire .i. freq̄ntare. itē obire .i. mori. ſꝫ dr̄nt. obire .n. ē ī itiner̄.mori vbiqꝫ. Itē mori cōe ē beſtijs ⁊ hoībꝰ ⁊ bonis ⁊ mal̓ſꝫ obire ꝯuēit tm̄ hoībꝰ. ⁊ tm̄ bōis. Eſt .n. obire qͣſi obuiāire. bōi gͦ obeūt .i. ī diſſolutiōe aīe ⁊ corꝑis obuiā eūt xp̄oī aera. vn̄ ī kalēdario īuēit̉. Obitꝰ btī Martini ⁊ n̄ morsOberro ras. vn̄ oberratꝰ ta. tū. ī erro ras. ē. (btī martini.O beſus ex ob. ⁊ eſus ꝯponit̉ obeſus ſa. ſum. penul. ꝓdu. i.pinguis immo pluſqͣꝫ pinguis. Proprie ꝗdē obeſus pinguis ⁊ rotundus vndiqꝫ qͣſi circūqͣqꝫ eēt eſus. ⁊ ē obeſusforinſecꝰ: craſſus ītrinſecꝰ. Gen̄. 41. Obeſis carnibꝰ.Obex. ab obijcio cis. dr̄ hic obex obicis penul. cor. in gtō. i.
obſtaculū qd̓ obijcit̉. Inuenit̉ etiā fe. ge. apud auctores:ſed ẜm vſum modernoꝝ eſt maſ. ge.O biecto. ab obijcio cis. ieci. iectum. iectu. u. in o. fit obiectoctas .i. frequenter obijcere.O bijcio. ex ob. ⁊ iacio cis. ꝯponit̉ obijcio cis. ieci. iectū. obijcere .i. opponere vel īproperare: vn̄ obiectꝰ cta. ctū. ⁊ hecobiectio onis. ⁊ dꝫ ſcribi ꝑ duo ij. obijcio. vide ī iacio cis.Obiter. ex ob. ⁊ iter componitur obiter aduerbium .i. iterīObitus tus .i. mors vel tranſitus: ab obio obis dicitur. Etdum eſt in itinere.differt a morte. qꝛ obitus ꝑtinet ad bonos hoīes: morsbonis ⁊ malis. ⁊ etiā beſtijs cōuenit. Uide in obeo bis. ⁊⁊ cor bi. obitus. Et vt dicit Grego. eterne retributionisiudicium eſt in obitu ſecuritas mētis.Obiurgo gas. ⁊ obiurgor garis. deponen̄. inuenitur in eodem ſenſu. Uide in iurgo gas.O blatiuncula le. diminutiuum parua oblatio.O blecto ctas: ideſt delectare ex ob. ⁊ lacto lactas. Uide inlacto lactas.O blego ex ob. ⁊ lego gas. gaui gare .i. ꝯtra legare: vl̓ ꝑ ꝯͣriūvel ꝯͣdicere. vel ꝯtra leges venire vel dicere. ⁊ ꝓdu. leOblido dis. ex ob. ⁊ ledo dis. ꝯponit̉. Uide etiā in ledo.Obligo gas. gaui. gare .i. īpignorare: quaſi ob. i. ꝓpter aliꝗdīpignorare: dare. vel nectere. vnde hec obligatio tionis.Et componit̉ obligo ex ob. ⁊ ligo gas. ⁊ cor. li.O blimo mas. ex ob. ⁊ limo. Uide in lima. Luca. Pene gener graſſis oblimat echinadas vndis.O blinionis. ex ob. ⁊ linionis. Et eſt oblinire placare. leneꝫ⁊ dulcē facere. vel pōt ꝯponi ex ob. ⁊ linio nis. ⁊ tūc oblinire .i. iungere. vnde oblinitus ta. tum .i. linitus ſiue inunctus. Dicit etiā oblinitus .i. placatus vel lenis factus.Oblino oblinis. leui. lituꝫ. ex ob. ⁊ linonis. ⁊ eſt oblinire inficere vel deturpare: quod vulgo dicitur empegazare. ⁊corripit li. vbiqꝫO bliquo ex ob. ⁊ liquo quas. ꝯpōit̉ obliquo qͣs. quaui. qͣre.i. trāſuerſum facere: vel nō rectū ſiue non equū facere.vn̄ obliquus qua. quū .i. nō rectū: ꝯͣrium vel curuū. vn̄ dicit Pap̄. Obliqͣt trāſuerſum facit. obliqͣ .i. nō recta ꝯͣria:vl̓ curua. ⁊ ꝓdu. li. Pōt etiā obliquo ꝯponi ex ob. ⁊ liquoquas. ⁊ eſt tūc obliquare ob. vel ꝯͣ liquare. ⁊ cor. li.Oblitero ras. in littera vide.Oblitus ta. tū eſt participiū de obliuiſcor ſceris. ⁊ tūc ꝓdu.penul. Item eſt participiū de oblinor ris. qd̓ eſt paſſiuuꝫde oblino nis. leui. nere. nitū. ⁊ tūc cor. penl̓. vn̄ v̓ſus. Immemor oblitus manet oblitus atqꝫ linitꝰ. Uel ẜm Greciſmum. Immemor oblitus notat: oblitus immaculatHuic obliuiſcor eſt illius oblino caput.O bliuiſcor. ex ob. ⁊ leuiſcor ſceris. qd̓ nō eſt in vſu ꝯponit̉obliuiſcor ſceris. oblitus ſum .i. memoriā alicuiꝰ rei amittere. ⁊ cōſtruitur cum gtō ⁊ actō. vt obliuiſcor tui vel te.vnde hec obliuio onis. ⁊ hinc obliuioſus ſa. ſuꝫ. obliuione plenus: vel qui facile obliuiſcitur.O blongus. ex ob. ⁊ longus ga. gum. componitur oblongusga. gum. ⁊ dicitur illud eſſe oblongum quod in medio dilatatur: ſed in capitibus reſtringitur vt nauis ⁊ ouum.Obnitor teris. in nitor niteris vide.Obn̄ixus. ab obnitor teris. dicitur obnixus xa. xum .i. ꝯtreconatus ſubiectus vel humilis.Obnoxius. ex ob. ⁊ noxiꝰ: ꝯponit̉ obnoxius xia. xiū .i. ſubditus. vel obnoxius ꝯponit̉ ex ob. ⁊ noxa. Proprie ꝗdē obnoxius alicui dr̄ qui ꝑꝑ noxā .i. culpam: vel ꝑꝑ offenſamaliquā illi eſt ſuppoſitus debitꝰ: vel obligatꝰ. ⁊ ponit̉ proſubiecto vel ſuppoſito ⁊ ſubdito quocūqꝫ modo.O bolus li. penl̓. cor. i. dimidiꝰ vel ſcrupulus ꝗ pēſat ſiliqͣstres. habens cerates duos. calchos qͣtuor. Et fiebat oliꝫex ere ad īſtar ſagitte. vn̄ etiā nomē a grecis hꝫ. Or̄ eniꝫ
a