¶ De 1 A. L¶L ante U
¶ Ne F anteportunus. ⁊ precipue in cōmeſationibus recipiēdis.Gurges gitis. maſ. ge. ꝓpͥe locꝰ altꝰ ⁊ ꝓfūdus ī fluīe. ꝑ tapinoſim tn̄ ponit̉ ſepe ꝓ mari vl̓ ꝓ loco ꝓfūdo ī mari: quātapinoſiꝫ ſolēt ēt autores eleuare ꝑ adiūctiōeꝫ epithetiiſtiꝰ .ſ. magnꝰ ⁊ altꝰ: vl̓ vaſtꝰ: vl̓ ꝯſil̓iuꝫ. ⁊ dr̄ gurges a guttur. qꝛ ē qͣſi glutor flumīs. Agurges deriuat gurgito tasvorare: īplere: vl̓ deuorare. ⁊ ē actiuū cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis. ⁊ cor. penul. ſicut ⁊ gurges in obliquis. vnde Ouidide arte. Quo minime credis gurgite piſcis erit.Qurgito tas. in gurges eſt.Gurgulio onis. a guttur dr̄ h̓ gurgulio onis. q̄dā ꝑs in orecui ꝓximū ē rumē: cuiꝰ meatꝰ ad os ⁊ nares ꝓtēdit̉ hn̄sviā q̄ vox ad linguā trāſmittit̉: vt v̓ba poſſint collidere.Itē gurgulio īuenit̉ ꝓ quodā v̓me ꝗ comedit legumīa: ſꝫī hac ſignificatiōe dꝫ potiꝰ ſcribi ꝑ c. vn̄ ī c. dixi d̓ curcl̓io.Gurguſtiū. a guttur vl̓ gurgl̓io qd̓ potiꝰ curculio dr̄: dr̄ guiguſtiū ſtij. cella modica vl̓ domꝰ paupeꝝ anguſta: ſecreta ⁊ tenebroſa: vl̓ locꝰ tabernarū tenebroſus vbi turpiaꝯuiuia fiūt. vl̓ vbi piſces mittunt̉: vl̓ rethe piſcatoriū. qꝛī aꝗs curculiōes dep̄hēdere ſolēt. Un̄ ī Iob. 40. Nūꝗdīplebis ſagenas pelle eiꝰ: ⁊ gurguſtiū piſciū capite eiusGurgutinus na. nu. ad gurgitem pertinens. ⁊ dicitur a gurges gitis. ⁊ produ. ti.Guſtito tas. penul. cor. v̓bū frequē .i. frequēter guſtare.Guſto ſtas. in guſtus vide.Guſtꝰ. a guttur dr̄ h̓ guſtꝰ ſtus. ſtui. vnꝰ de ꝗnqꝫ ſenſibꝰ corporis. ⁊ īde guſto ſtas. ſtaui. ſtare .i. libare: qd̓ vulgo dr̄ aſſaſtare. Et ꝯponit̉: vt agguſto ſtas .i. valde vl̓ iuxta guſtare. Itē deguſto ſtas valde vl̓ deorſum guſtare: vl̓ de aliquo guſtare. Itē p̄guſto ſtas. p̄libare: an̄guſtare. Itē reguſto ſtas. iteꝝ guſtare. Guſto ⁊ eiꝰ ꝯpoſita ſunt neutra.Gutta te. ē aqͣ q̄ ſtat ⁊ paꝝ fluit. ſtilla v̓o q̄ cadit. hinc ſtillicidiū ſtilla cadēs. ſtiria .n. grecuꝫ ē .i. gutta. ⁊ īde dimi. diſtilla. dū āt ſtat aut pēdet de tectis vl̓ arboribꝰ qͣſi glutinoſa gutta ē. vn̄ gutto qͣſi gluta .i. glutinoſa a glutine: dūceciderit ſtilla. Gutta ēt dr̄ q̄dā īfirmitas. ⁊ ſcribit̉ ꝑ duot. ẜm Priſ. ⁊ a gutta dr̄ gutto tas .i. guttatim cadere: velguttatiꝫ fūdere: vl̓ guttis ꝑfundere. vn̄ hͦ guttamē inisGutto ꝯponit̉ vt cogutto tas. degutto tas. īgutto tas: ꝑgutto as. regutto tas. ſuggutto tas .i. ſubtꝰ vl̓ paꝝ guttareSutto ꝓ guttatī cadere neuiē: alias cū ſuis ꝯpoſitis ē actiuū. Itē a gutta dr̄ guttoſus ſa. ſū. i. plenꝰ guttis. vide ī grāG utto tas. in gutta exponit̉.¶ (do: ⁊ ī vētus.Guttim .i. guttatim aduer. a gutta dicitur.G uttula le. diminutiuum parua gutta.Guttulus li. quidā minutus piſcis dicitur a gutta.Guttur turis. neu. ge. dicit̉ a garrio ris. ⁊ dr̄ guttur qͣſi garrur: qꝛ īde garritus ꝓcedat. ⁊ ꝓdu. pͥmam poſitione: vnde in auror. Qd̓ guttur trāſit nō comperitur ibi.Gutturna. a guttur dicit̉ hec gutturna ne. infirmitas gutturis que ſolet cū inflatione gutturis euenire. vnde gutturnoſus ſa. ſum. illam habens infirmitatem.Gutturnium ni. qd̓dam vas aquatile in inferiori parte ꝑforatum: qd̓ īferius degūttat aquā. ⁊ dicitur a gutta.Guttus ti. maſ. ge. genꝰ vaſis vnguētarij ꝓ breuitate a gutta dictꝰ. vn̄ hoc guttū ti. vnguētū in eodē repoſitū. Un̄Iuue. Nō oppoſito pauidus tegit īguina gutto.īterp̄tat̉ iuſtꝰ vl̓ luctꝰ quo noīeAM Vet p̄figurabat̉ occidēdꝰ. idē ⁊ vanitas. qꝛ cito ſolutꝰ vl̓ ſublatꝰ ē. ⁊ ſubtraHabena. ab habeo dr̄ hͨ habena (ctusne .i. loꝝ vl̓ retinaculū freni. qꝛ ea habemꝰ ⁊ retinemꝰ equos. vn̄ habenatꝰ ta. tū.habenā hn̄s: vl̓ habena ornatꝰ. ⁊ habēonas .i. habenā regere vl̓ habenā p̄parare ⁊ ornare ⁊ ꝓdu.Habenula le. dimi. parua habęna.¶ Che.
HnteAH abeo bes. bui. bitū. ꝯponit̉ cū ad. ⁊ dr̄ adhibeo. itē cū cō⁊ dr̄ cohibeo bes. abiecta .n. aliqn̄ tn̄ retinet n. ⁊ dr̄ conhibeo bes. itē cū d̓. ⁊ dr̄ dehibeo bes. itē cū ex ⁊ dr̄ exhibeoes: itē cū ī. ⁊ dr̄ īhibeo bes .i. veto. itē cū ꝓ. ⁊ ꝓhibeo bes.itē cū p̄. ⁊ dr̄ p̄hibeo bes. itē cū ꝑ. ⁊ dr̄ ꝑhibeo. itē cū re. ⁊dr̄ rehibeo bēs. Habeo ⁊ eiꝰ ꝯpoſita ſūt actiua p̄ter cohibeo vel cōhibeo. qd̓ ē neu. Itē oīa faciūt p̄teritū in bui. ⁊ſupinum in bitum. ⁊ omnia corripiunt ha. vel hi.Fabilis ab habeo bes. dr̄ h̓ ⁊ hec habil̓. ⁊ hͨ le. ad habēdūcōmodꝰ: aptꝰ: ⁊ opportunꝰ: cōgruꝰ. Et ꝯparat̉. vn̄ habil̓rlius. liſſime. aduer. ⁊ hec habilitas tatis. Et ꝯponit̉ vt inhabilis .i. nō habilis. vn̄ hec īhabilitas tatis. ⁊ cor. bi.Habito. ab habeo bes. bui. bitū. bitu. u. ī o. fit habito tas. ⁊ꝯpōit̉ cū cō. ⁊ dr̄ cohabito tas .i. ſil̓ habitare. itē cū ī. ⁊ dr̄ihabito tas .i. colere: ītꝰ hītare. Habeo ⁊ eiꝰ ꝯpoſita ſuntoīa neu. lꝫ .n. hīto ſit frequē. tn̄ qꝛ ſignificatōeꝫ mutauitſui ſimplicis: mutauit ⁊ genꝰ cū ſignificatiōe. quā tn̄ oīonō mutauit. qꝛ ꝗ hītat locū aliquē freq̄nter illū hꝫ. vn̄ cūhō ē ī expeditiōe nō dr̄ hr̄e loca ī ꝗbꝰ manet ad tp̄s. qꝛ n̄H abitudo dinis. in habitꝰ eſt. ¶ (Freq̄nter illa hꝫ.Habitꝰ. ab habeo bes. dr̄ hītꝰ tus. tui .i. qͣlitas corꝑis ꝑ applicationē adueniēs difficile mobil̓. hītꝰ ille nil aliud eſtqͣꝫ habilitas ad actū: Itē hītꝰ ē veſtimētū. vt iſte monachus gerit habitū monachalē. Itē habitꝰ .i. ſtatꝰ vl̓ volūtas. vl̓ appetitꝰ. vl̓ actꝰ ſiue paſſio habēdi. Itē ab habeohabitꝰ ta. tū. ꝑticipiū. Itē hītꝰ ta. tū. ponit̉ ꝓ pīgui. ⁊ ꝯꝑat̉tior. tiſſimꝰ. Et ab hītꝰ deriuat̉ hec hītudo dinis .i. diſpōcorꝑis. vl̓ moles: vel pinguēdo. Ul̓ hītudo dr̄ aptitudovl̓ ꝓpͥetas habēdi: vl̓ ꝯuēiētia. vn̄ habitudinariꝰ ria. riū.ꝗ aliqͣ hītudine ſe hꝫ ad aliꝗd. vl̓ qd̓ ꝑtinet ad hītudinē.Hac tenus cū ſcribit̉ per h. ſunt due partes hac ⁊ tenus. ⁊duobꝰ accētibus debēt ꝑferri. ſꝫ qn̄ nō aſpirat̉ eſt vnapars. ⁊ penul. grauatur. Uide in actenus in a. litteraHaeriani ꝗdā heretici ab haerio dicti. hi offerre officiumvel ſacrificium pro defunctis ſpernunt.Halo. ab alo lis. vel alitꝰ. vt dicit Priſ. venit halo las. i. ſpirare: halitū mittere. vel redolere: vn̄ alitꝰ tus .i. odor. Etꝯponit̉ halo cū ex. ⁊ dr̄ exhalo las .i. foras emittere. vl̓ d̓vita recedere. ⁊ eſt neu. ſic̄ ⁊ ſuū ſimplex. Ab halo las. dr̄halitus tus .i. ſpiratio. ⁊ ꝓdu. ha. ſicut halo las. vn̄ verſusHalitus eſt flatus. alitus nutritus habetur.Hamatus ta. tum. in hamus videHamis mitis. maſ. ge. i. fuſtis aucupabilis .ſ. virgula que ſiſtinet rhete in quo capiūtur fere. vel que leuat rhete inquo capiunt̉ aues. ⁊ dicit̉ ab hamus. ⁊ cor. mi.Hamꝰ mi. maſ. ge. eſt ferrū recuruū cū quo capiuntur piſces. ⁊ ꝓdu. pͥmā: ſꝫ amo amas eā cor. vn̄ v̓ſus. Unā ſemper amo cuiꝰ nō ſoluor ab hamo. Hamꝰ ēt eſt ſquamulalorice. ⁊ tūc etiā ꝓdu. pͥmā. Dicit̉ ēt hamus aſſer cū clauis ꝗ ſubtegit̉ terra in vineis ſub arboribꝰ defendēdis:vel in domo circa ſcrinia ⁊ theſauros. vt ſi aliqn̄ fur īgrediat̉ eiꝰ pedibꝰ īfigat̉. ⁊ ita fur dep̄hēdat̉. ⁊ tūc cor. pͥmā.Et ab hamus piſciū vel lorice dr̄ hamatꝰ ta. tū i. curuatad modū hami. vel vncinis circūdatus vel ſquamis cōtextus. Unde Reg. i. c. 17. Et lorica hamata.Hara re. qn̄ ponit̉ ꝓ ſtabulo porcoꝝ aſpirat̉. ⁊ cor. pͥmā: ſꝫꝓ altari ꝓdu. pͥmā: ⁊ nō aſpirat̉. Uide ī ara de lr̄a a.Haſta ab aſtu ꝓ calido hec aſta ſte. qꝛ aſtutuꝫ querit dn̄min ea vtēda. vnde haſtatꝰ ta. tū. ⁊ aſpirat̉ haſtā ad dr̄iamhuius verbi aſta modi imperatiui. vnde multum incraſſeſcit ibi aſpiratio ẜm PuguHaſtiferra. rum .i. qui fert haſtam. ⁊ componitur ab haſta⁊ fero fers. ⁊ cor. penul. vbiqꝫ.Haſtiger ra. rum .i. haſtam gerens. ⁊ componitur ab haſta⁊ gero ris. ⁊ cor. ſti. ⁊ ge. penul. ſylla.Haſtila ab haſta dr̄ hoc haſtile lis. penult. ꝓdu. ⁊ eſt dimi.