F irmaculū li. pe. cor. quo aliꝗd format̉ a firmo as. dicit̉F irmamētū ti. dr̄ a firmo as. qꝛ firmū ſit: nec caſui ſubiacens. Et ſcias ꝙ celū firmamētū factū eſt ſcd̓a die: ⁊ ẜmF irmꝰ. a formon qd̓ eſt calor dr̄ (quoſdā ē de 5ª eēntia.firmꝰ ma. mū. qͣſi cū calore. ⁊ ꝯparat̉ firmꝰ or. ſimꝰ. vn̄firme miꝰ. ſime. aduer. ⁊ firmiter ēt dr̄: ⁊ hͦ firmitas tis.⁊ hͨ firmitudo dinis: qͣ aliꝗd firmatur. ⁊ a firmus dr̄ firmo as. aui. vn̄ hͦ firmatoriū rij. quo aliꝗd firmat̉. ⁊ hocfirmaculū li. ꝓ eodē. Firmo ꝯponit̉ vt ꝯfirmo as. affirmo as. īfirmo as .i. debilitare: falſificare: eneruare. Offirmo as. mutato b. in f. Prouer. 21. Uir īpiꝰ ꝓcaciter offirmat vultū ſuū. Firmo as. actiuū ē cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitisEt ſcias ꝙ firmꝰ ex naͣ dr̄. valēs v̓o ex p̄cipuis viribꝰ: vtiſcalis. in fiſcus exponitur.¶ (athleta.Fiſcella a fiſcina dr̄ hec fiſcella le. dimi. parua fiſcina: ⁊ hicfiſcellus li. dimi .i. mollis caſei appetitor.Fiſcina a findo dis. dr̄ hec fiſcina ne .i. vas vel corbulus exiuncis vel vimine factus: in quo fit caſeus: ⁊ cor. pe. vn̄Uirg. Nūc facilis rubea cōtexit̉ fiſcina virga.Fiſcinula le. dimi. parua fiſcina: ⁊ cor. penul.Fiſcus ſci. maſ. ge. i. ſaccus vel burſa regis vbi publicꝰ cenſus reponit̉. Ponit̉ tn̄ qn̄qꝫ ꝓ quolibet ſacco: ⁊ īde hic ⁊hec fiſcalis ⁊ hͦ le. ⁊ hͦ fiſcale lis .i. redditꝰ regalis. Oīaenī publica dona dicunt̉ fiſcalia. ¶ Et noͣ ꝙ fiſcꝰ dr̄ a fiſco arbore ꝑꝑ vbertatē q̄ eſt ibi maior qͣꝫ ī alijs ſacc̄is ſic̄illa arbor ē vberior qͣꝫ alie. Et vt dic̄ Aug. ꝯͣ auaros. Qd̓n̄ accipit xp̄s accipit fiſcus. A fiſcꝰ dr̄ fiſco ſcās. ſcaui. ſcare .i. publicare: ad fiſcū reducere: in fiſco reponere. ⁊ ꝯponit̉: vt ꝯfiſco ſcās .i. ſil̓ fiſcare: infiſco ſcās. Fiſco actiuū ēF iſiculatꝰ a fiſis qd̓ ē naͣ dr̄ fiſi ¶ (cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis.cus ca. cū. i. naͣlis. vn̄ fiſiculo las .i. diuinare vel ꝓnunciare. vn̄ fiſiculatus ta. tū. diuinatꝰ vel ꝓnunciatus.Fiſicus a fiſis qd̓ ē naͣ dicit̉ fiſicus ca. cū. i. naͣlis. ⁊ hec fiſica ce. pro quadā arte que de reruꝫ naturis tractat: quaſiſcīa de naͣis. ⁊ hinc fiſicus ca. cū. ꝗ de arte illa tractat: vl̓qd̓ ad artē illā ꝑtinet: vt fiſicus liber: ⁊ hic fiſicus ci. ⁊ hfiſica ce. ꝗ vel que tractat artē illā: vel ẜm artē illam.Fiſiologus. fiſis grece latine dr̄ naͣ. ⁊ cōponit̉ cū logos qͣꝛeſt ſermo vel rō: ⁊ dr̄ hic fiſio logus gi. ꝗ loꝗt̉ vl̓ tractatF iſis grece. latine naͣ dicit̉. ¶de naturis rerū: ⁊ cor. lo.F iſſilis a findo dis. dr̄ h̓ ⁊ hec fiſſilis ⁊ hoc le. qd̓ facile findi vel frangi pōt: ⁊ cor. penul.P iſſus ſa. ſū. deriuat̉ a findo dis. di. fiſſū. vn̄ hͨ fiſſura re. i.ſciſſura. ⁊ ſcribit̉ ꝑ geminū ſſ. ſed fiſus ſa. ſuꝫ. a fido dis.fiſus ſa. ſuꝫ. fiſu ſcribit̉ ꝑ vnū s. ꝓducit tn̄ pͥmā. vn̄ v̓ſus.A fido fiſum: ſed findo dat tibi fiſſum.P iſtula a fos qd̓ ē vox ⁊ ſtolon qd̓ ē miſſio ꝯpōit̉ hͦ fiſtulale. inſtr̄ꝫ ad canēdū ex cānulis ꝯpactū: ⁊ dr̄ ſic: qꝛ voceꝫvel aerē emittit. vn̄ ꝗdā. Fiſtula dulce canit volucrē dūdecipit auceps. vn̄ ⁊ fiſtula dr̄ aq̄ductꝰ: ⁊ meatꝰ: qꝛ aquāfundat ⁊ emittat: ſic̄ fiſtula inſtr̄ꝫ voces. ⁊ a fiſtula dr̄ fi.ſtulor laris .i. ſibilare vel cū fiſtula canere. fiſtula ēt diq̄dā īfirmitas. vn̄ fiſtulatꝰ ta. tū. ⁊ fiſtuloſus ſa. ſuꝫ. ꝗ fiſtulā illā patit̉ īfirmitatē. vn̄ v̓ſus. Fiſtula dulce canit ēmorbꝰ fiſtula durus. Fiſtula etiā dr̄ aroma: ſiue arboraromatica. Cātico. 4. Fiſtula ⁊ cinnamomū cū vniuerF iſus ſa. ſuꝫ. a fido dis. vīde ī fiſſus. (ſis lignis libani.Fitius. in fiton videFitō onis. maſ. ge. fuit ꝗdā ſerpēs creatꝰ a terra quē apollo ī ꝑnaſo mōte īterfecit. ⁊ īterp̄tat̉ fiton. ꝯſulere vel dubitatio. ⁊ dr̄ a v̓bo greco .ſ. fito. qd̓ ē q̄ro. Hīc fiton dubitatio dr̄ quē apollo interfecit: qꝛ ſapīa dubitationē abſoluit: ⁊ hīc ipſe apollo dictꝰ eſt fiton vel fitius: ⁊ hinc fitia tioꝝ. dicti ſunt ludi: vel feſta facta in honore apollinis ꝑꝑ victoriā quā habuit de fitōne. ⁊ a fiton fitius tia.tiū. vel fiteꝰ tea. teū .i. appollineꝰ. vl̓ a fitōne ſerpēte pn̄t
hec deriuari. Itē fiton .i. diuinator. vide in fitonicijs.P itonicus a fitōne apolline dr̄ fitonicus ca. cū. ⁊ hic fitoronis. ⁊ hec fitoniſſa ſe .i. diuinator vel incātator plenꝰ fitonico ſpū ⁊ diuinatrix vel īcātatrix fitonico ſpūplenaqꝛ apollo auctor fuit diuinatiōis: ⁊ cor. pe. fitonicus.F itoniſſa. in fitonicus vide.F ixula. a figo gis. dr̄ hec fixula le. i. fibula que ad firmandum pallium infigitur.F ixus. a figo gis. xi. ctū. vl̓ a figor geris. dr̄ fixus xa. xū px.Inuenit ēt fiſſus ſa. ſuꝫ. a findor deris. ⁊ ſcribit̉ ꝑ geminuꝫ ſſ. vn̄ v̓ſus. A figor fixus: a fingor ſit tibi fiſſus.anteL ¶ (facimꝰ: ⁊ dr̄ a flabrūF labellū li. i. muſcariū .ſ. cū quo muſcas abigimus: ⁊ flatūFlabrū bri. i. ventus vel flatus venti a flo flas dicitur.Flacteoctes. ctui .i. marcere. vn̄ h̓ flator toris .i. marcor. ⁊hic ⁊ hec ⁊ hoc flactēs tis. ꝑticipiū .i. marcens. vn̄ ꝑ trarſlationē flactētes dicunt̉ ꝗ in pctīs ⁊ in iniꝗtatibꝰ marcent ⁊ ꝑſeuerāt. ⁊ qꝛ qd̓ marcet exiccat̉ ⁊ areſcit: ideo ētqn̄qꝫ pōit̉ flactere ꝓ arer̄. vn̄ Iſa. 19. Erūt irrigua eiꝰ flaF lactor toris. in flacteo eſt.¶ Ictentia .i. arētia.lactus cta.ctum .i. maucidus a flacteo ctes.F lagellum. in flagrum vide.F lagitiū. a flagito tās. dr̄ hͦ flagitiū tij .i. d̓decꝰ: pctm̄: ⁊ flagitioſus ſa. ſū. i. vitioſus: libidīoſus: turpis nō dicēdꝰ: criminoſus ſic dictꝰ: qꝛ frequēter flagitet ⁊ appetat libidinem vel noceat ſibi. ⁊ ꝯparat̉ flagitioſus ſior. ſimus. vn̄flagitioſe ſius. ſime. aduer. ⁊ hec flagitioſitas tatis. Quedr̄ia ſit inter flagitiū ⁊ facinus dcm̄ eſt in facinus.P lagito tas. taui a flo flas dr̄. ⁊ ē flagitare expoſtulare:rere: rogare: petere: cū clamore poſcere. vn̄ ⁊ flagito tasdr̄ qͣſi flatū gero vl̓ ago: ⁊ ē etymo. Flagito ꝯponit̉ vt efflagito .i. valde flagitare: ⁊ ē actiuū cū oībꝰ ſuie ꝯpoſiti⁊ exigit duos diuerſos actōs poſt ſe. ⁊ cor. gi. Que āt veba regunt duos diuerſos actos dictū eſt in doceo ces.lagro gras. in flagrum exponitur.lagrū. a flo flas dr̄ hoc flagrū gri. ⁊ īde hoc flagellū li. dimi. ⁊ ſūt flagra vel flagella v̓gule vel potiꝰ ſūme partev̓gaꝝ: qꝛ cū flatū ⁊ crepitu in corꝑe ſonāt: vel ſūme ꝑtearboꝝ dn̄r flagella: qꝛ crebros vētorum flatus ſuſtinētEadē rōne dn̄r ⁊ flagra. Itē qꝛ flagrū percutit ⁊ vrit: d̓flagrū qn̄qꝫ v̓beratio: qn̄qꝫ ardor. vn̄ flagro gr̄as .i. eſtusre: feruere: ardere. Sꝫ fragro .i. redolere ꝑr. ī vtraqꝫ ſylaba. vn̄ v̓ſus. Fla facit ardorē: ſed fra largit̉ odoreꝫ.lāma me. dr̄ a flō flas. qꝛ flatū excitetur. vel dr̄ a fos qeſt ignis: ꝙ aūt dr̄ flama qͣſi fons late means. etymo. eſtlamaſco ſcis. in flameſco exponit̉. ¶ (non compoſitiolamen. a filū dr̄ hoc flame minis .i. ſacerdos iouis qͣſi filamē: qꝛ reliꝗas a collo ꝑ fila pēdētes portet. vn̄ iō dr̄efilo: qꝛ ꝗcūqꝫ erat ſacerdos in ſignū ſacerdotū d̓ferebaalmuciū: ſed ingruēte calore cū ex caloris nimietate nōpoſſet id deferre ligabat ſibi capillos quodā filo: vl̓ floeculū lane filo in vertice ligatū deferebat in ſignū ſacerdotij: ⁊ tūc ē maſ. ge. Itē a flo flas pōt d̓riuari hͦ flamenminis .i. flatus ⁊ hinc flaminens nea. neū. adiectiuumP lameo. a flamo mas. dr̄ flameo mes. flamui .i. flamamemittere: vel calere: vel etiam ardere.lamēolū li. dimi. paruū flameū. Prudentiꝰ de ſichomachia: flamēolū ſtrophiū diadema monile.Flameſco ſcis. īcho. ⁊ format̉ a flameo mēs. addita co. vn̄in hymno. Flameſcat igne charitas. Quidā tn̄ ꝓnūciaflamaſcat qd̓ eſt inchoa. hꝰ v̓bi flamo mis: vt ſit ſenſus.Flamaſcat .i. incipiat flamare .i. incēdere: ſꝫ vt dic puflameſcat ibi debet dici inchoa. a flameo mes.lameū. a flamā dr̄ hͦ flameū mei. vitta ſiue īfula nuptirū tenuis ⁊ rubea qͣ vtebant̉ nubentes ad deſignandūpudoris leſioneꝫ: operientes vultū cuꝫ ea. ynde Luca